tag:blogger.com,1999:blog-66848219636473234552011-10-15T13:44:31.844-07:00egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-8150642552515536922011-07-16T10:21:00.000-07:002011-07-16T10:30:45.468-07:00ამ ბოლო დროს მეფიქრება ხოლმე მასზე და გუშინ სიზმარშიც კი ვნახე.<br />რატომ? აღარ მინდა მეფიქრებოდეს.<br />ჩვენ ხომ უკვე დიდი ხანია რაც ერთად აღარ ვართ. ეხლა ორივეს საკუთარი ცხოვრება და გზა გვაქვს. ორივეს სხვა გვყავს, ორივეს.....<br />მე აღარც კი მომწონს ის, მისი ლაპარაკი, მისი ქცევები. არა, სულ თავისი ბრალია, მე რა შუაში ვარ, თვითონ დაიწყო ყველაფერი. თვითონ გადადგა ეს ნაბიჯი. <br />არ უნდა გადაედგა. არადა გულის სიღრმეში გამიხარდა. მე ის სულ აღარ მომწონს,მაგრამ ფიქრებს ვერაფერს ვუხერხებ. <br />მე ჩემი პირადიც აღარ მაკმაყოფილებს და ალბათ ამიტომ ვერ ვებრძვი ფიქრებს. იქნებ მასთან უკეთესი ცხოვრება მელოდა...ვგრძნობ რომ სულაც არ ვარ ბედნიერი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-815064255251553692?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-52684979291152380722011-06-07T13:51:00.000-07:002011-06-07T13:52:54.967-07:00მიყვარს....<br /><br /><br />თუ<br /><br />არ მიყვარს?<br /><br /><br />i dont know anymore<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5268497929115238072?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-23879017081806280302011-02-01T22:08:00.000-08:002011-02-01T22:27:04.077-08:00ხანდახან ვფიქრობ ხოლმე, რასაც ვაკეთებ სწორად ვაკეთებ თუ არა. სწორია თუ არა ჩემი გადაწყვეტილებები. სწორია თუ არა ის, რომ სიყვარულს სხვა რამეებზე უფრო გაცილებით დიდ ადგილზე ვაყენებ. და პასუხს ვერ ვპოულობ. ალბათ იმის მეშინია, ბოლოს იმედგაცრუებული არ დავრჩე. იქნებ არ დამიფასდეს და ბოლოს სულ ცარიელი დავრჩე. ხშირად ვეჭიდავები ჩემს თავს არჩევნის გაკეთებაში, ამავე დროს არ მინდა ბევრი ვიფიქრო და ძალიან ჩავუღრმავდე. არ ვიცი რა იქნება,მომავალში ვერ ვიხედები. ჯერჯერობით კარიერის მხრივ,ჰაერში ვარ გამოკიდებული და რაღაც იმედებს ვებღაუჭები.<br /><br />აქამდე სულ მეგონა, ახალი ცხოვრების დაწყება გამომცვლიდა და უფრო სხვანაირი ვიქნებოდი. მეგონა იმ ძველ "მე"-ს, ახალი შეცვლიდა. მეგონა გათხოვება ჩემს კომპლექსებს დაძლევდა და დაამსხვრევდა.მაგრამ ვერ შეძლო. ძალიან ბევრი კარგი რამე მომიტანა ,მაგრამ ჩემს კომპლექსებს ვერ მოერია. ისევ ისეთი შეფასება მაქვს საკუთარი თავის მიმართ. ხშირად მგონია,რომ ის, ჩემი ქმარი, ჩემზე კარგია და არ მიმსახურებს. რომ მას უფრო სხვა გოგო მოუხდებოდა (?) გვერდით, სწორ სიტყვებს ვერ ვპოულობ. და ამის შემდეგ ჩემს თავზე მეშლება ხოლმე ნერვები და ვფიქრობ, "მას შენ უნდოდი, და იმიტომაც გახდი მისი ცოლი. მას არ უნდოდა სხვა,და უყვარხარ ისეთი როგორიც ხარ". მაგრამ მე რომ არ მომწონს როგორიც ვარ, რატომ მოსწონს იმას? მე ათასი უაზრო გადახრა მაქვს,ცვალებადი ხასიათი,რამდენიმე ზედმეტი კილოგრამი, მე მორცხვი ვარ, გაუბედავი, არ შემიძლია ბევრი ლაპარაკი, არ შემიძლია საყვედურები და პრეტენზიები, ვერ ვნაგლობ, ვერ ვარ ისეთი როგორიც სხვები. მე არ შემიძლია ემოციების გამოხატვა, უწი-პუწი ლაპარაკი, თამაში, აფერისტობა, ბლატაობა(რის ბევრი მიზეზიც მაქვს). ზოგჯერ რა ძალიან მინდა ხოლმე ყველაფერი ეს ჩემში ბინადრობდეს, და ალბათ დავიფიცებ უფრო ბედნიერი ვიქნებოდი. დავიჯერო ადამიანი როგორიც არის დაბადებიდან,ის არ შეიძლება გამოიცვალოს? აღარ ვიცი რა გავაკეთო რომ მოვიპოვო საკუთარ თავში მოწონება. მე მინდა პირველ რიგში ეს მეთვითონ შევძლო და მარტო სხვები არ მეუბნებოდნენ ამას. <br /><br />ხოდა, მინდა რომ ამ ყველაფერს ჩემს ქმარსაც ვეუბნებოდე და იმისგან ვიგებდე პასუხებს. მაგრამ რა ვუთხრა, საკუთარი თავის მიმართ თვითშეფასება 0-ს ვერ ცდება მეთქი? <br /><br />არა, არცერთ შემთხვევაში.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2387901708180628030?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-25019110924695908672010-08-03T11:54:00.000-07:002010-08-03T12:00:34.926-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/TFhnFQlp7kI/AAAAAAAAAE8/F4jZhkrea0w/s1600/marriage_965827.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/TFhnFQlp7kI/AAAAAAAAAE8/F4jZhkrea0w/s400/marriage_965827.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501260284882972226" /></a><br />არ მელოდით??<br /><br />გავთხოვდი..თუ გავბედნიერდი.. უკვე 3 კვირაა. <br /><br />და უკვე ჩემს მიწაზე ვსუნთქავ.<br /><br />მემგონი ამდენი ხნის ტანჯვა ღირდა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2501911092469590867?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-15929697601461058772010-06-29T17:16:00.000-07:002010-06-29T17:19:56.503-07:00ხო ვწერდი ხოლმე ადრე, როცა დეპრესიაში და ცუდ ხასიათზე ვარ, მაშინ მინდება ბლოგზე წერა-თქო. მე კი რამდენი ხანია აღარ დამიწერია. იმის მერე რათქმაუნდა იყო ისეთი დღეები, რომლებიც შეიძლებოდა დაწერილიყო აქ, მაგრამ არ დაიწერა. ალბათ ხან მეზარებოდა, ხან ძალიან ცუდად იყო საქმეები იმისთვის რომ მეწერა, ან ბლოგი აღარ მახსოვდა და ასე შემდეგ, მიზეზებს რა დალევს.<br /><br />მოკლედ მინდა ვთქვა რომ, თვალის გადავლებაში, ძალიან კარგი ბოლო თვეები მქონდა. ჩემი თავი უფრო მომწონს, აღარ მაქვს კომპლექსები. ვცდილობ სულ კარგზე ვიფიქრო და ცუდზე ნაკლებად. მაშინ გითხარით, 4 თვე დამრჩა ბედნიერებამდე მეთქი.დღეს კი უნდა დავწერო რომ უკვე რამდენიმე დღე დარჩა. ამ 4 თვის ლოდინი მასულდგმულებდა აქამდე.<br /><br />და ხალხო, სულ რამდენიმე დღეში, რა ბედნიერი ადამიანი ვიქნები იცით? <br /><br /><br />მოვლენებს აუცილებლად დავწერ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1592969760146105877?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-11351235715742048292010-05-24T19:35:00.000-07:002010-05-24T19:42:42.061-07:00ისე უცაბედად გამოჩნდა ეს ადამიანი რო არც ველოდებოდი და მემგონი არც ვფიქრობდი მსგავს რამეზე.<br />ზუსტად ისეთი იყო როგორიც მე მინდა. აი რომ იტყვიან, ჩემი სულის მეორე ნახევარიო ზუსტად ისეთი.<br />ისე კომფორტულად და კარგად ვგრძნობდი მასთან თავს რო მემგონი აქამდე არ ვიცოდი "მეორე ნახევარის" ნამდვილი მნიშვნელობა.<br />ზუსტად ვეღარ ვიხსენებ რასაც მაგრძნობინებდა, ერთი ის მახსოვს რომ მამხნევებდა და თბილი მოფერება იცოდა. <br />და ვიყავით იდეალურად ერთმანეთთან. ყოველგვარი გაბეზრებების გარეშე.<br />ეს ადამიანი დღეს დილას სიზმარში გავიცანი.<br />და მის მერე ამაფორიაქა და მეფიქრება, და ეხლაც გამომყვა მისდამი შეგრძნებები.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1135123571574204829?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-73714214174631930472010-05-18T18:17:00.001-07:002010-05-18T18:19:53.628-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S_M8eG-hdSI/AAAAAAAAAE0/Ipxb_sjyO3A/s1600/kkkkkkkkkkkkkkkkk.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 318px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S_M8eG-hdSI/AAAAAAAAAE0/Ipxb_sjyO3A/s400/kkkkkkkkkkkkkkkkk.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472784460151878946" /></a><br />მარტო ცხოვრება მინდა. თან ძალიან.<br /><br />ყოველთვის მინდოდა მაგრამ ეხლა ყველაზე ძალიან მომინდა და მარტო ეს მაქვს სათქმელი.<br /><br /><br />პ.ს. ბოლოს რაც ყველაზე ძალიან გამიხარდა, ისევ გამიხარდა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7371421417463193047?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-54486365126365149392010-05-04T20:28:00.000-07:002010-05-04T20:29:36.752-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S-Dl861RFlI/AAAAAAAAAEs/cnWBfvX_TJk/s1600/.............jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 327px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S-Dl861RFlI/AAAAAAAAAEs/cnWBfvX_TJk/s400/.............jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467622782375368274" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5448636512636514939?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-78179394797470417282010-04-27T12:21:00.000-07:002010-04-27T12:26:07.729-07:00რა ტრაკულადაა ყველაფერი. სულ ბოლოს რაც ყველაზე ძალიან გამიხარდა, ტყუილად გამხარებია. ხახამშრალი დავრჩი ლოლოლოლოლ.ნეტა სულ არ გამხარებოდა რა იქნებოდა?<br /><br />თავში მასხავს უკვე მილიონი წამოძახება რო ყველაფერში უმაქნისი ვარ და არაფერი არ იქნება კარგად.<br /><br />ყველაზე ახლობელ ადამიანს წესით, ჩემი ბედნიერება არ უნდა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7817939479747041728?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-9767227945152945112010-04-15T20:47:00.000-07:002010-04-15T20:52:54.657-07:00აუ, საშინელი ჩვევა მაქვს.<br />როცა რამეს ვნახავ, მომეწონება და დავიწყებ ფიქრს, ვიყიდო თუ არა, მჭირდება თუ არა, ვიხმარებ თუ არა.. იმდენი რამე მაქვს, რაც მიყიდია და ისე მილაგია, მაგრამ მაინც.<br /><br />ხოდა, რამდენჯერაც რამე მომეწონება და არ ვყიდულობ, 90% მეორე დღეს მივდივარ უკან და მომაქვს. მაგრამ აქამდე მაინც ვერ ვისწავლე იმდენი, რომ ვიყიდო თუ მომეწონება რო ზედმეტად აღარ გავწვალდე. თან გულში ჩამყვება ხოლმე, წარმოვიდგენ როგორ მაცვია, რასთან, როდის და ესეთი სისულელეები :დ <br /><br />გუშინწინ ბეჭდები მომეწონა და ნახევარი საათი ვიტრიალე მაღაზიაში, გამოვედი ისე. მერე ვნანობდი მეთქი რატო არ ვიყიდე-თქო. დღეს დილას, სანამ უნიში გავიდოდი, გავიარე და დაკეტილი იყო. ადრე იყო ძაან. გავბრაზდი. თან რომ აღარ ქონდეთ რა ცუდია. ეხლა გამახსენდა რო ჩანთაც მომეწონა. <br /><br />აუუ, რამდენი რამე მინდა. დაავადებაა ეს :იეს:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-976722794515294511?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-1132786297889741412010-04-13T14:22:00.000-07:002010-04-13T14:26:06.467-07:00:(((((((((((((((((((((ღმერთმა ნათელში ამყოფოს შენი სული ნიკო.:(((((((((((((( <br /> <br /> <br />მე შენ მოგიძღვენი ნაზი აკორდები, <br />გაჩუქე სიტყვები და არა ვარდები... <br />როგორ ვიფიქრებდი ასე აგორდები? <br />როგორ ვიფიქრებდი ასე ავარდები? <br /> <br />ცხოვრება -ჩოგბურთი. გავცვითე კორტები. <br />თვალები დავხუჭე, გავხსენი კარტები... <br />მე ხომ მოგატყუე, რატომ არ მშორდები?! <br />მე ხომ მოგატყუე, რატომ არ მწარდები?! <br /> <br />ჩემი სიცოცხლეა ყვითელი ფოთლები, <br />თოვლი და ტალახი, შავ-თეთრი კადრები... <br />მე ჩავიფერფლები, მე ჩავიბოთლები... <br />მე შენ არ გჭირდები, მე არ გეკადრები. <br /> <br /> თუმცა, თუ ასეთი ლექსი ჩაბარდება, <br /> ვინ არ აგორდება? ვინ არ ავარდება? <br /> <br /> <br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w0ViRF_ATjI&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/w0ViRF_ATjI&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-113278629788974141?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-17409002335892612302010-04-10T20:39:00.000-07:002010-04-10T20:53:55.977-07:00შემოვალ ხოლმე, დავხედავ ჩემს ბლოგს და გავალ. სკუჩნი ადგილია, თავისი დიზაინით და მსიამოვნებს. <br /><br />მოკლედ, ძაან ბედნიერი ვიყავი გუშინ და გუშინწინ ეს ორი დღე, იმიტომ რომ გუშინ ყველაზე ბედნიერი ვიყავი და მერე მეორე დღეს გამიგრძელდა. მაჩუქეს ჩემი ვიშლისტიდან ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი დიზაინერის ჩანთა. ძაან მინდოდა და უდიდესი ხანი, მაგრამ ვერ ვიმეტებდი ამხელა ფულს ჩემი თავისთვის.ბრენდის მონა არასოდეს ვყოფილვარ, მაგრამ მაინც სხვა შეგრძნებაა რა, ძვირფასი რომ გიჭირავს რაღაც, სულ სხვანაირ განწყობაზე გაყენებს. თან ძვირფასი ჩანთა ისეთი რამეა, სულ უბრალოდ რომ გეცვას და ეგ გეჭიროს, მდიდრულს გამოაჩენს. მოკლედ არ ვიცი რა, ისე ვუვლი და ვუფრთხილდები, ჯერ ხელს არ ვაკარებ და მიდევს ლამაზად თავის ბეჟისფერ შესახვევში. :)) ახალი ცხოვრების დაწყებას ველოდები და მაშინ ვაპირებ გამოყენებას, ახლად : )).<br />ხო, კიდევ ძაან მაგარი შენაძენები მაქვს, ეს იმისთვის, ახალი ცხოვრებისთვის.<br />სულ ცოტა დამრჩა.<br /><br />პ.ს. ისე მიხარია გაზაფხულის მოსვლა, იმდღეს უნივერსიტეტში, ბალახს ჭრიდნენ, ასწორებდნენ და სუნი იდგა ისეთი, გარეთ დგომა მომინდა მთელი დღე. რომ მოვდიოდი სიცოცხლე მიხაროდა. მაგარია გაზაფხული. ნათელი ფერებით და ნათელი სახეებით.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1740900233589261230?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-90335810347051279872010-04-04T19:38:00.000-07:002010-04-04T19:50:53.725-07:00ვეღარ მეწერინება, უკვე, რამდენი ხანია.<br />მინდა დავწერო, მაგრამ იმდენი რამეა დასაწერი, ძაან რთულია ყველაფერი სიტყვებში გადმოსცე.<br />ძაან დაბნეული პერიოდი მაქვს და ვხვდები ხალხი ძალიან თავისთავა და მესაკუთრეა, ვინც არ უნდა იყვნენ , არ აქვს მნიშვნელობა. ძაან მწყინს სიმართლე რომ ვთქვა. ბევრი რამე მწყინს ამ ბოლო დროს. თუნდაც ის, რომ მე ვინც მინდა ის ხალხი ჩემი ცხოვრებიდან გაყინულები არიან. საშინელი ტირილის ხასიათზე დავდექი იმდღეს, რომ დავინახე. სულ შეცვლილა და სულ სხვანაირია. მე ფეხებზე ვკიდივარ და მე კი მაინც მიყვარს.<br />კიდე ის მწყინს, რომ დედაჩემი საერთოდ ვერ მიგებს და ყველაფერზე საწინააღმდეგო პასუხი აქვს.<br /><br />მე მეგონა წონის დაკლების შემდეგ, უფრო უკეთესად ვიგრძნობდი საკუთარი თავის მიმართ. საკმაოდ ბევრი დავიკელი და მგონია ისევ ისეთ სხეულში ვზივარ, რომ საერთოდ არაფერი არ შეცვლილა, რომ მე ისევ მახინჯი ვარ და არაფრის მაქნისი. მე მაინც კომპლექსების ბუკეტი ვარ და რახან პატარაობიდანვე ჩაქსოვილი მაქვს სულში ესეთი აზრები, აღარ მგონია როდესმე შეიცვალოს.<br /><br />ძაან მედარდიანება. ისეთი ცხოვრებით მინდა ვიცხოვრო როგორითაც მე მინდა ცხოვრება. და მინდა არავინ ჩაეროს. სასაცილოა, როცა ზოგი ვითომ თავისთვის ცხოვრობს, არადა პირველ რიგში როცა რამეს აკეთებს, ჯერ იმას ფიქრობენ, მეზობლები რას იტყვიან. <br /><br />ერთადერთი რაც ეხლა მანაღვლებს, აქედან გაქცევაა და საკუთარი ცხოვრების შექმნა. უკვე ვეღარ ვიტან ამ სახლს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-9033581034705127987?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-55710103108835864052010-03-19T20:03:00.000-07:002010-03-19T20:06:20.014-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S6Q7pGUGU-I/AAAAAAAAAEk/m_cNKv_Du-Y/s1600-h/Ta_Douleur__by_symrnna.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 323px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S6Q7pGUGU-I/AAAAAAAAAEk/m_cNKv_Du-Y/s400/Ta_Douleur__by_symrnna.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450547026280731618" /></a><br />ძილინებისა ფისო, <br />დღევანდელი დღე არ ჰგავდა გუშინდელს <br />და არც არაფრით განსხვავდებოდა მისგან. <br />ისევე როგორც გუშინდელი გუშინწინდელისგან. <br />ძილინებისა ჩემი ოთახის ყვავილებო, <br />ჩემი ოთახის ჰაერს რომ სუნთქავთ. <br />ძილინებისა მშიშარა კედლებო, <br />სამარადისოდ დამუნჯებულხართ <br />და არაფერს ამბობთ ჩვენს პრეზიდენტზე. <br />ძილინებისა რუსთავი ორის ჟურნალისტებო, <br />ობიექტურობა ყურებიდან რომ გადმოგდით. <br />ძილინებისა ბომჟებო, <br />რადგან არავის უყვარხართ. <br />ძილინებისა ქალბატონო კონდოლიზა, <br />შესანიშნავად უგებთ ბეთჰოვენს. <br />ძილინებისა ბავშვებო, <br />მალე გაიზრდებით და ისწავლით <br />ფეხსაცმლის სწორად ჩაცმას <br />და საათის ცნობას <br />და გამოხვალთ პოლიციელები და ტერორისტები. <br />ძილინებისა ცათამბრჯენებო, <br />თვითმფრინავის ჩრდილზე რომ ფრთხებით. <br />ძილინებისა საფერფლევ, <br />ჩემზე მეტად რომ ყარხარ. <br />ძილინებისა საყვარლისგან მიტოვებულო <br />მარტოხელა ბერიკაცო, <br />შენ ვეღარავინ გადაგარჩენს. <br />ძილინებისა პატრულის მიერ ნაცემო <br />უაქციზო სიგარტით მოვაჭრე პროვინციელო ქალებო, <br />თავს იმით იმშვიდებთ, რომ <br />ღმერთი მაღლიდან ან საიდანღაც <br />აუცილებლად იყურება. <br />ძილინებისა ანგელოზო, <br />ჩვენი ლამაზი თეთრი ღამეები წარსულს ჩაბარდა <br />და გული მტკივა რომ არაფერს მწერ... <br />ძილინებისა ნისლებო, <br />როგორი ზანტები ხართ და მაინც მომწონხართ. <br />ძილინებისა მსოფლიო... <br />ღმერთო, ჩვენ ახლა ვიძინებთ <br />და აბა შენ იცი, <br />ჩვენი დარდი ნუღარ გექნება, <br />თავს მოუფრთხილდი!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5571010310883586405?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-44575973691554825262010-03-11T16:13:00.000-08:002010-03-11T16:14:24.234-08:00<span style="font-weight:bold;">ღმერთო, რომელსაც ვერასოდეს გიწოდე მამა, და არ ვიცი, სად ხარ.<br />შენ არასოდეს მოისურვე ჩემთან შეხვედრა. ვცოდავდი, რაღა სასჯელში მაინც დამენახე და ვერ დაგინახე.<br />ახლა მოგმართავ: მე, ვინც შეურაცხყოფილი ვარ არა მხოლოდ ცხოვრებით, ჩვენ რომ მოვიწყვეთ, არამედ სიცოცხლითაც, შენ რომ შეჰქმენი, ვინც შეურაცხყოფილი ვარ არა მხოლოდ სხვით, არამედ საკუთარი ჩემი თავითაც, ნიადაგ ხელიდან რომ მისხლტებოდა. ვინც გამაჩინე: რათა ცოდვა მეხარებინა, ცოდვა სრულმეყო.<br />ისმინე ვედრება ჩემი: დაასრულე ადამიანობა! დაარულე ეს სიცოცხლე: – ნაკლოვანი, სიკვდილი რომ სჭირდება განახლებისთვის და ავადმყოფობა – სიძლიერისთვის. სიცოცხლე, ხრწნას რომ უერთდება ყოველწამიერ.<br />შეურაცხყოფილი ვარ, ღმერთო, რომელიც ვერ გავიგე: სად ხარ, როდის ხარ.<br />სირცხვლია – აკვანი ჩვენი.<br />შენ სიმახინჯე აგვიზილე სილამაზეში და სიწმინდეში – ბიწიერება!<br />მახინჯი და სამარცხვინოა ჩასახვა ჩვენი. სამარცხვინოა დაბადება ჩვენი (დედა – გულისგამხეთქად გადაშლილი) და მახინჯია სიკვდილი ჩვენი – ლპობა და დაშლა.<br /><br />ღმერთო, შეურაცხყოოფილი ვარ ცხოვრებით, სიცოცხლით და ადამიანობით!<br />შეგვადუღე, თუკი მაინც მაინც ეს გვიწერია, გამოგვხარშე, გამოგვწვი, აზილე ჩვენი ნაცარ-ტუტა და გამოძერწე სულ სხვა არსება: ძლიერი, შეუბღალავი და კეთილშობილი, რომელიც ილივლივებს წყალში, ჰაერში. სახლი იქნება მისთვის მიწაც და მიწისქვეშეთიც.<br /><br />რომლის სიყვარულიც არ დასრულდება წამხობით, დაწოლით და წაპირქვავებით. რომლის სხეულის გვირაბებშიც ხრწნაშემდგარი, ოხშივარიანი საჭმელ-სასმელი არ იბუყბუყებს. რომელსაც ექნება თვალები – წყაროს წყალივით და ფრთები – ძლიერი და დაულაქავი.<br />დახურე, ღმერთო, დედამიწის ლაზარეთი. წალეკე დრო, სისხლი და ხორცი და ჩვენი ნაცატუტა ახალ თიხად გამოიყენე. ამინ! <br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4457597369155482526?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-88052534456975533622010-03-08T18:46:00.001-08:002010-03-08T18:56:09.655-08:00ისეთი შეგრძნება ოდესმე გქონიათ? დაწოლის წინ რომ ფიქრობ, ხვალ რომ გათენდება, ისევ იგივე იქნება და ნეტა რა აზრი აქვს გათენდესო? ნახევარი ცხოვრება ესე ვიცხოვრე. ნუთუ ამდენი ხნის მანძილზე რაც შევიძინე, ღირდა ამად? შევსება მაკლია, აი სული რომ სავსე გაქვს, ისეთი შევსება. დავიღალე სულ დაღლილობით, უმიზეზო სევდიანობით და უხასიათობით, მოშვებულობით..აღარ ვიცი რომელი ჩამოვთვალო. ვფიქრობ ხოლმე რომ არაფერი მიღირდა, უნდა მეცხოვრა იქ, სადაც სავსე ვიქნებოდი. ვერასოდეს წარმოვიდგენდი თუ ამ ასაკში ესეთი რამე მომივიდოდა, ეხლა ესე რომ ვიქნებოდი. სულ ერთ დღეში შეიცვალა ჩემი ცხოვრება. ერთ დღეს დავიძინე, მეორე დღეს გავიღვიძე და ყველაფერი სხვანაირი იყო, სულ ყველაფერი. მერე მეც სხვანაირი ვიყავი, იმდენად სხვანაირი, რომ ცუდ ფიქრებს თავიდან ვერასდროს ვერ ვიშორებდი. იმის იმედებში რომ რამე შეიცვლებოდა, წლები გავიდა და ყველაფერი უარესდება. მხოლოდ ერთი იმედიღა შემომრჩა. შემომრჩა და ვლოცულობ არ გარდამეცვალოს. <br /><br />მომავალზე რომ ვფიქრობ, სიხარულისგან გული მეპარება.<br /><br />მტკივა სული.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8805253445697553362?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-11128642578072187932010-03-05T20:09:00.000-08:002010-03-05T20:12:02.326-08:00ყველას თავისი ცხოვრება უნდა ჰქონდეს, თავისი სამყარო, სწორე და კარგი ეს იქნებოდა. მხოლოდ ასე შეიძლება სხვისი ცხოვრების გაგება და დადგება დრო, როცა გაგება გახდება მთავარი და არა პრაქტიკული ზრუნვა და დახმარება... იცი, რაა? აადამიანი ხომ იშვიათად მოქმედებს უანგაროდ. ხშირად ზრუნვასა და სიყვარულში ისეთი ძალადობაა გახვეული, ვერც წარმოიდგენ... და ეს ძალადობა ყველაფერზე საშინელია. ვინც გარჩენს და გემსახურება, თავისუფლებას გართმევს ხშირად, სურს, რომ წაგართვას, შეუგნებლად ებრძვის შენს პიროვნებას... და იცი, ერთხელაც, მწარედ, მწარედ გაგიკვირდება, რომ ის, ვინც გზრდიდა, გაჭმევდა, გბანდა, გივლიდა, გაცმევდა, ვერასოდეს ხვდება, რა დარდი გჭამს, რა სატკივარი..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1112864257807218793?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-72482225438980000362010-03-04T18:07:00.000-08:002010-03-04T18:10:17.463-08:00რაღაცნაირად ვიყავი ეს ბოლო ორი თუ სამი კვირა. ჯერ მარტო იქიდან, უნამუსობა რო გამოიჩინა და ესე მითხრა. არადა იცოდა რა მდგომარეობაშიც ვიყავი. თანაც უკვე მერამდენეჯერ იგივე მეორდება. უცნაურად ვგრძნობდი თავს და რაღაც. ამომასხა მერე, ვეღარ შევძელი ჩამეკლა ის რასაც ვგრძნობდი და ვუთხარი. ყველაფერი პირში ვუთხარი რასაც ვფიქრობდი. მემგონი ნამუსმა არც მაშინ არ შეაწუხა და ყველანაირად ცდილობდა აღარ გადამეთქვა დანაპირები. მეც კაი დებილი ვარ, აქამდე ჭკუა რო ვერ ვისწავლე. არადა პირიქით უნდა ყოფილიყო ყველაფერი, უფრო მე შემეფერებოდა ვყოფილიყავი მის პოზიციაში, მაგრამ მე ამას საერთოდ ვერ გავბედავდი. ისეთი რამეა რა, ვერ იტყვი რაღაცნაირად. სირცხვილი შეგჭამს და გგონია შიშველი დგახარ მის წინო. აუ, არ ვიცი რა. თავში მილიონი აზრი მიტრიალებდა იმ წუთას. ძაან ვნანობ ეხლა რო არ დავფიქრდი და პასუხი ესე ჩქარა და ჩერჩეტულად გავეცი. ბოლობოლო ვინ ვარ? ან ჩემთვითონ რა მაქვს? ამდენი ხანი ბოღმა მასხავდა და ვერ ვივიწყებდი ესეთ საქციელს. მინდოდა ვინმესთვის მაინც მეთქვა და ენა არ მიბრუნდებოდა. ალბათ კიდე რო განმეორდეს საერთოდ შთაბეჭდილებაც დამეკარგება და ვეღარ ვიქნები მის მიმართ ისეთი. გაიყინება რაღაც ნაწილი ალბათ. ესეთი რამეები ჩემზე ძაან დიდად მოქმედებს. კიდე იცი რამ შეიძლება შეცვალოს ჩემში ადამიანის მიმართ გრძნობა? მახინჯმა ფეხის თითებმა. შეიძლება ამის გამო ადამიანი შემზიზღდეს, მართლა.<br /> <br />ვირტუალური ცხოვრება მაცოცხლებს. ყველაზე მეთად იუთუბი და რაღაც-რაღაც პერსონალური საიტები. მავსებს ხოლმე და თავს გამოფიტულად აღარ ვგრძნობ. ესენი რო არ მქონდეს ალბათ თვითგვემას მივეცემოდი. თერაპიად რო შოპინგი დავიწესე მემგონი ახალი ამბავი არ არის. გახსენებულზე, კაბა ვიყიდე და ძაან მომწონს ზაფხულისთვის. კიდე გახსენებულზე, იმ დღეს ტყავის მოკლე ხელთათმანები ვნახე, ვუტრიალე, ვუტრიალე და უკან წამოვედი. მერე ვინანე უნდა მეყიდა თქო, მაგრამ არ ვიცი რაზე გავიკეთებდი. ხო კიდე, ტანგეტკები ვიყიდე. მაგრამ ყველაზე ძაან მაინც კაბა მიხარია. აი ისე ძალიან რო რავიცი. უმეტესად ჯინსების გოგო ვარ, ათასსში ერთხელ თუ ჩავიცმევ ხოლმე მინი იუბკას.<br />ახალი ამბები და გადაწყვეტილებებია ჩემს ცხოვრებაში. 4 თვეში დაახლოებით მემგონი უბედნიერესი ადამიანი უნდა ვიყო. წესით უნდა ვიყო. მჯერა რო ვიქნები, ძაან მინდა დავიჯერო. ძალიან მიხარია როდის მოვა ეს დრო და ჯერჯერობით არ ვიტყვი რის გაკეთებას ვაპირებ. 4 თვის მერე დავწერ.. ეხლა მთავარი მიზანი ის მაქვს რო კიდე დიეტაზე შევჯდე და დავიკლო კიდე. და აი მერე ჩემი თავი რო მეყვარება და გარეთ გასვლის სურვილი რო ისევ ამიმაღლდება, და პლიუს კიდე ის ამბავი, მეტი რაღა მენდომება ბედნიერებისთვის? მჭირდება რო ჩემი თავი მიყვარდეს, როგორც გამოვიყურები ის მიყვარდეს და მსიამოვნებდეს. დღეს დავიწყე ისევ დიეტა. <br /><br />გუშინ ჩემს ძალიან ახლობელთან ვიყავი გასული და საღამოს მოვედი. როგორ მიყვარს იქ ყოფნა და როგორ მაბედნიერებს სიტყვებით ვერ ავღწერ. გამოცდა მქონდა დასაწერი და სასწავლი მქონდა. 2 საათი ვსწავლობდი. დილას თითქოს საუკუნის უძინარი ავდექი და წავედი დასაწერად. რამდენიმე საათში პასუხები მომივიდა და რა ბედნიერი ვიყავიიი და როგორ ვამაყობდი ჩემი თავით : )))))))). <br />ბლეჰ, რა ნელი ინტერნეტია. <br />ეშმაკო, იყავი შორს და არ დამარღვევინო დიეტა!! : )))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7248222543898000036?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-25734971715970297082010-02-26T20:16:00.000-08:002010-02-26T20:20:46.752-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S4idk-VavPI/AAAAAAAAAEc/he-UvVWCpsE/s1600-h/5an1ombb8hrhah86fiw.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 263px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S4idk-VavPI/AAAAAAAAAEc/he-UvVWCpsE/s400/5an1ombb8hrhah86fiw.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442773408210926834" /></a><br />it's a quarter after 1, I'm a little drunk and i need you now.<br /><br />guess i rather hurt than feel nothing at all..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2573497171597029708?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-52500724399619488362010-02-21T09:52:00.001-08:002010-02-21T09:56:43.427-08:00მოვედი. საშინელი კვირა (უფრო მეტი) მქონდა. ყოვლად უაზრო და ნერვების ამშლელი. არეულობა და უფრო მეტი არეულობა. <br />ალბათ ამ სახლში არაფერი არ დალაგდება. არასდროს.<br /><br />რა მაინტერესებს იცით? ერთი შეკითხვა მაქვს და თქვენი აზრი მაინტერესებს.<br />შეყვარებული ბიჭი რომ შეყვარებულ გოგოს ფულს თხოვს,თანაც პირველად კი არა რამდენიმეჯერ, მიზეზი დაივიწყეთ უბრალოდ რატომ და რისთვის. რა რეაქცია უნდა ქონდეს გოგოს? გოგოებო მომწერეთ თქვენი აზრი რა:) მჭირდება ძაან.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5250072439961948836?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-52973414246812327202010-02-08T18:46:00.000-08:002010-02-08T18:50:18.014-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S3DNS4B9uGI/AAAAAAAAAEU/qV9hTmiotDY/s1600-h/296.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 254px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/S3DNS4B9uGI/AAAAAAAAAEU/qV9hTmiotDY/s400/296.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436070474398152802" /></a><br />ფუ როგორ მეზიზღება. <br />საკუთარი სისხლი ესე ეზიზღებოდეს ადამიანს, პირველად მესმის ცხოვრებაში და ეს პირველი ადამიანი მე ვარ.<br />უსაზღვროდ მეზიზღება.<br />i hope you die and go to hell!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5297341424681232720?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-39090723909959402412010-02-04T17:02:00.001-08:002010-02-04T17:16:59.930-08:00თავი მტკივა. დაღლილი ვარ. სახლი მისალაგებელი მაქვს და ერთი კვირაა ცუდ ხასიათზე ვარ. ბევრი სამეცადინო მაქვს და მაინც ბევრი დრო საფიქრელად .მინდა პოზიტიურად ვიფიქრო და არ გამომდის. უკვე სიბრაზეს და სიძულვილს და მანძილს და ყველაფერს დანარჩენს რაც შიგნიდან მახრჩობს, ყველაფერს ვეჭმევი. სასოწარკვეთილი მედიეტე ვარ დღეში ხუთჯერ რომ დგება სასწორზე და თავს იწონის მაგრამ შედეგი არ აკმაყოფილებს და მეტი უნდა, მეტი და დროზე.<br />ყოველთვის 7 თვიანი ვიყავი და ამას კარგ გზაზე მივყავდი თუ არა ვეღარ ვიხსენებ. <br />სწავლის დაწყების იმედი მქონდა, ესე აღარ ვიქნები მეთქი. დავიწყე და მემგონი ისევ იგივეა. დილას ვცდილობ ხოლმე კარგ ხასიათზე ავდგე მაგრამ ისეთი ვდგები გეგონება კაი ხანი არ მიძინიაო. ენერგია მაქვს წართმეული და დავლასლასებ.მორიგმა დეპრესიონერამ შემომიტია მემგონი და არ მინდა თვალის გასწორება:((. <br />ისე მეზარება სახლის დალაგებააააააა .ჩემი სუსტი წერტილი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-3909072390995940241?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-27951724782529381472010-01-25T21:16:00.000-08:002010-01-25T21:32:03.159-08:00ალბათ უინტერნეტოდ ვერასოდეს გავძლებ. რაც არ უნდა საქმე არ მქონდეს და არაფერი დასათვალიერებელი, სადმე მაინც შევბოდიალდები. ჩემი ყველაზე გამოცდილი ხერხია ფორუმზე სეირნობა. შეიძლება კვირაობით არაფერს ვწერდე, მაგრამ შევდიოდე და ვკითხულობდე, თან იმ ხალხის ნაწერს, რომელთანაც საერთო არაფერი მაქვს მაგრამ მაინც მიზიდავენ რომ შევიდე და წავიკითხო.<br />არასოდეს მეგონა ესეთი რამე თუ დამემართებოდა საერთოდ. ერთერთ ფორუმზე, რომელიც არ არის თბილისის ფორუმი , ხშირი სტუმარი ვარ ხოლმე. არასოდეს არ დამიპოსტია იქ , არადა თითქმის 2 ცელია აქტიურად ვკითხულობ. ვერასოდეს!, ჩემი ცხოვრების მანძილზე ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ იქნებოდა ერთი ადამიანი, თანაც მდედრი, რომლის ნაწერებსაც ისე ძალიან შევეჩვეოდი, რომ ყოველდღე მინდოდა მეკითხა თუ რას აკეთებდა ის მთელი დღე, სად მიდიოდა, რას ყიდულობდა. ბევრჯერ იმიტომაც შევსულვარ ხოლმე რო მხოლოდ მისი ნაწერები წამეკითხა და გამეგო რა ხდებოდა მის ცხოვრებაში, რადგანაც სულ ეგეთ რაღაცეებზე წერს ხოლმე, თავის ახალ ოჯახზე და რამე. გულის ფანცქალით ველოდები ხოლმე, როდის დადებს სურათებს, რადგან ძალიან იშვიათად დებს. მერე შეიძლება რამდენიმე წუთი ვუყურო მის ერთ სურათს და ვიფიქრო იმაზე, თუ რატომ წევს ჩემში ეს ადამიანი მაინცდამაინც ამხელა ინტერესს და ინტრიგას. ქალები რომ არ მომწონს ამაში მილიონი პროცენტით ვარ დარწმუნებული, ნუ ამას იმიტომ ვწერ რო ზოგმა შეიძლება სხვანაირად გაიგოს. უბრალოდ ინტერესს ვპოულობ მის პიროვნებაში, მის ნაწერებში , წერის მანერებში. აუ, არ ვიცი , ძალიან უცნაური რამეა. არასდროს დამმართნია ესეთი რაღაც. ვერ ვხსნი და ვერც ვერავის ვეტყვი , ზედმეტად სულელობაა. ალბათ იმიტომ რომ მინდა მისნაირი ვიყო? ალბათ მომწონს ის როგორიც არის და ვისურვებდი მეც ეგეთი ვყოფილიყავი? მაგრამ ის ზედმეტად სენტიმენტალურია და სენტიმენტალიზმი არ მიტაცებს. მაგრამ ალბათ რახან ის ასე ძალიან განსხვავდება ჩემგან, იმიტომ? ხანდახან მინდა ხოლმე რომ სულ სხვანაირი ვიყო, ვიდრე ეხლა ვარ. რასაც ეხლა ვაკეთებ, ყველაფერს უკუღმა ვაკეთებდე. ვცდილობ ჩემს თავში გავარკვიო, რატომ შეიძლება მოხდეს ესეთი რამ, როცა ადამიანს, რომელსაც ცალმხრივად და ინტერნეტიდან იცნობ, ჩაგითრიოს თავის ცხოვრებაში ისე, რომ პოსტებს სკროლავდე მისი პოსტის საძებნელად. სხვათაშორის ეხლა ვფიქრობდი, უნდა მივწერო რო ესეა-თქო, მარა მერე გადავიფიქრე. ვინმე გიჟი არ ვეგონო და იშვიათად წეროს მერე : ))).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2795172478252938147?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-8065887239605984692010-01-21T10:59:00.000-08:002010-01-21T11:16:29.039-08:00მაშინ, იქიდან რომ მორბოდი, არ გეშინოდა? <br />მითხარი, მართლა არ გეშინოდა?<br />იქიდან რომ მორბოდი და ფიქრობდი ყველა დანარჩენზე, შენი თავის გარდა.<br />იქნება სადმე ფეხი გიცდებოდა და ვარდებოდი. იქნება საბოლოო შანსს უშვებდი ხელიდან.<br />ცრემლებით რომ სველდებოდი, არ იყო შენთვის საკმარისი?<br />ხელები რომ გიკანკალებდა, არც ეგ არ იყო?<br />ფეხები რომ არ გემორჩილებოდა და თავი უკან გრჩებოდა, ეგ?!<br />თითქოს მთელი ცხოვრება ეგოისტი იყავი, მაშინ რა მოგივიდა?<br />გეკითხები, რა მოხდა მაშინ?<br />ვერ შეძლო შენმა ეგოისტობამ, გადაეწონა სხვა დანარჩენი?<br />პირველად ალბათ სუსტი იყავი, მეორედ ძალა არ მოგეცა?<br />როგორ შეგეძლო ჩაგეკლა ის ყველაფერი რაც შენ ბედნიერს გხდიდა?<br />რატომ არ შეიმშვენე სილაღე.<br />ზემოთ რომ ახვედი და რამის გული ამოგივარდა მკერდიდან, რას გრძნობდი მაშინ?<br />ცრემლები რომ გახრჩობდა და ყველასთვის საყურებელი ობიექტი იყავი<br />აპარატი რომ გეჭირა და მხოლოდ სურათები გრჩებოდა ხელში, სხვა ყველაფერს რომ აცამტვერებდი.<br />მითხარი მაშინ არ დაგენანა?<br />რომ შეხვედი და სკამზე დაჯექი, გული რომ ჰაერში გიფრიალებდა და შენთვის აზრი რომ არ ქონდა,<br />მის გაფრენას თუ არ გაფრენას,<br />რამ შეგაკავა ადამიანო?<br />რატომ არ დაბრუნდი უკან?<br />რატომ მიეცი საკუთარ თავს განადგურების საშვალება?<br />რატომ იყავი საკუთარი თავის უდიდესი მტერი?<br />აააა..არ დაგიკარგავს ეგოისტობა, აქ მხოლოდ შენს თავზე ფიქრობდი და არა მათზე.<br />არა, როგორ მეგონა რომ ეგოისტობა ტანზე შემოგეხა...აფსუს..<br /><br /><br />სიმართლე მითხარი.. არ შეგეშინდა?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-806588723960598469?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-18518622570816608622010-01-19T20:18:00.000-08:002010-01-19T20:19:36.949-08:00გული დამეწვა ამ მოთხრობის წაკითხვის შემდეგ. წაიკითხეთ, თუ არ დაგეზარებათ.<br /><br /><br /><br />,,2000 წლის მარტია. რიკოთზე ვმუშაობთ. მე და გელა ვთხრით, სპირო და იანისი მუფტას აწყობენ, ლუკასი თავის ჭკვიან აპარატს ამზადებს.<br />იქვე, როგორც წესი, რამდენიმე ცნობისმოყვარე დგას და ჩვენს საქმიანობას დიდი ინტერესით ადევნებს თვალყურს: ეს ფერადი კაბელი, უცნაური აპარატები და სამუშაო იარაღები, მანქანა-ლაბორატორია, უცხოელები...<br />ბერძნებს ძალიან აღიზიანებთ ეს ცნობისმოყვარეები, რომლებიც უამრავ შეკითხვას სვამენ და, შეკითხვებს ვინღა ჩივის, ხშირად მოხმარებასაც ცდილობენ. ლუკასი სულ ბუზღუნებს და მეუბნება – უთხარი წავიდნენ აქედანო. როგორი სათქმელია?<br />მოკლედ, ვმუშაობთ. იქვე დგას ერთი ასაკოვანი, დაბალი და ძალიან გამხდარი კაცი. არც შეკითხვებით გვაწუხებს და არც მოხმარებას ცდილობს, მხოლოდ დგას და შემოგვყურებს.<br />ჩვენს საქმეში იყო ერთი ასეთი ნიუანსი. ვიდრე კაბელებს მუფტაში მოვათავსებდით, მის ბოლოებს იზოლაციისათვის პლასტმასის გოფრირებულ შლანგებში ვუყრიდით. ეს შლანგები ყოველთვის იმაზე გრძელი იყო, ვიდრე გვჭირდებოდა. მორჩენილ ნაწილებს ვჭრიდით და იქვე ვტოვებდით ხოლმე. <br />ჰოდა, ბოლოს და ბოლოს, გაბედა იმ კაცმა, მე და გელას მოგვიახლოვდა და ძალიან მორიდებულად გვითხრა: ეს შლანგები თუ არ გჭირდებათო... რომ წავიღოო... ისე მორცხვად და ხმადაბლა ლაპარაკობდა, რამდენჯერმე ჩავეკითხეთ და ძლივს გავიგეთ – რას გვთხოვდა.<br />გელამ ქართლულად მიახალა: რა ჯანდაბად გინდა ეგ შლანგები, ღვინო მაინც არ გაქვსო.<br />ამის თქმა იყო და მორიდებული გლეხი ცოტათი გამოცოცხლდა, უფრო სწორად, გამომხნევდა: ღვინის მეტი რა მაქვსო.<br />გელამ – ვიცი, ვიცი, რა ძმარიც გექნებაო.<br />გლეხმა – რო მოგიტანო და დაგალევინოო?<br />გელამ – მოიტანე მერე... რისი მომტანი ხარო.<br />ლუკასმა ჯერ მე მკითხა – რაზე ლაპარაკობენო, შემდეგ კი გელას ისე გადახედა, რომ ის მაშინვე მიხვდა – საუბარი უნდა შეეწყვიტა და მუშაობა გაეგრძელებინა. <br />ვერც კი შევამჩნიეთ, როგორ გაუჩინარდა გლეხი. მხოლოდ მოგვიანებით მოვკარი თვალი – გორაზე ამავალ ბილიკს სწრაფი ნაბიჯით მიუყვებოდა, ხელში კოხტად გადახვეული წითელი შლანგები ეჭირა. ეს ბილიკი, ალბათ, იმ სოფლისკენ მიდიოდა, მთაზე რომ მოჩანდა.<br />იმ ადგილას კიდევ კარგახანს ვიმუშავეთ, სულ მცირე საათნახევარი მაინც. შემდეგ მუფტა დავმარხეთ და ავიბარგეთ. სამუშაო იარაღები მანქანაში ჩავალაგეთ. მანქანა ფორდის ტიპის მიკროავტობუსი იყო, ლაბორატორიად გადაკეთებული. მე, ჩვეულებისამებრ, უკანა სავარძელზე მოვკალათდი და გზას მივაჩერდი. <br />დავიძარით. და უეცრად ვხედავ: გორაზე ამავალ ბილიკს ის გლეხი თითქმის სირბილით მოუყვება, ცალ ხელში კალათა უჭირავს და მეორეში გაურკვეველი ფორმის რაღაც, ლოგიკურად – ღვინის ჭურჭელი. დაინახა, რომ ჩვენი მანქანა დაიძრა და ფეხს აუჩქარა.<br />მაშინვე გავძახე ლუკასს, გააჩერე მეთქი. იმანაც გააჩერა, რა ხდებაო? ის კაცი მოდის მეთქი. ვინ კაციო? აი, ის კაცი- მეთქი, და გლეხისაკენ თითი გავიშვირე. ლუკასი ერთხანს გაკვირვებული ღიმილით უყურებდა ჩია მამაკაცს, თითქმის თავისხელა კალათა რომ ეჭირა ხელში და მისი ასაკისთვის შეუფერებელი სიმკვირცხლით ჩამორბოდა ტრასისკენ.<br />უკვე წამოდგომას და გარეთ გადასვლას ვაპირებდი, როცა ლუკასმა მანქანა ისევ დაქოქა და დაიძრა. რას აკეთებ, დაიცადე-მეთქი, გავძახე. იმან კი – ვიცი თქვენი ამბავიო, დაიწყებთ სმას და ნახევარ დღეს დაგვაკარგვინებთო. შეკამათებას ვაპირებდი, მაგრამ, რატომღაც, აღარაფერი მითქვამს, ისევ უკან მივბრუნდი და გლეხს მივაჩერდი. <br />მან დაინახა, რომ გაჩერებული მანქანა ისევ დაიძრა და ჯერ ფეხს უფრო აუჩქარა, შემდეგ გაჩერდა, შემდეგ ისევ გამოიქცასავით და ისევ გაჩერდა. <br />სანამ მოსახვევში შევიდოდით, ვხედავდი, როგორ იდგა უძრავად და პატარავდებოდა. შემდეგ გაქრა.<br />საშინელ სიმძიმეს ვგრძნობდი მკერდში. არც ცრემლი წამომსვლია, არც ნიკაპი მიკანკალებდა, მაგრამ ვტიროდი, რაღაცნაირად შიგნით ვტიროდი. ხომ ხდება ზოგჯერ, თითქოს შენ კი არა, არამედ შენში ტირისო რაღაც.<br />იმ წუთში არ ვფიქრობდი იმაზე, თუ როგორ მიირბინა გლეხმა თავის ღარიბულ სახლში, როგორ დააცხობინა ცოლს რაღაც, მჭადები ან ხაჭაპურები, ალბათ, მეზობლისგან ნასესხები ფქვილით. როგორი ფაციფუცით ასხამდა ღვინოს, ყველაზე კარგ ღვინოს, ისეთს, მის კუთხეში “ნატურს” რომ ეძახიან და მხოლოდ განსაკუთრებული სტუმრებისთვის რომ იმეტებენ. როგორ ებუზღუნებოდა ცოლს, ჩქარა ქენიო, კარგები გააკეთეო, საზღვარგარეთელები არიანო და ასე შემდეგ. როგორ ჩქარობდა, რომ მოესწრო. ვინ იცის, იქნებ ერთი ვარიკაც კი გაიმეტა. <br />მაშინ ამეებზე არ ვფიქრობდი, მხოლოდ ჩემთვის, ჩუმად, უსიტყვოდ ვიბოღმებოდი და ვბრაზდებოდი; სხვათაშორის, ლუკასზე არა.<br />ლუკასი არ იყო ცუდი კაცი, პირიქით, იშვიათად შეხვდები ეგეთ შეგნებულ და სასიამოვნო ადამიანს. უბრალოდ, სხვანაირი იყო. უფრო სწორად, ჩვენ ვიყავით სხვანაირები. ის გლეხი იყო სხვანაირი, თორემ ლუკასი, მეტი რომ არ იქნება, ისეთი ჩვეულებრივი იყო. და თავისებურად სწორადაც მოიქცა. ჩემთვის რომ დაეჯერებინა, მართლაც, ნახევარ დღეს მაინც დავაკარგვინებდით. <br /><br />მას მერე თითქმის ხუთი წელი გავიდა, მე კი დღემდე მახსენდება ის გლეხი – ბილიკზე გაქვავებული, სასმელ-საჭმელით ხელდამშვენებული, გაწბილებული.<br />მესმის, არანაირი ტრაგედია არ მომხდარა. არ დარჩებოდა ის ღვინო დაულეველი, ის საჭმელიც შეიჭმებოდა, კალათაში რომ ელაგა. ალბათ, უკეთესები შეჭამდნენ, ვიდრე მე და გელა ვიყავით, ან ვიდრე ლუკასი, სპირო და იანისი იყვნენ. დალევდნენ, მოილხენდნენ, ღვინოს და საჭმელს სხვებიც შემოამატებდნენ და გაებმებოდა დაუგეგმავი ლხინი. ალბათ, შიგადაშიგ გულიანადაც შემოგვაგინებდნენ.<br />ეს ყველაფერი მესმის. უბრალოდ, ვერაფრით ვიშორებ აზრს, რომ ის გლეხი – იმ დღეს, იმ წუთში – ძალიან ჰგავდა საქართველოს, არა დღევანდელს, არა გუშინდელს, საერთოდ _ საქართველოს, უცხოსთვის ყველაფრის გამმეტებელს, გამოდევნებულსა და გაწბილებულს.''<br /><br />ზვიად რატიანი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1851862257081660862?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-58674928567623012322010-01-18T12:10:00.000-08:002010-01-18T12:12:58.860-08:00ინტერნეტი გათიშულია, ღამის პირველი საათი ხდება. ტელევიზორი ჩართულია მაგრამ საინტერესო ვერაფერი ვნახე. არ ვიცი რა გავაკეთო, გადავწყვიტე პოსტი მაინც დავწერო დღევანდელ დილაზე. ვორდში ვწერ ეხლა და ალბათ ხვალე ბლოგზე დავპოსტავ.<br /><br />როცა პირველად წერა დავიწყე ბლოგზე, ყოველდღიურ ცხოვრებაზე ვწერდი ხოლმე, რა მოხდა იმ დღეს, როგორ გავატარე და ასე შემდეგ. სიმართლე რომ ვთქვა, სულ არ ვარ გაგიჟებული იმაზე, თუ რამდენი ხალხი კითხულობს ჩემს ბლოგს. ცუდად არ გამიგოთ, ფაქტი ფაქტად რჩება, ნამდვილად სასიამოვნოა როცა სხვები კითხულობენ შენს ნაწერს და უკან ბრუნდებიან კიდე მეტის წასაკითხად. მაგრამ.. არც ლინკს ვავრცელებ არსად და არც არავინ იცის ჩემიანმა ამ ბლოგის არსებობის შესახებ. მთავარი იდეა რაც მქონდა შექმნისას იყო ის, რომ დამეწერა ყოველდღე რა ხდებოდა, მერე რამდენიმე ხნის შემდეგ გადამეხედა და წამეკითხა, შემედარებინა ამწყო და წარსული..და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ. სამწუხაროდ მერე ცუდი ფიქრები ამეკვიატა, ისეთი როგორიცაა „ ამდენი დეტალები რომ დავწერო და ვინმემ აღმომაჩინოს რომ მე ვარ“. როგორც ყოველთვის სულაც არ მინდოდა, ხალხისთვის ჩემი გრძნობები გარეთ გამომეტანა. არ მიყვარს საერთოდ ჩემს გრძნობებზე ლაპარაკი და იშვიათად გამოვხატავ ხოლმე..ერთადერთ გამონაკლისს მხოლოდ ბუუსთან ვუშვებ. <br />The things that make us unified...<br />სათქმელს გადავუხვიე მგონი და იმის თქმა მინდოდა, რომ იმ ფიქრების მერე შევწყვიტე წერა ყოველდღიურ ცხოვრებაზე და გადავედი ხასიათებისდა მიხედვით პოსტებზე. ეხლა კი გადავწყვიტე ხანდახან გამოვურიო ხოლმე ისეთი პოსტები, როგორსაც ადრე ვწერდი.<br />ჩემს დღევანდელ დილაზე მინდოდა დამეწერა. როგორც მოგეხსენებათ დიეტაზე ვარ. გუშინ მთელი დღე მშიერი ვიყავი ფაქტიურად, როცა საჭმლის მომზადება დავიწყე. გავაკეთე წვნიანი და სულმა წამძლია.. დავისხი ერთ -ნახევარი ჩამჩა და უფრო გავუტიე, ერთი კოვზი არაჟანი რომ ჩავიგდე შიგნით. მუცელმა სასაცილო ხმების გამოცემა შეწყვიტა და მეც აღარ ვიყავი ცუდ ხასიათზე. ალბათ არც ღირდა საერთოდ არ მეჭამა. ჭამის მერე ისეთი საშინელი სინდისის ქენჯნა დამეწყო, ალბათ უკეთესი იქნებოდა მთელი ღამე მშიერს გამეთენებინა. ჯერ დილის 4მდე ვერ დავიძინე. ჩავრთე ტელევიზორი , ხან რას ვუყურე, ხან რას. მერე ასჯერ მივედი სასწორთან და ავიწონე. როცა რამეს ვჭამ, მთელი დღის განმავლობაში 1 კილოთი ზედმეტი ვარ ხოლმე ლოლ...ძალიან მაწუხებდა რომ ვუყურებდი. მერე ვიფიქრე ამოვიღებ უკან ამ საჭმელს- თქო და ჩემივე თავის შემეშინდა. ვიფიქრე სისულელეა მეთქი, რომ დავეჩვიო ამის კეთებას ხო დავიღუპები-თქო. ბოლოს როგორც იქნა, 5 იყო დაწყებული რომ ჩამეძინა და ვხედავ სიზმარს. დედაჩემი მეუბნება, შეცხადებული და გაოგნებული, რაც დაგიკლია ამდენი ხნის განმავლობაში, ისევ უკან მოგიმატებიაო. ბოღმა მასხავდა ისეთი გაბრაზებული ვიყავი. რომ გავიღვიძე გული ისე მიცემდა.. მერე უფრო მეტად მიცემდა სიხარულისგან, რომ სიზმარი იყო და რეალობა არა )). ამ ბოლო დროს ცოტა მოვუკელი, ისე სტროგად აღარ ვარ მაგრამ ჩემს თავს ვპირდები რომ ცოტა ისევ გავსტროგდები . <br />ამ სიზმრის მერე როგორც მახსოვს ისევ ჩამეძინა კმაყოფილს და ფარდები რომ მთლიანად მქონდა ჩამოფარებული, რომ წვიმდა გარეთ, ჩაბნელებული იყო(ჩემი სუსტი წერტილი) და შუქი არ შემოდიოდა, აი სრული იდეალური დილა მქონდა. როცა 12 საათი ხდებოდა უკვე და საერთოდ ვერ ვგრძნობდი რომ 12 იყო, მობილურზე გაისმა ვიბრაციები, თან გვერდზე მიდევს ხოლმე ძილის დროს. ვიფიქრე ბუუს მესიჯი იქნება და მერე წავიკითხავ მეთქი. არ გაჩერდა ვიბრაცია, მივხვდი რომ ვიღაც რეკავდა. უკვე ძილნარევმა დავხედე და ჩემი დეიდაშვილი იყო. ვუპასუხე და არ მპასუხობს, არადა ხმები მესმის სახლიდან. სულ არ მინდოდა მაგ დროს გაღვიძება და 4 საათზე დაძინებულმა 12 საათზე გავიღვიძე სულ ტყუილად. შევბრაცუნდი მერე სკაიპში და ვწერ, რაზე მირეკავდი-თქო და როდის გირეკავდიო, რამდენჯერაც სადმე ჩადებს და კნოპკას დაეჭირება, მაინცდამაინც ჩემთან რეკავს მაგის მობილური). აი ესე ტყუილად დამიფრთხო ძილი.<br /> მაგრამ მაინც ტკბილი დღე იყო. ბუუსთან ნაჩხუბარი ვიყავი რამდენიმე დღე და დღეს შევრიგდით. ვგიჟდები ჩხუბის მერე შერიგებაზე.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />update:<br /><br />ცუდ ხასიათზე დავდექი. u know i cant stand it :( u know better<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5867492856762301232?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-4910149057538172932010-01-15T21:15:00.001-08:002010-01-15T21:33:38.444-08:00damn it, ვიფიქრე კარგ, გემრიელ, გრძელ შხაპს გამოვაცხობ მეთქი და წყალი გამიცივდა. მაგრამ გულს არ ვიტეხ, ხო მაინც მივიღე და ეხლა ისე ვგრძნობ თავს, გეგონება თავიდან დავიბადე მეთქი. :))).მაგარია შხაპი.. დღეს მთელი დღეა ლაპს ვუზივარ და ვლაპარაკობ. რამისაა თვალები ამომიცვივდეს ისე დამეღალა. <br /><br />***<br />ამ წუთას მამაჩემმა მითხრა ის ჩაი გამიმზადეო,გაციების. ნეტა როდის მიხვდებიან რომ ყველას საკუთარი ხელები აქვს? ყოველთვის ნერვები მეშლება ხოლმე ამ ქართულ შეხედულებებზე. რითი ნაკლებია ქართველი კაცი, რომ ადგეს და თავის თავს მიხედოს? უფრო ნერვების მომშლელი, რო ცოლები ნებას აძლევენ თვითონ იჯდნენ და ელემენტალური არაფერი გააკეთონ. აუ ,როგორ მეშლება ნერვები. ჩემს ქმარს არასოდეს მივცემ მაგდენის უფლებას. ოჯახში დახმარება არავის არ აწყენს, და ქალი იმას არ ნიშნავს რო ყველაფერი მის კისერზე გადავიდეს. მე თუ დაღლილი მოვედი სამსახურიდან, უნდა მელოდოს ის სანამ მივალ, რო საჭმელი შეჭამოს? სარეცხის და ჭურჭლის გარეცხვა მესმის, შეიძლება ცოტა ზედმეტია (ვისთვის როგორ) მაგრამ მოხმარებაში არაფერი ცუდი არ არის, პირიქით, ცოლსაც უმსუბუქდება და ხედავს რომ ქმარი ზრუნავს და რაღაცაში ეხმარება. ჩემს მეორე ნახევარს, აუ ვერ ვიტან ამ სიტყვას, თან სახელიც არ მინდა დავწერო და აღარ ვიცი როგორ მოვიხსენიო. ენივეი, შევუთანხმდი რომ როგორც "ტრადიციულ" ქართულ ოჯახებშია, ისე არ იქნება.(პ.ს. ამის გარდა კიდე სხვა რაღაცეებზეც შევთანხმდით : თუ როგორ იქნება ჩვენს სახლში, ლოლ.. ვცდებით ქართულ გაგებებს). და მომეხმარება ოჯახის საქმეებში, და არ დამელოდება მე რომ საჭმელი გამოვუღო და გავუცხელო.არასდროს შევაჩვევ ესეთ რამეებს, მერე გონიათ რომ ქალი მართლა იმისთვისაა ყველაფერი მან აკეთოს და ქმრებს მიართვან, აულაგონ, დაულაგონ , გაურეცხონ და ასე შემდეგ. ძალიან ვამაყობ ქართველი რო ვარ მაგრამ რა ვქნა, ზოგიერთი ტრადიცია და ვითომ წესი ისე ნერვებზე მშლის, ვერ წარმოიდგენთ. ჩემი ნება რომ იყოს ყველას მოვსპობდი. <br /><br />ერთი სული მაქვს ჩემი საკუთარი ოჯახი როდის მექნება. მყუდრო და პატარა. თბილი და იდეალური, ისეთი როგორიც ზუსტად მე მინდა. სადაც მხოლოდ ორნი ვიქნებით და არავინ ზედმეტი. სადაც ყველაფერი ისე იქნება მე როგორც მომწონს და არავინ არაფერს შემიცვლის. რაც უფრო დრო გადის მით უფრო მიჭირს ამ სახლში დარჩენა. ყოველ დღე უფრო მეტად ვხვდები როგორ მახინჯურად გავატარე საუკეთესო წლები. <br />თეთრი კედლებიც ცუდად მხდის. რაღაც სხვა მინდა, ღია ვარდისფერი..<br /><br />ხოდა.. ჩაის დავლევდი ეხლა და რამე გემრიელ ნამცხვარს დავაყოლებდი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-491014905753817293?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-15999164022681599452010-01-12T21:14:00.000-08:002010-01-12T21:37:50.247-08:00რამდენი ხანია აღარ დამიწერია. ჩემი ბრალი არაა, ახალი წლების მერე დავწერე ერთი დიდი პოსტი და წამეშალა თავიდან ბოლომდე. გავბრაზდი, ჩავკეტე და თავი დავანებე. ახალი წლის შესახებ დაწერას არ ვაპირებ, როგორც ჩვეულებრივმა დღემ ისე ჩაიარა. არც შემაჯამებელი პოსტის გაკეთებას ვაპირებ, იმიტომ რომ დიდს ვერაფერს ვიხსენებ და არ მინდა ახალი წელი ცუდი მოგონებებით დავიწყო. უბრალოდ იმას ვიტყვი რომ ძალიან ლამაზი საჩუქრები მივიღე ამ ახალ წელს.<br /> ვარცხნილობის სტილი შევიცვალე, თმებიც შევიღებე (ისევ იმ ფრად) და ძალიან მომწონს ესე. ცვლილებები მიყვარს და თავს უფრო სხვანაირად და კარგად ვგრძნობ. თანაც მსიამოვნებს ხალხი რომ აღნიშნავს ჩემი წონის დაკლებას. რომ არავის აეღნიშნა, ალბათ არც დავიჯერებდი რომ დავიკელი. სასწორთან ვიდექი ხოლმე, ფაქტებს ვუყურებდი და ჩემს თავში მაინც ეჭვი მეპარებოდა, თითქოს ჩემს თავს ვატყუებდი, კი , როგორ არა, დაკლებული გაქვს მეთქი. რატომ ვბადებ საკუთარ თავში ეჭვებს?!<br /> საღამოობით ჩაის დალევას გადავეჩვიე. შაქართან ვეღარ ვსვავ და უშაქრო არ მიყვარს. ჩემი მეგობრები რომელიც ამ უახლოეს ერთ წელიწადში დავკარგე, ეხლა ცდილობენ ჩემს დაბრუნებას. არ ვიცი ოღონდ ღირს თუ არა, ან რატომ. ან რატომ ცდილობენ არც კი ვიცი..ისე იქცევიან თითქოს ამდენი ხანი გაყინული არ ყოფილიყოს ყველაფერი.<br /> რამდენი ხანია სახლში ვარ უკვე და გარეთ საერთოდ არ გავდივარ, ერთი ორჯერ თუ გავედი,ისიც იმიტომ რომ რაღაცეები მჭირდებოდა. ჯგუფელები მეუბნებიან გავიდეთ სადმე გავიდეთო და რაღაცნაირად თავი ვერ მოვაბი. ეს ბოლო კვირა ძალიან ვნერვიულობდი ჩემს ტელეფონზე, უზომოდ ვნერვიულობდი. არ მუშაობდა წესიერად, წესიერად კი არა, საერთოდ არ მუშაობდა და ბოლოს ისევ ჩემით გავაკეთე. რამხელა ლოდი მომეხსნა გულიდან ვერ ავღწერ. <br /> ერთ ორ კვირაში სწავლა მეწყება სულ ახალი, ფრეში სემესტრი..ძალიან მაინტერესებს როგორ იქნება ყველაფერი. აქ რა მოსატანია მაგრამ, ამ ბოლო დროს, როგორც ყოველთვის, შებყრობილი ვარ შოპინგით, ამჯერად უფრო კოსმეტიკით, თუმცა ტანსაცმელსაც გამოვურევ ხოლმე. მეორე ნახევართან გამოულევი უთანხმოებები მაქვს, ეხლა ვხვდები ყველაფერს თავისი დრო აქვს და ამ დროს არ უნდა გადააბიჯო ადამიანმა თორემ ყველაფერი ნელნელა ინგრევა.<br /> ამ ბოლო დროს მივხვდი, უფრო სწორად აქამდეც კი ვხვდებოდი მაგრამ ეხლა დავრწმუნდი რომ ჩემი გამუდმებული ცუდ ხასიათზე ყოფნა და სევდიანობა ,ოჯახში გამოწვეული მდგომარეობითაა შექმნილი. ვერ ავღწერ რამდენად დიდი მნიშვნელობა აქვს,სახლში რა სიტუაციაა და რამდენად აისახება ეს ადამიანის ხასიათზე და ქმედებებზე. იქ რომ ვცხოვრობდი ხოლმე და სულ სილაღე და ბედნიერება იყო სახლში, მე მაშინ ასეთი არ ვიყავი. ცუდ ხასიათზეც იშვიათად ვიყავი და სევდიანს უიშვიათესად მნახავდი. მაშინ არც პრობლემები მექმნებოდა მასთან, ჩემი ხასიათის გამო და არც დანარჩენებთან მექმნებოდა პრობლემები. რა კარგი იყო..მენატრება ჩემი თავი ისეთი.მას კი ჩემზე ასჯერ მეტად ენატრება და ხშირად მახსენებს ხოლმე ამას.<br /><br />ეხლა სახლში მოსვლა მეზიზღება..უკვე წლებია..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1599916402268159945?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-15585275442356415312009-12-31T22:26:00.000-08:002009-12-31T22:28:27.170-08:00ახალი წელი იყო და...<br /><br />ისევ საშინელება, როგორც ყოველთვის :(.<br /><br />how worse can this get..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1558527544235641531?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-28901388014047293802009-12-27T21:49:00.000-08:002009-12-27T22:01:15.467-08:00წეღან ნიშნებს ვამოწმებდი და, ორი ნიშანი უკვე გავიგე. იმაზე ბევრად უკეთესები მყავდა ვიდრე მეგონა. ძალიან გამეხარდა. ეხლა კიდე დანარჩენებს ველოდები და მერე დავმშვიდდები. რაღაც საშინელებას ველოდი და რომ დავინახე თვალები გამიბრწყინდა. პირველად არ ვამბობ მემგონი, ამ ბოლო დროს მოვუშვი მეთქი და ისე აღარ ვიყავი როგორც ჩემს თავს შეეფერება.<br /><br />ხო კიდე, რაღაცაზე სინდისი მქენჯნის. აი ფულის ხარჯვასთან დაკავშირებით. ჩემს თავთან არა მხოლოდ.<br /><br />რაღაც უნდა დამეწერა ეხლა, მესიჯი მომივიდა და სულ გადამავიწყდა.<br /><br />ჰმმმმმმმმმმმმმმმმმ<br /><br />უი გამახსენდა, ამ ბოლო დროს საშინელი კინოების ყურებას შევეჩვიე. აი შემზარელი სანახავი როა, ისეთებს. არადა კინაღამ გული მიმდიოდა ხოლმე. <br /><br />გუშინ დილის 5 საათამდე ტელევიზორს ვუყურებდი, ერთ კინოს ველოდებოდი როდის დამთავრდებოდა. გუშინ ჩემმა ტელეფონმა კინაღამ გამაგიჟა. ჯერ მესიჯებში ძლივს შევდიოდი და მერე გამორთვას რო ვაჭერდი არ გამოდიოდა ერთი ორი წუთის განმავლობაში. აუ ეხლა შევამოწმე და ეხლაც ეგრეა:((( არადა ნიუბია.რა ჭირს აზრზე არ ვარ. შეიძლება გადაჭედილია? გაკეთდეს რაა:(((<br /><br />ენივეი, დელფინები ყოველთვის მიყვარდა და ძაან პოზიტიური ემოციები მექმნებოდა მათ დანახვისას, მაგრამ აი ეს რო დავინახე I totally fell in love. ვარდისფერი დელფინი! ასეთი სილამაზე და საყვარლობა გინახავთ?<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SzhJGmsLFGI/AAAAAAAAAEM/rMCSsQenlP8/s1600-h/untitled.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 198px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SzhJGmsLFGI/AAAAAAAAAEM/rMCSsQenlP8/s320/untitled.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420162529354257506" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2890138801404729380?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-34257500741702530972009-12-25T22:26:00.000-08:002009-12-25T22:47:08.073-08:00სულ რამდენიმე თვეში ჩემი ცხოვრება ძალიან შეიცვლება. აღარ ვიქნები ისეთი როგორიც ვარ. მე უფრო კარგი ვიქნები და უფრო საინტერესო ცხოვრება მექნება. მე არ დამეზარება ახალი დღის დაწყება, ტანსაცმლის არჩევა და საკმაულების შეხამება. არ დამეზარება თმების გასწორება, ანდაც სხვა ვარცხნილობის დაყენება. ჩემი დღეები ერთფეროვანი აღარ იქნება.<br /><br />მე აღარ დავჯდები სახლში და არ მივცემ თავს მოშვების უფლებას. მე ყველას ვუპასუხებ მესიჯებზე და არ მოვიტყუები, რომ ხალხთან შეხვედრა არ შემიძლია. მე სირბილით გამოვიქცევი სასწავლებლიდან და სახლში მოსვლა უდიდეს სიამოვნებას მომგვრის.<br /><br />მე აღარ ვიქნები ცუდ ხასიათზე და ნერვებს არავის აღარ მოვუსპობ. არც დედა იფიქრებს რომ აუტანელი და ბოღმა ვარ და ჩემი თავი ფეხებზე მკიდია. მე აღარ ვიქნები ვალდებული წავიდე იქ, სადაც წასვლა არ მინდა. შევჭამ იმას რაც მომინდება და ჩემი სურვილის მიხედვით გავაკეთებ საჭმელებს. მე ვიცხოვრებ ისე, როგორც მე მომენდომება, და არა ისე რომ სხვას ვაძლევდე საკუთარი ცხოვრების მართვის უფლებას.<br /><br />მე როცა მომინდება მაშინ მოვალ სახლში, როცა მომინდება მაშინ გავალ სადმე. როცა ძილი მომინდება მაშინ დავიძინებ და კომპიუტერს მაშინ გამოვრთავ. აღარ მივიტან გულთან დამამცირებელ სიტყვებს. მე მერე გადავიკითხავ ამ ორი წლის ჩანაწერებს და მომინდება ყველაფერი წავშალო. მერე უფრო დავაფასებ ბედნიერებას. აქ აღარ მომინდება რამის დაწერა, იმიტომ რომ აქ როცა სევდიანი ვარ მხოლოდ მაშინ ვწერ. არა, ალბათ ზოგჯერ მომინდება, ოღონდ ეს ვერ შეედრება ჩემს ძველ პოსტებს. ისინი უფრო მიამიტური და ადვილი იქნებიან.<br /><br /><br />ნეტა ყველაფერმა ხელი შემიწყოს და ღმერთმა გადმომხედოს.<br />თუ ესე იქნება, ჩემს ძველ მეს წავშლი და შევქმნი ახალს. <br /><br />გპირდები..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-3425750074170253097?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-11326612960019373802009-12-23T11:35:00.000-08:002009-12-23T12:01:30.515-08:00გქონიათ თუ არა თქვენი თვალის ჩრდილი, რუმიანა და ა.შ. ნაწილებად დამსხვრეული? რამდენჯერ დაგვვარდნია ძირს ვინ იცის. მემგონი ყველას გვქონია და მერე უმეტესობას გადაგვიყრია, ჩემი ჩათვლით.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SzJydf5JBNI/AAAAAAAAAD8/QL-ndM8Ptos/s1600-h/3048953822_72bf6be17f.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SzJydf5JBNI/AAAAAAAAAD8/QL-ndM8Ptos/s320/3048953822_72bf6be17f.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418519152783066322" /></a><br /><br />რატომ უნდ გადავყაროთ მაკიაჟი რომელშიც ამხელა ფულს ვიხდით, როცა შეგვიძლია გავამთელოთ და ისევ გამოვიყენოთ.<br /><br />რა გვჭირდება:<br /><br />1. თქვენი დამსხვრეული ბრონზერი, თვალის ჩრდილი, რუმიანა თუ რაც იქნება, არ აქვს მნიშვნელობა.<br />2. სპირტი<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SzJz07fCC0I/AAAAAAAAAEE/nzY7Cq_ydAU/s1600-h/RubbingAlcohol%5B7%5D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 269px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SzJz07fCC0I/AAAAAAAAAEE/nzY7Cq_ydAU/s320/RubbingAlcohol%5B7%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418520654838369090" /></a><br /><br />სპირტის პროცენტულ რაოდენობას არ აქვს მნიშვნელობა,75% და მეტი უფრო მალე შრება, მაგრამ ამას დიდი მნიშვნელობა ნამდვილად არ აქვს.<br /><br />არ იფიქროთ რომ სპირტი თქვენს სახეს გამოაშრობს, იგი მთლიანად აორთქლდება თქვენი კოსმეტიკისგან, ასე რომ საშიში და საეჭვო არ არის. ასევე სპირტის სუნიც აღარ დარჩება.<br /><br />ძალიან ადვილი პროცედურაა <br /><br />* ჩაასხით რამდენიმე პატარა წვეთი სპირტი თქვენს დამსხვრეულ კოსმეტიკაში. (შეამჩნევთ რომ მასალა დარბილდება)<br />*ოდნავ აურიეთ ხელით,(დაახლოებით კბილის პასტის სისქეზე უნდა იყოს). შემდეგ ზემოდან თითით გადაასწორეთ ( რომ ზედაპირი თანაბარი იყოს)<br />*თუ გინდათ რომ გაშრობის შემდეგ, ზედაპირი უფრო სწორი იყოს, თითის მაგივრად შეგიძლიათ გადაასწოროთ კოვზის დახმარებით.<br /><br />საუკეთესო შედეგისთვის დააცადეთ გაშრობა მთელი ღამის განმავლობაში.<br />შეიძლება სველს ისეთი მიმზიდველი ეფექტი არ ქონდეს და მახინჯად გამოიყურებოდეს, მაგრამ გაშრობის შემდეგ უკეთესი იქნება :))<br /><br /><br /> Ready to go!<br />მეორე დღეს შეგეძლებათ ისევ გამოიყენოთ თქვენი გამთელებული კოსმეტიკა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1132661296001937380?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-82612741485436997012009-12-22T12:47:00.001-08:002009-12-22T13:01:47.352-08:00რაღაცნაირ ხასიათზე ვარ. მოწყენილი, უფრო გაბეზრებული. არ ვიცი რა გავაკეთო, იდეები გამომელია. თან ამ ბოლო დროს ყველაფერზე ვშარდები და ვეჩხუბები. ოღონდ განა ძალით, მართლა ყველა წვრილმანი ნერვებზე მოქმედებს. ნეტა ამას რამდენი ხანი ვიძახი? დიეტაზე ვარ უკვე კაი ხანია და მემგონი მაგიტომ. ცუდ ხასიათზე ვდგები ხოლმე როცა მშია. უსაშინლესზე. როცა ცხოვრებაში ყოველთვის მეგონა რომ დიეტა არასდროს გაამართლებდა, და არ ვინარჩუნებდი, ეხლა დავრწმუნდი რომ ამართლებს. ნელნელა შედეგებს ვხედავ, მართალია ნელნელა მაგრამ ესე უფრო მაწყობს. მერე მოტივაციას მიკეთებს და უფრო მინდება გაგრძელება. აი მიზანს თუ მივაღწიე, უბედნიერესი ვიქნებიიიიიი. იდეაში 10 კგ-ზე მაქვს კიდე სამუშაო :უსერ:<br /><br />უკვე დღეებია გარეთ არ გავსულვარ. მე 5-ე დღეა უკვე. ვისვენებ და კარგი ხანი სახლში ვიქნები. არც კი მინდა წარმოდგენა რამხელა უაზრობა იქნება ყოველდღე სახლში უაზროდ ყოფნა. დღეს 22 დეკემბერია. 8-9 დღეში ახალი წელი მოვა და საერთოდ არ მიხარია. არც ნაძვის ხე დამიდგავს და არაფერი. მეზიზღება დღესასწაულები, ჩემი დაბადების დღის ჩათვლით.<br /><br />როგორ მომბეზრდა ერთფეროვანი ცხოვრება,ნეტა ამდენი ხანი როგორ ვიტანდი. ერთი სული მაქვს ხელს როდის დავუქნევ. ამას წინათ ჩემს ერთი წლის უკანდელს (?) ხო, ერთი წლის უკანდელ პოსტებს ვკითხულობდი და რაღაცნაირად სხვანაირი მომეჩვენა ჩემი თავი. უფრო კარგი თუ უფრო ცუდი ვერ გეტყვი. ისე, ძალიან ნელაც არ გასულა ეს ერთი წელი. არც ჩქარა გაუფრენია მაგრამ მაინც.<br /><br />ერთი სული მაქვს ახალი წლების პერიოდი როდის გადაგორდება. ნეტა არსად მომიწიოს წასვლა ამაზე ვოცნებობ. <br /><br />ჩემი ის მეგობრები, ისევ ცდილობენ ჩემთან კავშირს და მე ისევ გავურბივარ. თუ გადავწყვიტავ ისევ ისე ყოფნას, მინდა მაშინ გადავწყვიტო, როცა ჩემს ცხოვრებას შევცვლი. რაღაც დიდი იმედები და გეგმები მაქვს ამ წლისთვის და იმედია გამომივა. თუ არ გამომივა მაინც არ აქვს დიდი მნიშვნელობა უკვე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8261274148543699701?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-35080587660308435192009-12-20T17:49:00.001-08:002009-12-20T17:51:51.686-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sy7Ur_vaWsI/AAAAAAAAADs/Okd2cU7Vzo0/s1600-h/JUI0646-fnt.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 133px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sy7Ur_vaWsI/AAAAAAAAADs/Okd2cU7Vzo0/s200/JUI0646-fnt.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417501254083041986" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sy7UmbsjeYI/AAAAAAAAADk/w-D-Cb-pBww/s1600-h/V289366.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 148px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sy7UmbsjeYI/AAAAAAAAADk/w-D-Cb-pBww/s200/V289366.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417501158508034434" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sy7UeQb7zMI/AAAAAAAAADc/ZQV994LWj3c/s1600-h/24992-iID.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 156px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sy7UeQb7zMI/AAAAAAAAADc/ZQV994LWj3c/s200/24992-iID.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417501018046581954" /></a><br />მინდა ძალიააააააააააააააააააააააან!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-3508058766030843519?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-60078081033617944952009-12-19T21:35:00.000-08:002009-12-19T21:36:44.294-08:00ძაან მომწონს ჩემი ახალი დიზაინი (ჰ). რაღაცნაირად სულ ჩემიაო თითქოს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-6007808103361794495?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-19120014629029336552009-12-18T20:44:00.000-08:002009-12-18T20:45:54.524-08:00ბავშვობაში ყველაზე ძალიან ზღაპრების მოსმენა მიყვარდა. დღემდე არ მავიწყდება, რომ მიყვებოდნენ ხოლმე, ალისფერ ყვავილზე. თუ როგორ მოწყვიტა გოგონამ ულამაზესი, სასწაულისმქმნელი ბაღისგან. ის ღამეები მახსოვს, ყოველ ღამე რომ ჩავწვებოდით ხოლმე ლოგინში, მე და ის, ვინც მაშინ ცხოვრებას მერჩივნა, ის ადამიანი რომელიც დღეს უმიზეზოდ აღარ არის ჩემთან. ისე მიყვარდა იმისი მოყოლილი, სხვა არაფერი მერჩივნა. მახსოვს რომ ვკითხულობდი ხოლმე, პეპი გრძელიწინდას და კარლსონს. რატომღაც ყოველთვის პეპი გრძელწინდას ვეძახდი. ვნატრობდი ხოლმე, ვყოფილიყავი პეპისნაირი, მასსავით წითელ თმიანი და ჭორფლიანი, გიჟი და სანატრელი, და ისე დამელაგებინა ხოლმე სახლები, როგორც ის ალაგებდა. ისე მეცხოვრა, როგორც ის ცხოვრობდა. მინდოდა კარლსონი ჩამოფრენილიყო სახურავიდან და ორივეს დიდი,გემრიელი გუფთები გვეჭამა. კიდევ ერთი ზღაპარი მახსოვს, რომლიდანაც მხოლოდ ცხელი,გემრიელი ფაფა მაქვს გონებაში შემორჩენილი. დღემდე წარმოვიდგენ ხოლმე ამ ფაფას და ნერწყვები მომდის, უფრო მიყვარდება და..დღემდე ვერ მივაგენი.<br /><br />დღეს არც ფაფას ვჭამ, არც პეპისნაირი ვარ, არც სახლების ლაგება მომწონს და მხოლოდ გუფთებს ვაკეთებ კარლსონის გარეშე. ალბათ როგორ შევიცვალე მის მერე, მაგრამ მგონია რომ რაღაცეები მაინც უცვლელი დამრჩა. არ ვიცი კონკრეტულად რა დამრჩა უცვლელი, ალბათ ის, რომ მე დღესაც ისევე მეყვარებოდა მასთან ყოფნა და ისევ იისფერ ყვავილზე კითხვა. დღეს მილიონჯერ უფრო მეყვარებოდა ისიც. მახსოვს, სოფელში რომ ვიყავით და უკან ბრუნდებოდა, მე კი იქ ვრჩებოდი. გაჩერებაზე ვიდექით და გავაცილე. და სახლში რომ მოვდიოდი, გზაში ცხარე ცრემლებით ვიტირე. ისე კარგად მახსოვს ეს გრძნობა, ესე მგონია გუშინ გადამხდა-თქო თავს. მერე, ორი წლის უკან, ჩემი მაშინდელი დღიური ვიპოვე და თავში ის გრძნობები უფრო ძლიერად ამოტივტივდა, დღემდე ვერ ვივიწყებ. ყველაზე ძალიან ის არ მინდოდა წასულიყო ჩემი ცხოვრებიდან და ის წავიდა. ისე მიყვარდა, ისე მიყვარდა, მზე და მთვარე ამომდიოდა მასზე. არც ეხლა მეზიზღება, ალბათ რომ მითხრას რომ აღარ უნდა ესე ყოფნა, რომ მითხრას რომ ის ყველაფერი დავივიწყოთ, ყველაფერი ერთ წუთში დამავიწყდება და ისევ გავაგრძელებ მის სიყვარულს, თუმცა არასდროს არ შემიწყვეტია, უბრალოდ სადღაც გადავხუფე და დავმალე. რამდენჯერაც გამახსენდება ხოლმე, იმდენჯერ ტირილი მინდება და საკუთარი თავი მეცოდება. <br /><br />რაღაც სხვანაირი იყო,სულ ყველას ჯობდა, სულ ყველაზე სხვანაირი იყო. იმასაც ძალიან ძალიან ვუყვარდი. როგორ მინდა ვიცოდე, ჩემს მიმართ თუ კიდე აქვს გრძნობები, ოდესმე თუ ფიქრობს ჩემზე, იმის მემილიონეჯერ ნაკლებად მაინც თუ ვუყვარვარ და ვენატრები. მინდა ისევ ბავშვობაში დავბრუნდე და ეს ბოლო წლები საერთოდ ამოვშალო რაც უიმისობაში გავატარე. ალბათ რა კარგი იქნებოდა, ჩემთან ყოფილიყო ეხლა, როცა ყველაზე ძალიან მჭირდება. მაგრამ ესაა ცხოვრება,ადამიანები მაშინ მიდიან როცა ყველაზე ძალიან გვჭირდებიან ისინი. რა საოცარია ადამიანის გული, რომელიც ერთ ადამიანს მეორეთი ვერ შეცვლის, ერთ ხვრელს მეორეთი ვერ ამოავსებს და ყველას თავის კუნჭულში მოარგებს.<br /><br /><br /><br /><br />ჰმმმმმ.....დღესაც მინდა წავიკითხო პეპი.<br /><br /><br />რამდენ რამეს ვნანობ ცხოვრებაში. რამდენ ნაბიჯს, გადაუდგმელს. რამდენ სიტყვას, არ ნათქვამს.<br /><br />პეპისნაირი ლაღი და მხიარული ცხოვრება მინდა ისევ. ხო ვთქვი, მთლიანად არ შევცვლილვარ-თქო.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1912001462902933655?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-23461892974891721092009-12-17T16:04:00.000-08:002009-12-17T16:17:58.796-08:00საერთოდ ყველაფერში ესე ვიცი ხოლმე, ბოლო დღემდე მიტანა და ბოლო დღეს გაკეთება. ყველაზე ხშირად ამას სასწავლებელში ვაკეთებ. ანუ რაღაც რომ მაქვს შესასრულებელი და მოცემული მაქვს ვთქვათ ერთი თვე, ვაკეთებ ბოლო დღეს და მეორე დღეს მიმაქვს. ეს კიდე საშინელება არაა, იმიტომ რომ მაინც მაგარ ნიშანს ვიღებ ხოლმე, მაგრამ საშინელება ისაა, გამოცდების წინ ერთი დღით ადრე რომ დაიწყებ თვეების ნასწავლის გულით სწავლას( ანუ როცა უკვირდები დეტალებს და ცდილობ გაანალიზო ,უბრალოდ დამახსოვრების გარდა).<br /><br />აი ესე მომივიდა ეს კვირა ზუსტად. ჯერ შუალედურები რომ მქონდა და წინა დღეს დავიწყე ყველაფრის სწავლა, მერე ტესტების დროს გონება გამიშავდა და რაც ნასწავლი მქონდა ყველა ლექციაში, თავში სათითაოდ აირია... მერე გადავწყვიტე რომ ყოველი ლექციის მერე ავდგებოდი,წავიკითხავდი და ესე ნელ ნელა ვისწავლიდი. ბოლოს კი უბრალოდ გადავიმეორებდი. ნუ, რა თქმა უნდა გეგმა ისევ გეგმად დარჩა. ხან მეზარებოდა, ხან ვლაპარაკობდი და დრო არ მქონდა, ხან საჭმელი იყო გასაკეთებელი და ვიღლებოდი. ასე შემდეგ და ასე შემდეგ.<br /><br />ხოდა ამ გამოცდების დროს, მომიწია ისევ ანალოგიურად მოქცევა. ეს 4 დღე ვიჯექი უნივერსიტეტის მოსვლიდან რამდენიმე საათის შემდეგ, და საათობით ვმეცადინეობდი. ოღონდ მართლა ვმეცადინეობდი, მარტო ორი საათის განმავლობაში კი არა, 6 7 საათი. <br /><br />ახალი რაღაც დავაფიქსირე,მაგალითად როცა მეორე დღეს მაქვს გამოცდა ან ესეთი რაღაც, რაღაც დიდი და მნიშვნელოვანი, ყოველთვის ვცდილობ თავი ავარიდო და რაღაც მიზეზი მოვიძებნო. არა, ყოველთვის ვასრულებ საქმეს ბოლომე, მაინც მაინც. მაგალითად ეს დღეები, შუა მეცადინეობის დროს მინდებოდა ავმდგარიყავი, მაკიაჟი გადმომეღო და მაკიაჟის ექსპერიმენტები ჩამეტარებინა ჩემს თავზე. არადა, თავისუფალ დროს არასდროს ვკავდები ხოლმე ამით. რაღაც ახალი ჟინია ეს, მეცადინეობის დროს. მემგონი სტრესში რომ ვარ მაგისკენ მიყალიბდება მისწრაფება. :)))))))))))))) ბოჟე მოიიიი.....<br /><br />ღამე ვიძინებდი ხოლმე, 1-2 საათისკენ ეს რამდენიმე ღამე.მერე დილას ვდგებოდი, მივდიოდი ჩასაბარებლად. მოვდიოდი-ისევ სწავლა,სწავლა,სწავლა. ამდენი კითხვისგან უკვე ცუდად ვიყავი ხოლმე. დღეს ბოლო გამოცდა მქონდა და არ მჯერა, ეხლა ესე რომ ვზივარ ტელევიზორის წინ და თან კომპიუტერზე დასაჯდომი და აქაურობაში საწერი დრო რომ მაქვს:))). ძლივს მოვრჩი. მაგრამ ეხლა მეორე სტრესი, ნიშნების გაგება.<br /><br /> მაგრამ კაი ხანი დავისვენებ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2346189297489172109?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-55852918319861688122009-12-12T20:37:00.000-08:002009-12-12T20:45:48.688-08:00წეღან მივულოცე და..მომწერა..თბილად მომწერა და მე კიდე ცალკბილად მივულოცე. გული დამეძიძგნა.<br /><br />არა, იქნებ თბილად არც მოუწერია და უბრალოდ ეგრე იყო გათვალისწინებული. თავს ვიმშვიდებ მემგონი ხო?<br /><br />ალბათ ვხვდები რომ ადამიანებისთვის მიტევების დიდი გრძნობა გამაჩნია. ანუ რამდენიმე ხნის მერე აღარ მაქვს ისეთი მძაფრი ემოციები და ვივიწყებ.<br /><br />ეხლა რაღაცნაირად გული გამითბა-სავით, თანაც რომ გავიგე რომ ის-ერთი აღარ არის.<br /><br />რაღაცნაირად ჩემი თავი დამნაშავედ ვიგრძენი, რომ ამდენი ხანი ერთიც კი არ მოვიკითხე. ბოლო ბოლო რა გახდა ეს ერთი შეცდომა, რომ გულიდან ამოვაგდო და დავივიწყო. თანაც ამდენი ხნის მეგობრობა გვაკავშირებს.ვის არ შეშლია.<br /><br />თან რაღაცნაირად გულის სიღრმეში გული მწყდება. და არ ვიცი ეხლა რას ვგრძნობ, შერეული გრძნობები მაქვს.<br /><br />აუ არ ვიცი რა:(<br /><br />ცუდად ვარ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5585291831986168812?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-26132021095581391302009-12-07T21:42:00.000-08:002009-12-07T21:49:56.623-08:00გვიანია. ვზივარ და იმ სიმღერას ვუსმენ. აი იმას რა, ჩემი რომაა. სულ ეხლახანს რომ აღმოვაჩინე. აი იმას, დღეს ლექციაზე რომ დაუკრეს და მეცნო და მეჩემა და უკვე მერამდენედ რიფლეის ვაჭერ..<br /><br />და ეხლა იცი როგორ მომენატრე? ვერ ვხვდები ხოლმე ხანდახან. ვერ ვიაზრებ ხოლმე რამდენად საჭირო ხარ ჩემთვის. რამდენად მიყვარხარ და მჭირდები. და აი ეხლა, დღეს, უკვე მერამდენედ , მე ისევ ვრწმუნდები რომ უშენოდ ერთი წუთიც არ მინდა.<br /><br />და დავიღალე. დავიღალე კიდე მსუბუქი ნათქვამია. გადავიღალე, დრომ გადამქანცა. როგორ მინდა ამ წუთას შემეძლოს შენთან ჩახუტება, მაგრად ჩახუტება. ისეთი, ჩვენ რომ ვიცით ხოლმე, როცა არაფერი არ გვაშორებს და როცა ყველაფერი კარგადაა. აი ისეთი გულიანი ჩახუტება როგორ მენატრება ნეტა იცოდე. ყველაფერს გადაიტან ადამიანი, მაგრამ იმას ვერა, როცა ხელებზე ბორკილები გადევს რომ გააცოცხლო შენი ბედნიერება.<br /><br />მე მაინც გავაცოცხლებ. ცოტახანში. ჩვენ გავაცოცხლებთ. უბრალოდ სუუულ ცოტა დარჩა.<br /><br />გძინავს.. მომენატრე..მენატრები..ყოველთვის მენატრებოდი და ყოველთვის მომენატრები, მაშინაც კი, როცა სულ ჩემთან იქნები. იმიტომ რომ შენ ზედმეტად კარგი ხარ ჩემთვის.<br /><br />არ გაგაღვიძებ, მიყვარს შენი სუნთქვა.<br /><br />lower me down.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2613202109558139130?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-46416036456506647502009-11-27T20:47:00.000-08:002009-11-27T21:02:01.564-08:00ძალიან მოვუკელი სწავლას..აღარ მსიამოვნებს მაკიაჟის გაკეთება..მეზიზღება ჩემი თმები..ძალა და ენერგია არ მაქვს. ვიღლები ადვილად. <br /><br />რაღაცნაირი პერიოდი მაქვს. სულ ვფიქრობ, ვფიქრობ. გეგმებს ვაწყობ, მერე მჭირდება გადაწყობა. მენერვიულება. <br /><br />იმდენი რაღაც მაქვს გადასალახი არ ვიცი როგორ არ ვიფიქრო და არ ვინერვიულო. ერთი მხრივ ვფიქრობ ხოლმე რაც იქნება იქნება-თქო და მერე რაღაცნაირად მაწუხებს.<br /><br />არ ვიცი ვის ვენდო, თუ ვენდო საერთოდ.ვინც მე დამიკიდა,ყველა დავიკიდე. ვინც გასაშვები იყო ჩემი ცხოვრებიდან ისიც გავუშვი. თუ მარტო დავრჩი საერთოდ არ მაწუხებს. საბოლოოდ ყველა მაინც თავის ცხოვრებას მოძებნის, თუ არ მოძებნეს უკვე. და ადრე თუ შენთან იყვნენ 100%, ეხლა იქნებიან 50, ან კიდე ნაკლები. ეხლა თუ მერე მაინც მარტო დავრჩებოდი ენივეი.უბრალოდ ის მაწუხებს რომ არ ვიმსახურებდი თორე მეტი არაფერი. მხოლოდ ერთი ადამიანი დავიტოვე ჩემთან.<br /><br /> თავში ყველაფერი არეული მაქვს. აწმყოც მაწუხებს და მომავალი ხომ საერთოდ. აუ, როგორ მინდა მალე მოვიდეს ეს მომავალი. ბედნიერება მინდა ძალიან.<br /><br />ყველაზე მაგარი ეხლა ჩემთვის რაც იქნება, არის იმიჯის შეცვლა. მომბეზრდა მეობა და მინდა ვიყო ვინმე სხვა. ან სხვანაირი ვიყო და ესეთი აღარ.მერე ალბათ უფრო ენთუზიაზმით ავივსებოდი..ან რამე.ჩემი თავიც უფრო მეყვარებოდა..ალბათ.ყველაფერს შევცვლიდი ჩემში.<br /><br />ხანდახან დავფიქრდები ხოლმე რატომ ვუყვარვარ-თქო და პასუხს ვერ ვპოულობ, მართლა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4641603645650664750?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-11278396967631828782009-11-24T16:20:00.001-08:002009-11-24T16:40:57.684-08:00ისეთი ადამიანი მინდა გვერდზე, რომელიც<br /><br />- მეტყვის რომ შემიძლია სულ არაფერი ვაკეთო და ამით არაფერი არ დაშავდება.<br />- რომელსაც ენდომება განსატვირთად გარეთ გავიდეთ კვირაში ერთხელ მაინც და იქ ვივახშმოთ ან უბრალოდ კაფეში დავჯდეთ.<br />- არ დაიწყებს კამათს და უკმაყოფილებას როცა დაღლილი სახლს ვერ დავალაგებ ან საჭმლის გაკეთებას მოვასწრებ<br />- ვინც გამიგებს წუხილს და დამამშვიდებს, იმის მაგივრად რომ უფრო დამიმატოს და მერე დროთა განმავლობაში რაღაცაზე წამომაძახოს.<br />-ვინც დამითმობს წვრილმან რაღაცეეს,და არ ამყვება რომ მერე კომფლიქტში არ გადაიზარდოს<br />-ვინც არ მოიქცევა ბაღის ბავშვივით და შეჯიბრებებს არ დამიწყებს<br />-ვინც გამათამამებს ყურადღებით, სიურპრიზებით.<br />-ვინც ოდნავ მაინც რომანტიკული იქნება<br />-ვისთვისაც არ დამჭირდება შეხსენება რომ მე მჭირდება მისგან ელემენტალური რაღაცეები რაზეც საერთოდ პრობლემა არ უნდა იყოს.<br />- ვინც არ დამიწყებს ბუტიაობას. <br />-ვინც გადადგავს პირველ ნაბიჯებს და მე არ დამელოდება <br />-ვინც ჩვენს სიყვარულზე ხშირად საუბრობს სხვებთან<br />-ვისაც კარგად ეცოდინება ქალის ფსიქოლოგია და მასთან მოქცევა ,მაგალითი პმს-ის დროს.<br />-ვისი კოცნისას, მუცელში პეპლები დაიწყებენ ფრენას.<br />-ვინც კარგად გაართმევს თავს საუბარს და დიალოგებს..და არ იქნება ერთ საათიანი დუმილები,რომელიც ისევ ჩემი დასარღვევი გახდება.<br />-ვინც ისაუბრებს თავის ოჯახზე, მეგობრებზე, მათ ჩემდამი წარმოდგენებზე და აზრებზე<br />-ვინც ყველაზე სასურველად მაგრძნობინებს თავს<br />-ვისთვისაც ეს რამდენიმე ზედმეტი კილოგრამი პრობლემას არ შექმნის.<br />-ვინც იქნება ნამდვილი მამაკაცი, და ამ როლს იდეალურად მოირგებს, იმის მაგივრად რომ ეს როლიც მე არ ვითამაშო. გადადგავს პირველ ნაბიჯებს, იქნება ინიციატორი.<br />-ვინც ფიქრობს იმას, რომ ცოლ-ქმრისთვის უკეთესი ცალკე ყოფნაა.<br />-ვინც გამომყვება სხვადასხვა ადგილებში.<br />-ვინც ჯიბრში არ ჩამიდგება და ჯიუტი არ იქნება<br /><br /><strong>აქედან მეოთხედი მაინც თუ ხარ? </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1127839696763182878?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-14284860888259925562009-11-04T18:37:00.000-08:002009-11-04T18:46:14.747-08:00მემგონი აქამდე ყველაფერს რაღაც პასუხი მოვუძებნე, ან რაღაც სამართლიანი ვარაუდი მოვუნახე. ერთადერთი კითხვა რომელსაც ვერაფერი ვერ გავუხერხე, მდგომარეობს ამაში. ადამიანებს, რომლებიც არიან საუკეთესო მეგობრები შენთვის, რომელსაც ენდობი ბოლომდე და იდეალური ურთიერთობა გაკავშირებთ <br /><br /><br /><strong>რატომ შურთ მათ შენი ბედნიერების </strong><br /><br />რატომ არ უხარიათ როცა ბედნიერი ხარ. რატომ იბოღმებიან ამაზე. რატომ არ გკითხულობენ, რატომ არ გამოხატავენ არანაირ ემოციას შენს ბედნიერებასთან დაკავშირებით.<br /><br /><br />რატომ უნდა გშურდეს ადამიანის რომელიც შენი საუკეთესო მეგობარია, პირიქით უფრო გახარებული არ უნდა იყო, როცა ის ბედნიერია? მე ვარ არანორმალური თუ ქვეყანა შეიშალა ხალხო?<br /><br />ერთ დასკვნამდე მივედი უკვე კარგი ხანია, ხალხს მხოლოდ მაშინ აინტერესებ როცა ცუდად ხარ და რამე გიჭირს. როგორც კი ოდნავ მათზე უკეთ გახდები, მერე ყველა გიკიდებს.<br /><br />რატომ,რატომ, რატომ? ესეგი თუ აღარ ვარ დეპრესიაში, თუ გახარებული ვარ და სევდიანი აღარ დავდივარ, სულ მარტო უნდა დავრჩე?<br /><br />მკიდია. ყველა მკიდია ვინც აქამდე სულიერ ახლობლად მიმაჩნდა.<br />ყველა მკიდია ვისიც ჩემი შურს და ჩემი ბედნიერება არ უხარია.<br />ყველა მკიდიხართ ვინც ფეხებზე დამიკიდეთ.<br />ჩემთან ასეთი ხალხის ადგილი არ არის მაინც და მადლობას ვიხდი, კიდეც გვიან რომ არ დავინახე ნამდვილი სახეები.<br /><br /><br /><br /><br /><br />პ.ს. გამოცადეთ უახლოესი მეგობრები თქვენი ყველაზე ბედნიერების ჟამს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1428486088825992556?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-80467785682871014372009-10-31T20:28:00.000-07:002009-10-31T20:30:04.757-07:00ყველაფერი კარგადაა<br /><br />ახალი შენაძენი მიხარიააააააა . ჩემი ტელეფონი (ჰ) <br /><br />და დარჩა რამდენიმე თვე.<br /><br />სულ რაღაც რამდენიმე და<br /><br />მერე ბედნიერება<br /><br />ბევრი ბედნიერება<br /><br />მხოლოდ ბედნიერება<br /><br />და შეეეეეეეეეეეეეეეეენ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8046778568287101437?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-86664557579084117182009-10-26T21:57:00.000-07:002009-10-26T22:07:02.569-07:00როგორ დავიღალე, :( როგორ ცუდად ვარ ამ არეულობით..<br /><br />ერთ დღეს ყველაფერი კარგადაა,მეორე დღეს ისევ თავდაყირა დგება.<br /><br />არ ვცდილობ რომ დავალაგო, შენც დაიღალე და აღარ ალაგებ.<br /><br />ვცდილობ რომ არ შევიმჩნიო, რომ ძალიან ფაქიზი ნერვიული სისტემა მაქვს, რომ შეიძლება შენთვის ყველაზე უმნიშვნელო დეტალებიც კი ბოლო დონემდე მიკლავს ნერვებს და მაბობოქრებს.<br /><br />რა ვქნა რომ ასეთი ვარ, მე ხომ არ ვაკონტროლებ რაზე შეიძლება ამეშალოს ნერვები:(((.<br /><br />ძალიან დავიღალე :( ამდენი ნერვიულობით და ამდენი ლოდინით და ამდენი უშენო დღეებით, შენიანი და უშენო დღეებით ერთდოულად.<br /><br />რაღაც ბეწვის ხიდზე ვკიდივარ და ვგრძნობ ძალიან მეტისმეტი იყო ამდენი ლოდინი ჩემთვის, ლოდინი და იმედი იმ ერთი რაღაცის რასაც მიზნამდე ვისახავთ. იმაზე გრძელია ეს პერიოდი ვიდრე შემიძლია ატანა და რაც უფრო ახლოვდება მით უფრო ვიღლები.არ მინდა ამ ხიდიდან ჩამოვარდნა და საკუთარ თავს ამის საპირისპიროს ვუკეთებ.<br /><br />ძალა გამომელია, ენერგია გამომელია, სიხარული გამომელია, სიცოცხლის გრძნობა გამომელია:((((( ვეღარ ვიტან კენტობას:((((<br />დამეხმარე და ნუ შემეჭიდები:(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8666455757908411718?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-88484455837974938142009-10-16T10:05:00.000-07:002009-10-16T10:22:32.965-07:00გუშინ ისეთი წვიმიანი დღე იყო, სახლიდან რომ გავედი ახალი დაწყებული ქონდა. თან ისე ციოდა, კურტკა მეცვა და მაინც ვერ ვთბებოდი. ჯერ ოქტომბერია, რა დროს კურტკაა? ამას ის დაემატა, რომ ტესტირება მქონდა. ამაზე ლაპარაკიც არ მინდა. აი, გუშინწინ ჩატარებულ ტესტირებაზე კი საერთოდ ფიქრიც კი.<br /><br />ესეიგი, რა მემართება. დილას ჩემი რუტინა ესეთია. გავიღვიძებ, არც თუ ისე ადრე. ვემზადები, ვიცმევ, მაკიაჟს ვიკეთებ. ხანდახან სარკეში რომ ვიყურები თავს არაჩვეულებრივად ვგრძნობ. მაქვს ისეთი დღეები, როცა ჩავიხედავ და ვინანებ რატო ჩავიხედე-თქო. ამაზე დამოკიდებული გავდივარ გარეთ, კარგი ხასიათით თუ ცუდით. შემდეგ აუცილებლად უნდა შევიარო და რამე ფუნთუშა ან მაგდაგვარი ვიყიდო, რომ საუზმისთვის მივირთვა. ყავასაც ვყიდულობ ხოლმე, ხანდახან მეთვითონ ვიკეთებ.<br /><br />ამის შემდეგ მივეშურები და იწყება ერთ საათიანი მოგზაურობა სასწავლებისკენ.<br />შევდივარ აუდიტორიებში, იქ ყოველი დღე ერთნაირია, უბრალოდ სხვადასხვა სასაუბრო მასალით და ასახსნელი თეორიებით. ნაკლებად მყარდება კონტაქტები. მაქსიმალურად გავურბივარ ბიჭებთან დალაპარაკებას, ამით ჩემს ახლანდელ მდგომარეობას პროტესტს ვუცხადებ. ვჯდები და ლექტორიც შემოდის. იწყება. ლაპარაკი იწყება. გრძელდება 20 წუთი, 40, 60, 90. მთავრდება. მოსმენა ჩემთვის 20 წუთის მერე მთავრდება, ვეღარ ვჩერდები და კონსენტრაციას ვეღარ ვაკეთებ. ამ 20 წუთის მერე საათის ისრები ისე ნელა დადიან როგორც არასდროს. გადის 90 წუთი და გამოვდივარ. ჩემს დაქალთან ვატარებ შესვენებას. ამის მერე ისევ იწყება იგივე. <br /><br />და მაინც.. ხომ არ არის არაფერი განსაკუთრებულად საინტერესო ამაში, ამ ყოველდღიურ რიტუალებში, მაგრამ გული მაინც მიმიწევს იქით. ხომ ვერ ვგრძნობ იმ ემოციებს და იმ შეგრძნებებს რასაც ადამიანი უნდა გრძნობდეს ცხოვრების ამ ეტაპზე, მაგრამ მაინც არ მინდა სახლში დარჩენა.როგორ მინდა ნამდვილ სტუდენტობას ვგრძნობდე. აკადემიურად ვგრძნობ, უფრო მეტს ვიდრე შეიძლება. დანარჩენით, არა. ხომ შეიძელებოდა ეს ყველაფერი მეც გამომეცადა და მერე ტკბილად გამხსენებოდა, მომნატრებოდა..<br /><br /><br />ააა, როგორ დამავიწყდა. მე ხომ სულ სხვა პლანეტაზე ვცხოვრობ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8848445583797493814?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-50892023565952575922009-09-22T16:12:00.001-07:002009-09-22T16:18:21.566-07:00აუ კაროჩე, მეტი აღარ შემიძლია რა. შეაწუხეს, უკვე შეაწუხეს კი არა მილიონჯერ ამაზე მეტი. ზემოთ ჩემი მეზობლების დგნ დგნ მუსიკებმა დამღალა. უკვე რამდენი ხანია. აი ეხლაც, რამისაა თავი გამისკდეს. მარტო დინამიკების ბრაგუნი ისმის და პირდაპირ თავში მირტყავს რა. როგორ არ მიყვარს უნამუსო ხალხი. კაი მუსიკის მოსმენა გინდა გინდა, მაგას ხო ვერ დაგიშლი, მაგრამ იმდენი შეგნება არ უნდა გქონდეს რო ამხელა ხმაზე არ აუწიო და ხალხი არ შეაწუხო? მითუმეტეს როცა იცი რო ეს ხალხი მუშაობს, სწავლობს, დასვენება უნდა, თავის დროზე ძილი და სიმშვიდე. დავიღალე უკვე, თავი ამეხადოს სადაცაა. ნეტა ავუვარდებოდე და კარგად გამოვლანძღავდე, ისე რომ მეორედ მუსიკის ჩართვისაც კი ეშინოდეს!!! მუსიკა ერთია და 24 საათი რაღაცეებს აბრახუნებენ. ცალკე ეს ბრახუნი, ცალკე ეს დინამიკები და მოკლეეეეეეეეეეედ! ცხოვრების სურვილს დაგიკარგავენ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5089202356595257592?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-86976158555685065572009-09-21T14:32:00.000-07:002009-09-21T14:33:32.857-07:00უშენოდ ყველაფერი ცარიელია :( ცუდად ვარ :(((((<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8697615855568506557?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-15051889833384021732009-09-17T19:42:00.001-07:002009-09-17T20:09:26.033-07:00აუ ინტერნეტ შოპინგის მუღამზე მოვედი ეხლა. იმდენი საჩემო რაღაც ვნახე. ლომკა მაქვს. ნარკომანი ვარ და წამალი მჭირდება :)))))))))))ნეტა რა უნდა ვქნა. თითქოს its not right მაგრამ რა ვუყო როცა მინდა. ამას წინებზე ქურთუკისავით რაღაც ვიყიდე ძალიან მაგარი და შავი, კოჭების ზემოთ ჩექმა ვიყიდე. ძაან მომწონს :ხ და გემრიელად ვატარებ. კიდე ორი ზედა ვიყიდე და ერთი კოსმეტიკა. მინი ჩრდილების ნაკრები,რომელიც ძალიან დიდი ხანი მინდოდა და მოთმინებითა შენითაო, მერე ახალი და გაუმჯობესებული გამოვიდა უფრო ბევრი ფერით. ხო, კიდევ რა ვიყიდე აღარ მახსენდება. <br />ააააა. ძალიან მაგარი კრემისფერი "კაშნი", ძალიან მაგარ სეილზე. ნახევარზე ნახევარ ფასად თითქმის. ძაან მაგარია.who cares რეები ვიყიდე მაგრამ ამაზე ლაპარაკიც კი სიამოვნებას მგვრის:დ და ცოტა ხასიათზე მოვედი ეხლა.<br /><br />ეხლა კიდე ამ ახალ რაღაცეებს დავადგი თვალი და ჩემი თვალები არასოდეს ჩერდება. აუ, ეხლა გამახსენდა, კიდე რაღაც ბევრი სამკაული აღმოვაჩინე რომლებიც ძალიან დამევასა და ისინიც მინდა. ღმერთო ურო ჩამცხე და თითები მოგეტეხა როცა მე ინტერნეტ მაღაზიაში პირველი შენაძენი გავაკეთე და იმის მერე ვეღარ ვასტოპებ.ეხლა ვფიქრობ გავიხსენო სულ პირველად ჩემთვითონ რა გამოვიწერე და არ მახსენდება. <br /><br />ეხლა გამახსენდა ერთი ისტორია. ერთი წლის უკან დაახლოებით, ახალი დაწყებული რომ მქონდა ეს ყველაფერი, ერთ საღამოს გაბეზრებული რომ ვიყავი ( როგორც ყოველთვის), დავიარე საიტები და რაღაცეები მომეწონა ძალიან. მაშინ ჩემი პლასტიკური ბარათი არ მქონდა. დედაჩემი კიდე სახლში არ იყო, წასული იყო სადღაც. ცდუნებას ვერ გავუძელი და გამოვიწერე დედაჩემის ბარათით ეს რაღაცეები. აუ, რამდენი ხანი ვიჯექი ეკლებზე და რამდენი ხანი მძენძავდა სინდისი და ნამუსი სიტყვებით ალბათ ვერ ავღწერ. სახლში რომ დაბრუნდა, ძლივს ძვლობით მოვიბრუნე ენა პირში და ვუთხარი ესე და ესე იყო მეთქი. განა იმიტომ რომ მისაყვედურებდა ან რამე. უბრალოდ რაღაც დამნაშავესავით ვგრძნობდი თავს და არ ვიცოდი როგორ მეთქვა. ეხლა კიდე ჩემი საკუთარი რომ მაქვს, აღარაა ეგრე ცუდად საქმე, მაგრამ მაინც ვგრძნობ ხოლმე თავს დამნაშავედ. ვერ ვხვდები რატო ნეტა? თან ჩემი ბარათის ქონა ხელს მიწყობს უფრო ამ საშინელ ჩვევას მივყო ხელი.<br /><br /><br />ეგ კი არადა, დღეს მე და ჩემი პადრუგა გამოვსკდით კინაღამ იმდენი ვჭამეთ :))))))რაღაც კაი საჭმელი აღმოვაჩინეთ ძაან და ეხლა თუ შევეჩვიეთ ყოველ კვირაში ორჯერ იქ სიარულს მაგრად დაგვერხევა, ფინანსებშიც და გაბარიტებშიც. მარა ძაან გემრიელი იყო. ამდენი ჯერ არ გვიჭამია ამ ხნის განმავლობაში. დღეს რაღაც პრიკოლი დღე იყო, ბევრი ვიცინე. <br /><br />წავედი ეხლა :(.<br />პ.ს. გუ მენატრება. ერთი სული მაქვს როდის გაიღვიძებს <3<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1505188983338402173?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-89256673302944452872009-09-15T17:46:00.001-07:002009-09-15T18:00:45.974-07:00ეს ბოლო ერთი კვირა თუ რაღაც, სახლში მოსვლის მერე ძალიან დაგრუზული და ცუდი პერიოდები მქონდა. ისე უაზროდ ვიყავი უკვე აღარ ვიცოდი რა მეკეთებინა. ამასთან დამატებული, კომპიუტერზე ვერ მოვდიოდი. ამის გამო იყო პრინციპში ეს უაზრობა გამოწვეული. მერე სულ რაღაც ერთი დღეა გადავლახე ეს პრობლემა და გუშინ ღამე, როცა ინტერნეტისგან მობეზრებული კომპიუტერს ვრთავდი და დასაძინებლად ვემზადებოდი, მესიჯი მომივიდა. აუ, ნეტა საერთოდ არ მომსვლოდა :(((. მაგრად დავიგრუზე და რაღაცნაირად ვიყავი. უცბად ისე დამცხა რო რავიცი. არც კი ვიცოდი რა უნდა მიმეწერა საერთოდ, რა უნდა მეთქვა მაგ დროს. ეგეთ დროს ვიბნევი ხოლმე, არ ვიცი მაგ დროს ხალხს როგორ მივუსამძიმრო, ან საერთოდ რა ვუთხრა. მერე როგორღაც ვეცადე რო აღარ მეფიქრა მაგაზე და დავიძინე ჩვეულებრივად. აი დღეს რომ უნივერსიტეტში წავედი და იქიდან ვბრუნდებოდი, შემომიტია. უცბად დავიგრუზე და წარმოვიდგინე ჩემი თავის მის ადგილას, ნებისმიერი ადამიანის ადგილას პრინციპში. საკუთარ სახლში მიცვალებული რომ გყავს. კინაღამ ცუდად გავხდი. ეგეთი რაღაცეების ძალიან მეშინია. მერე ვფიქრობდი, მეთქი რას აკეთებს ეხლა ან რას გრძნობს. ისიც კი ვერ გავბედე დამერეკა და გამეგო. ხელები არ წამივიდა ტელეფონის ასაღებად და ნომრის აკრეფაზე ხომ ლაპარაკი ზედმეტია. ეხლაც სანამ აქ დავწერდი ვიჯექი და ვფიქრობდი, ნეტა ძინავს ეხლა? ან თუ კი, როგორ? მესიჯის გაგზავნას აზრი არ აქვს, ანგარიშზე არ აქვს. დარეკვით კიდე ვერ დავრეკავ. არ ვიცი რა უნდა ვუთხრა საერთოდ. მერე უფრო დავიგრუზე, ეს რამოდენიმე დღეა ვერც დაველაპარაკე ამ ინტერნეტის გამო და ეხლა კიდე ამდენი ხანი რო უნდა გადაებას, რამისაა ცუდად გავხდე. აუ , რაღაც ძაან ისე ვიყავი სახლში რო მოვდიოდი. ჩემი თავი ძალით მომქონდა. რო ვიცოდი აქ არ დამხვდებოდა და ისეთ სიტუაციაში იყო და არის. <br />მერე იმაზე ფიქრი დავიწყე, მეთქი ვიზეც გავიფიქრებ რომ შეიძლება გარდაიცვალოს,ახდება ხოლმე. ანუ ვინც გარდაიცვლება წინასწარ წარმოვიდგენ თუ რა არის არ ვიცი. შარშან როცა სოფელში ავედი ჩემს მეზობელთან სტუმრად, რატომღაც ვფიქრობდი, ვაიმე რომ გარდაიცვალოს თქო და წელს გარდაიცვალა. არადა არ მქონდა საბაბი, ცუდად არ იყო და არაფერი. მერე ამ ადამიანზეც ცუდად რომ იყო, მეთქი არ გარდაიცვალოს თქო და აგე გუშინ გარდაიცვალა :((. წინათგრძნობა მაქვს ასეთი თუ რა არის ვერ გამირკვევია მეთვითონ.<br />აუ რა ცუდია,გული მაქვს დამძიმებული :(<br />RIP :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8925667330294445287?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-48274473938197066942009-09-05T20:38:00.000-07:002009-09-05T20:49:44.164-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SqMxRyXbRGI/AAAAAAAAAC8/IAScqkfN9Ic/s1600-h/2943868174_33e11a9d33_o.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 143px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SqMxRyXbRGI/AAAAAAAAAC8/IAScqkfN9Ic/s200/2943868174_33e11a9d33_o.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378196561658070114" /></a><br />აუ, როგორ მიხარია შემოდგომის მოსვლა. ჩემი ყველაზე საყვარელი სეზონია შემოდგომა. რომ აგრილდება და ხეებს ფოთლები დაცვივა, ლამაზად რომ მოეფინება ქუჩებს. მზე რომ გაქრება და ღრუბლები დამკვიდრდებიან. ვერ ვიტან მზეს, საშინლად არ მიყვარს. ყოველთვის ცუდ ხასიათზე მაყენებს. როცა მოღრუბლულია, ხასიათი მიკეთდება.<br /><br />როგორ მიხარია რომ აღარ დამცხება და სიცხე არ შემაწუხებს(ეხლაც როგორ ძალიან მცხელა). არც ძალიან შემცივდება და კურტკებით არ მომიწევს სიარული.სხვათაშორის, ბავშვობაში ჩემი საყვარელი სეზონი ზამთარი იყო. <br /><br /> რაღაც სასიამოვნო სეზონია ჩაცმულობის მხრივაც. კაშნები, ჩექმები, თხლად ჩაცმა. არ მიყვარს კურტკებით სიარული, განსაკუთრებით თუ სასწავლებელში მივდივარ და მერე მიწევს გახდა და ხელით თრევა.ძლივს ძლივს მოვიდა შემოდგომა. აუ წვიმა მომენატრააააააააააააა. შემოდგომის წვიმა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4827447393819706694?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-64435794174256149762009-09-03T18:14:00.000-07:002009-09-03T18:30:54.013-07:00მინდოდა მეთქვა ყველაფერი არაჩვეულებრივად მიდის თქო და სიტყვის მნიშვნელობას რომ ჩავუფიქრდი, ცოტა შეუსაბამისი აღმოჩნდა:))).მაგრამ ვიტყვი, რომ ყველაფერი ძალიან კარგად მიდის. აღარ ვარ ისეთი დეპრესიული როგორც ამ ბოლო დროს ვიყავი. მივხვდი, რომ საჭიროა აუცილებლად გარეთ გასვლა, უბრალოდ გასვლა მაინც რა, თავს ფორმაში რომ მოიყვან და ხალხს დაინახავ ელემენტალურად. დროც სწრაფად გადის და უფრო რაღაც მუღამი მაქვს რომ ყოველ დილას გავიღვიძო და წავიდე იქ. მსიამოვნებს. თან ურთიერთობაც რო მაქვს ყოველდღე ხალხთან და რაღაც. მე და ჩემი ახლობელი გოგო ვართ ხოლმე ერთად ამასთან ერთად და ხან სად გავდივართ ხან სად,შესვენების დროს სადმე შევალთ, რამეს შევჭამთ. ან სულაც გარეთ დავჯდებით და ხალხს დავათვალიერებს და ვილაპარაკებთ ბევრს:))). ძალიან კარგია ჩემთვის და მიხარია. <br /><br />ერთდაერთი რისი გაკეთებაც ძალიან მეზარება და რაც პრობლემად მიმაჩნია საჭმელებია. რაღაც არ მომწონს ეს პროცესი რა, თან ამდენ დროს რომ მართმევს. კაი ხანია ვფიქრობ რომ აი რო გავთხოვდები და ჩემი უსაყვარლესი ადამიანი რომ მეყოლება გვერდით, მაშინ ხალისი მექნება რო გავამზადო და ერთად ვჭამოთ. თან ისეთი რაღაც გავაკეთო, ორივეს რომ გვიყვარს და შევჭამთ. ამასთან ერთად ისიც დამეხმარება ცოტ ცოტას და აღარ იქნება ესეთი უაზრო და უხალისო როგორც ეხლა არის. ეხლა აი საერთოდ არ მაქვს არანაირი ხალისი ან მონდომება რო გავაკეთო.ხო კიდე, ძალიან მეშლება ხოლმე ნერვები, რომ იციან თქმა რომ აი ამხელა ხარ და საჭმელებს არ აკეთებ და არ იცი, ან კიდე არ ხეხავ და გლეჯავ ყველაფერს. მაღიზიანებს პირდაპირი მნიშვნელობით. რატო უნდა დაიღალო თავი სანამ თავისუფალი ხარ, სანამ ოჯახი არ გაქვს და გარკვეული პასუხისმგებლობები არ გაკისრია. ოჯახის შექმნის მერეც საკმარისია ამდენი დალაგება, საჭმლის კეთება და კიდევ მილიონი წვრილმანი.მგონი ბევრი დამეთანხმება არა?<br /><br />მოკლედ, დღეისთვის უბრალოდ ეს მინდოდა მეთქვა.<br />მომავალ შეხვედრამდე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-6443579417425614976?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-9116923438511626202009-08-31T19:59:00.000-07:002009-08-31T20:05:24.726-07:00აუ მაგარი არეულობაა რა. ვეღარ დავლაგდი რო იტყვიან. ხან ესეა ხან ისეა. გაურკვევლობა. <br /><br /> სწავლის "შვებულება" დამიმთავდა და ძაან ბედნიერი ვარ. მომენატრა ძალიან. რო მივედი უფრო მივხვდი რომ მომნატრებია და სახლში ყოფნა უაზრობაა.<br /><br />ხო ცოტა ნიტოც არის ერთი მხრივ მაგრამ ეხლა თვითონ ინერვიულონ ჩემზე ვიზეც აქამდე მე ვნერვიულობდი:)).<br /><br />დღეს პირველი დღე იყო. ძალიან კარგი დღე იყო. უბრალოდ მერე რო მოვედი ჩამშხამდა თითქოს ვცდილობ არ შევიმჩნიო და ყურადღება არ მივაქციო.<br /><br /><br /><br />აუ ეხლა ამ დღეებშიც თუ დაიწყო ერთმა ადამიანმა უკმაყოფილობების გამოხატვა და სახეების კერვა პროსტა აღარ ვიცი რას ვიზაააააააააააავ :@. ძაან უსამართლობაა რა.<br /><br /><br />როგორ მიხარია სახლში რომ აღარ ვიქნები..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-911692343851162620?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-10532606642154744602009-08-27T17:15:00.001-07:002009-08-31T19:59:44.984-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Spch5ZB9bXI/AAAAAAAAAC0/z26JxTLlGaQ/s1600-h/17b30273806e.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 198px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Spch5ZB9bXI/AAAAAAAAAC0/z26JxTLlGaQ/s200/17b30273806e.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374801950145342834" /></a><br />ვასკდები საკუთარ ნეკნებს<br />ვიბზარები<br />ნეტავ ნეკნები რამდენს გაუძლებს<br />ვიღლები<br />უფრო სწორედ დავიღალე<br />20 წლის ასაკში<br />მეგონა<br />რომ უფრო დიდხანს<br />და უფრო მეტს<br />უფრო მუდამ<br />და ავიტანდი სახეში გარტყმულ<br />ხელის სიმწარეს<br />შევცდი და მტკივა<br />საშინლად მტკივა დაღლილობა<br />ვერც კი მივხვდი იმას<br />თუ აქამდე როგორ მოვედი<br />ჩამიფრინა ყველაფერმა თვალწინ<br />როგორც ზედა სართულიდან გადმოგდებულმა<br />ნაგვით სავსე პარკმა<br />და ბრაგვანი მოადინა<br />იქნებ და აქიდან გრძელდება<br />თუ ჩერდება<br />მინდა რომ გაგრძელდეს<br />ან დაიწყოს<br />არ გაჩერდე <br />მე ავიტან<br />ავიტან<br />კიდევ ავიტან <br />მორიგ მისკდომას<br />საკუთარ ნეკნებზე<br />(ნეტავ სადამდე გამიძლებს???)<br />და<br />მ...<br />მ...<br />არ(ა)...<br />ხეს<br />საკუთარი მიზნებისთვის ჭრიან...<br /><br />(ავტორი:არ მახსოვს)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1053260664215474460?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-15749385865942495692009-08-24T18:01:00.000-07:002009-08-24T18:10:33.557-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SpM578RPZ2I/AAAAAAAAACs/wB7npTkT-gs/s1600-h/..............jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SpM578RPZ2I/AAAAAAAAACs/wB7npTkT-gs/s320/..............jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373702482336638818" /></a><br />გუშინ სიზმარში გნახე. ალბათ ძილის წინ შენზე ფიქრები შემომეპარა. ვითომ ჩემთან მოხვედი სახლში და კარებზე დააკაკუნე. და მეგონა რომ სიზმარში ვიყავი. არ მჯეროდა. მერე აღარ მახსოვს რა მოხდა. რომ გავიღვიძე გავიფიქრე მართლა სიზმარი ყოფილა მეთქი. იმდენად დავიჯერე რომ ვეღარ გნახავ, სიზმარშიც კი იმას ვფიქრობ, არ იქნება მართალი თქო.<br /><br />იცი, როგორ მომენატრე? არ ვიცი ოდესმე თუ შევძლებ შენი და შენი სახელის ჩემი მეხსიერებიდან ამოშლას. ცხოვრებაში ჯერ ასე ადამიანი ამდენი წლის მანძილზე არ მომნატრებია...შენს გარდა. როგორ მინდა იცი გნახო? უბრალოდ რომ დაგინახო მაინც, რომ გავიგო ცოცხალი ხარ და კარგად ხარ. <br /><br />ძალიან მომენატრე :(. რა იქნება ერთხელაც გაგახსენდეს ჩემი თავი, დააკაკუნო ჩემს კარებზე და მე პირდაღებული გიყურებდე. ნუთუ არ გახსენდები საერთოდ? არ მოგდომებია არასდროს რომ ისევ ვგიჟობდეთ ერთად. მე ძალიან, უზომოდ. ალბათ ვერასდროს ვერ ვაპატიებ ჩემს თავს შენს დაკარგვას. აღარ ვიცი რა ვიღონო, როგორ მოგძებნო.<br /><br />მენატრები მართლა. აი როგორ იცი? ყოველ შენს გახსენებაზე გულში ცარიელი ადგილი მღრღნის. და უფრო და უფრო ვხვდები, მე შენნაირი ჯერ არავინ არ მყოლია. და ალბათ არც მეყოლება არასდროს. შენ ხომ განსხვავებული იყავი, შენ არ გშურდა ჩემი, შენ ჩემთან იყავი, კარგი და ცუდი პერიოდების მანძილზე. არასდროს ხელი არ გაგიშვია. სხვებმა კი გამიშვეს და მარტო დამტოვეს, სხვებში გადამცვალეს. შენ იყავი მარტო ჩემი ერთგული.<br /><br />ძალიან მიყვარხარ :((((((((((((((((((((((((((((((((<br />მაპატიე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1574938586594249569?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-26479550115035000982009-08-19T18:00:00.000-07:002009-08-19T18:02:07.195-07:00დღეს რაღაც ძაან უაზრო ხასიათზე ვარ. დილიდანვე ესე გავიღვიძე. ჯერ იმას მოვუშალე ნერვები და მერე რაღაც დებილურად ვიყავი. დაჟე ეხლაც.<br />გრრრრრრრრრრ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2647955011503500098?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-65684715346804534202009-08-13T21:41:00.000-07:002009-08-13T21:55:31.781-07:00რაღაც ახალი ეპიზოდი დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში. უფრო დამოუკიდებელი და პასუხისმგებლური. სხვათაშორის თითქმის ყოველთვის დამოუკიდებელი ვიყავი, ფინანსურ მხარეს თუ არ ჩავთვლით. პატარაობიდანვე, არავინ არ მაკონტროლებდა როდის ვისწავლიდი, როდის დავწერდი საშინაო დავალებებს. ისედაც იცოდნენ რომ ჩემთვითონ ყოველთვის სწორ გადაწყვეტილებას მივიღებდი და არასწორს არაფერს დავაშავებდი. არ მოდიოდა არავინ მშობელთა კრებებზე და ასე შემდეგ. დღემდე ასეა, მე ყოველთვის ჩემს გადაწყვეტილებებით ვმოქმედებ და სხვებისგან დამოუკიდებლად ვუმკლავდები ყველაფერს. მაგრამ ეხლა რაც ეს პერიოდი დაიწყო, თითქოს ძალიან მაგარია მაგრამ რაღაც ბევრი რამე მეკიდება მხრებზე. უკვე მარტო მიწევს სხვა დანარჩენი რაღაცეების გამკლავება, რაც მხოლოდ მე არ მეხება და ეს დიდად არ მხიბლავს. მგონია რომ შეუფერისი ასაკი მაქვს ამ ყველაფრისთვის. ანუ სხვანაირად რომ ვთქვათ, ჩემს ასაკში ეს ყველაფერი ცოტა არ იყოს და შეუფერებელია.<br /><br />მაგრამ რას ვიზავთ, როგორც საქმე მოითხოვს ალბათ ისე უნდა მოვიქცეთ. ( არ მიყვარს საშინლად ეს წინადადება). ძალიან ძნელად ვეგუები ხოლმე ცუდ სიახლეებს. გქონიათ ისეთი მომენტი, სადმე რომ გახვალ და ჩვეულ სამყაროს მოწყდები და უკან არ გინდა სახლში დაბრუნება, სადაც ის ძველი გელოდება, მითუმეტეს თუ ცუდია. ეხლა კი მე ყველაზე მეტად არ მინდა..და უფრო სხვაგან მივიღრწვი, იქ სადაც იგივე არ დამხვდება, სადაც იგივეს არ დავინახავ. საშინლად მინდა სწავლის დაწყება და გასვლა, რომ რაღაცეები თავიდან ავირიდო, რომ უფრო ნაკლები დრო დამრჩეს ამ ზედმეტობებისთვის, რომლებიც მგონია რომ ჩემს ცხოვრებაში ზედმეტ ტვირთს ატარებს.რა ცუდია, როცა გულს გირევს სადმე ყოფნა, ვინმესთან ყოფნა..და ყველაზე მეტად დროს იმაში და იმასთან ერთად ატარებ. რაც დრო გადის ჩემი ზიზღი მატულობს და მატულობს. სადამდე შეიძლება მოაბეზრო ადამიანს ასე თავი, რამდენი უნდა გააკეთო კაცმა რომ ვინმე ამ დონემდე მიიყვანო. ან რატო, რისთვის ჭირდებათ ადამიანებს ასე ცხოვრება. სიცოცხლე ისედაც ხანმოკლეა და რატომაც არა, ვასიამოვნოთ საკუთარ თავებს, შვილებს, ოჯახის წევრებს. გვერდზე გადავდოთ უარყოფითი ენერგია და მუხტი, რომლითაც სხვებს ცხოვრებას ვუწამლავთ. <br /><br />გავიქცე.გავიქცე.გავიქცე.გავიქცე.<br />იქნება მეშველოს.აღარ მინდა ასე ცხოვრება.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-6568471534680453420?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-10466267042291679502009-08-10T17:17:00.000-07:002009-08-10T17:18:41.711-07:00თქვენი თვალების გუბეებში<br />ახლა სათქმელიც დამიმოკლდა...<br /><br />გუშინ სიჩუმის პურის ჭრისას<br />გრძნობა გამეჭრა<br />და ჭრილობიდან სიმარტოვე ვერ შევიჩერე<br />თქვენ ხომ არ იცით<br />რამდენ ასეთ წვიმად დამიჯდა<br /><br />სამი კვირაა<br />ჩამისახლდა სახსრებში წვიმა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1046626704229167950?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-51640184424600837102009-07-28T14:08:00.000-07:002009-07-28T14:14:33.049-07:00აქამდე- მინდოდა რომ წასულიყო და ისევ ისე ვყოფილიყავი,მაგრამ როცა წავიდა ეხლა რაღაცნაირად ვარ. ადამიანს რომ შეეჩვევი და რამდენიმე თვის მერე რომ წავა, ისეთი გრძნობა მაქვს. თანაც როცა ეს წასვლა შენს ცხოვრებას ცვლის. მახსოვს ჩემები რომ მეუბნებოდნენ, ისე შეგეჩვიეთ სახლი ახლა ცარიელია როცა შენ ოთახში არ ხარო და ოთახში შენ აღარ გვხვდებიო. მაშინაც ვიცოდი რა ცუდი შეგრძნება იყო, მაგრამ ეხლა თითქოს მათ პოზიციას ვენაცვლები. დღეს მარტოს მომიწია დარჩენა და ყველაფერი ჩემზეა. დღეს ალბათ ყველაზე ძნელი და ყველაზე ადვილი დღე იყო. არც ისე კარგია მარტოობა. დღეს მთლიანად მარტო ვარ. ცუდი დღე დაემთხვა წასასვლელად. <br />:(((<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5164018442460083710?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-49522852047477404992009-07-27T11:15:00.001-07:002009-07-27T11:32:31.265-07:00გუშინ ძალიან ცუდად ვიყავი და ვერაფრით ვერ დავიძინე. ის წამალი შემომელია და ვერაფერმა ვერ გამიყუჩა. ვეღარც ვშოულობ. თანაც მციოდა. დილისკენ როგორც იქნა ჩამეძინა. მესიჯი მომივიდა ღამე, მეღვიძა მაგრამ იმდენად ვიყავი გათიშული ტკივილისგან რომ პასუხის მიწერა ვერ შევძელი.<br /><br />დილას ავდექი და მოვიმარჯვე ჩემი კომპიუტერი, მაგრამ სულ ტყუილად. როცა რაღაც მიჭირს მაინც მაშინ უნდა მოხდეს ყველაფერი. ნეტა ამჯერად რა?..<br /><br />ეხლაც ცუდად ვარ და ძაან მოწყენილი. მდგომარეობიდან გამოვიდოდი ცოტა მაგრამ ჩემი საშველი არ არსებობს არასდროს. <br /><br />ყველას შევეშვი საერთოდ, ბევრი არც იყვნენ მაგრამ ვინც იყვნენ. აღარც ვურეკავ არავის, აღარც მესიჯებს ვუგზავნი, აღარც ვნახულობ და საერთოდ არც არაფერი. არც არავინ მაკლია და არც ვნანობ. თვითონ კი ცდილობენ მაგრამ როცა საერთოდ რაღაც უნდათ ან ჭირდები მაშინ უნდიხარ ყველას. <br /><br />აღარ მინდა გაგრძელება :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4952285204747740499?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-9640010356432790592009-07-21T12:34:00.001-07:002009-07-21T12:40:58.551-07:00ეხლა არაფრის წერის სურვილი არ მაქვს მაგრამ ძალიან უაზროდ ვარ.<br />წვიმდა და შეწყდა მემგონი, ეწვიმა მაინც. <br />არ მელაპარაკება მემგონი. იმ დღეს მაგრად ვაწყენინე, თუმცა რა იყო საწყენი ვერ ვხვდები. ეხლა არ მოდის.<br />მოგვიანებით სადღაც ვარ გასასვლელი და მეზიზღება და მეზარება კიდეც.<br />საერთოდ რაღაც უაზრო ზაფხული მაქვს და სასწავლო წლის ბოლოც უაზრო მქონდა.<br />ამ ბოლო დროს ისე აღარ მადარდებს, როგორც აქამდე. ალბათ ყელში ამომივიდა ამდენი დანაკლისი რაღაცეებში. არადა ხომ ვეუბნებოდი და არ უნდოდა გაგება. წესით ეხლა ესე მშვიდად არ უნდა ვიჯდე მაგრამ ვზივარ. ალბათ იმიტომ რომ ძალიან ბევრს ვნერვიულობდი აქამდე იმაზე რასაც გამოსავალი არ ქონდა. ალბათ მეც მომბეზრდა ამდენი და ეხლა უკვე მნიშნველობა აღარ აქვს. ვატყობ ამას უკვე. როგორ არ მინდოდა აქამდე მოსვლა. არ შეიგნო მაინც. <br /><br />მარტოც ვეღარ ვარ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-964001035643279059?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-48827395996466119332009-07-19T22:16:00.000-07:002009-07-19T22:29:41.370-07:00ესეიგი, არ ვიცი მეჩვენება თუ ასეა, პრინციპში არ მეჩვენება. ეს ბოლო ხანებია შედარებით უკეთეს განწყობაზე ვარ, ვიდრე წინებზე. ალბათ იმიტომ რომ ცოტა მრავალფეროვნება მეწვია და ყოველ დღე ერთი და იგივეს აღარ გავდა ბოლო ხანებში. ჯერ იყო და გარემო შევიცვალე თითქმის ერთი კვირით. წავედი იმ ხალხთან და იმ ადამიანთან რომელიც ერთ-ერთია ჩემი ფავორიტი ადამიანების სიაში, რაც არც თუ ისე ბევრ ადამიანს მოიცავს. რომ დავფქირდები სადღაც 5-ს. იქ ძალიან მაგარი დრო ვატარე, ბუნებაშიც ვიყავი და მოკლედ სრული იდილია მქონდა, სანამ ჩენს ძველებურ კოშმარს არ დავუბრუნდი. მაგრამ იმდენად კარგი იყო და იმდენად ღირდა, რომ ამ ბოლოზე ვცდილობ ნაკლებად ვიფიქრო.<br /><br />დღესაც ერთ-ერთ ჩემს ფავორიტებთან ვიყავი სტუმრად, კარგი საღამო მქონდა ძალიან, მაგრამ ცოტა მოწყენილიც. დღეს ალბათ ბოლომდე მივხვდი, ადამიანები სულაც არ არიან ისეთნი, როგორიც ჩვენ გვეჩვენება. ხანდახან გაუთავებელ ღიმილს და კარგ ხასიათს, უკან დიდი სევდა უდგას. სევდა, რომელსაც ჩვენ ვერც კი ვამჩნევთ და ამაზე ფიქრიც კი სასაცილოა. ძალიან მეწყინა მისი ამბავი მართლა, ჯერ ბოლომდე ვერც კი გაამინალიზებია რა მოხდა. იმდენად მოულოდნელი იყო ჩემთვის ეს ყველაფერი. ვერ ვიჯერებ ამ ადამიანის უკან რამხელა პოტენციალი იდგა, რომელიც მის უკან ისე კარგად იმალებოდა, ალბათ ეჭვი რომ გამჩენოდა ამაზე, ჩემს თავს სულელად ჩავთვლიდი.იმდენად უჩვეულო და სანდომიანი ადამიანი იყო, რაღაც მომენტში მშურდა კიდეც, არა, მგონი არასწორი სიტყვა შევარჩიე. უბრალოდ ძალიან მინდოდა, ვყოფილიყავი მისნაირი და მინდოდა მისნაირი ხასიათი და ქცევები მქონოდა. ყოველთვის მინდოდა, არა მარტო მისი გაცნობის მერე. და ბოლოს, მას ქონია თურმე შესაშური სხვისი, თუნდაც ჩემი, ჩემი უაზრო ცხოვრების. ალბათ ეს უბრალოდ მისი გრიმი იყო, სხვა ყველაფერის გადასამალად. და მიუხედავად ამ ყველაფრისა, მაინც არ მემეტება და მაინც მინდა სულ კარგად იყოს და იცხოვროს როგორც შეეფერება.<br /><br />აღარ მინდა ამაზე ბევრი გავაგრძელო...<br /><br /><br />ბოლო ხანებში რამდენიმე ახალი შენაძენი მაქვს. ვემზადები:). ეხლა კიდევ ერთ რამეს ვუმიზნებ და ვნახოთ, დიდი არაფერი. უბრალოდ მინდა. რა იქნება ბევრი ფული მქონდეს :)))))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4882739599646611933?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-27946494300481275572009-07-04T22:16:00.001-07:002009-07-04T22:19:43.617-07:00აუ, მოკლედ რა.. :(<br />რაღაცნაირად ვარ ეხლა. როგორ არ მინდა ამდენი რამის ჩემს თავზე დაწოლა, რომ წარმოვიდგენ ნერვები მეშლება. რა ცუდია როცა რაღაც ვალდებული ხარ, უფრო სწორად გავალდებულებენ რომ გააკეთო და შენ არ გინდა. ესღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის. მერე კიდე დაიწყება ტვინის ჭეჭყვა, აუ , აუ, აუ :((( როგორ არ მინდა.<br /><br />არაფრის პასუხისმგებლობის აღება არ მინდა ჩემს თავზე. აბსოლიტურად არაფრის. უბრალოდ მინდა რომ ესე ვიყო და ზედმეტი რაღაცეები არ დამემატოს. უფრო მეტი ნეგატივი აქვს ამას ვიდრე პოზიტივი. ერთი სული მაქვს როდის განვახორციელებ იმას რასაც აქამდე ველოდი ასე დიდხანს. აღარ მინდა სხვებისთვის ცხოვრება. მხოლოდ ერთისთვის მინდა ვიცხოვრო.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2794649430048127557?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-85684405769374341802009-06-16T19:36:00.000-07:002009-06-16T20:00:38.859-07:00როგორც ალბათ უკვე ნაცნობია, ტელეფონზე ლაპარაკი საშინლად მეზიზღება. ადრე არ ვიყავი ასე ძალიან, მაგრამ ამ ბოლო დროს, უფრო სწორად დაახლოებით ბოლო 1-2 წელი, საშინლად შემზიზღდა. ყოველთვის პრობლემები მაქვს ნაცნობებთან და მეგობრებთან ამის შესახებ, რომ არავინ არ მახსოვს, არავის არ ვურეკავ და არ ვკითხულობ და ასე შემდეგ. ხოდა მინდა გითხრათ ჩემო კარგებო, იმისდა მიუხედავად კითხულობთ თუ არა ეხლა ამას, რომ თქვენს ტელეფონზე ჩემი არ შემოსული ზარი, არ ნიშნავს იმას რომ არ მაინტერესებს როგორ ხართ და რას აკეთებთ. თუ ასე ძალიან გინდათ, იმასაც გეტყვით (ზოგისთვის უკვე ნათქვამიც მაქვს), რომ ამ შემთხვევაში გამონაკლისები არ არსებობს. ხო არ არსებობს, ზუსტად მიხვდით. საერთოდ არავისთვის. რამდენად გაიგებთ და გამიგებთ ეს სხვა საქმეა :)))<br /><br />ხოდა, ბევრი რომ არ გადავუხვიო. ეს ახლობლური ზარები ხო მეზიზღება, მაგრამ ბიზნესთან დაკავშირებულ ზარებს, ანუ საქმეებზე, საერთოდ ვერ ვიტან და ალერგია მჭირს. სიტყვებით ვერ ავხსნი რა მემართება,როცა ვიგებ რომ რაღაც საქმეზე უნდა დავრეკო. წინასწარ უნდა შევემზადო ხოლმე ფსიქოლოგიურად, რომ იცი რა? ეხლა დაჯდები და გინდა თუ არ გინდა, დარეკავ და საქმეს გააკეთებ. აი ესე ვამზადებდი ჩემს თავს ბოლო ერთ თვეზე მეტი, რომ გადმომერეკა აქეთ იქეთ ჩემს საქმეებზე, რაღაცეები გამეგო და ასე შემდეგ. გუშინ დავიწყე იმაზე ფიქრი, რომ უი, უკვე ამდენი დრო გასულა და მე კი არსად არ დამირეკია. ხოდა მთელი საღამო, ნუ თითქმის მთელი საღამო ვაწყობდი გეგმებს და აზრებს თავში, სად რა უნდა მეთქვა.<br /><br />დღეს როგორც კი გათენდა, უი მაპატიეთ, უფრო სწორედ შემოშუადღევდა:))))), ავდექი, მოვწესრიგდი ცოტა და დავჯექი კომპთან. ჯერ იმეილი შევამოწმე ჩემს შეკვეთასთან დაკავშირებით და არაფერი არ იყო მოსული. საშინელ განწყობაზე დავდექი. არ მინდოდა ასეთი განწყობით სადმე დარეკვა და გადავწყვიტე პირველი დამერეკა ამ ჩემი ორდერის დაკავშირებით. თითქმის ერთ საათზე მეტი ვერ გავდიოდი, რადგან უფრო გვიან იწყენდნენ მუშაობას. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ ველაპარაკე წარმომადგენელს და გაირკვა რომ, ჩემი შეკვეთა არ იყო დაფიქსირებული არსად და თავიდან უნდა შემეკვეთა. ეგრევე დავფეთდი და გავბრაზდი, მეთქი ეხლა რო ჩემი ზომა აღარ იყოს , საბოლოოდ გავაფრენ თქო. საბედნიეროდ იყო და ყველაფერი ისევ ისე ვიყიდე, უფრო კარგიც, გუშინ უბრალოდ თვალიერებაში, რაღაც მომეწონა და დავამატე. ვაი ჩემო თავო, მეორედ შეკვეთისას და გადახდიდას, მივხვდი რომ თურმე არასწორად გამიკეთებია, ყველაზე მნიშვნელოვან ღილაკზე დამავიწყდა თითის დაჭერა, რომელსაც ქვია purchase. საერთოდ გამოვშტერდი მემგონი:))).<br /><br />ამის მერე გადავრეკე ჩემს საქმეებზე და რა თქმა უნდა უკვე დაგვიანებული იყო, შეიძლებოდა კარგი საქმე გამეკეთებინა ძალიან, ერთი თვით ადრე რომ გადამერეკა, როგორც დაგეგმილი მქონდა. კი მოვიშალე ნერვებზე, მაგრამ რაღა დროსია, რაც მთავარია რა მდგომარეობაშიც ეხლა ვარ ამ საქმის მხრივ, თავზე ლაფი არ მასხია.<br /><br /><br />ეს ბოლო ორი დღე რაღაც ძალიან მოწყენილი ვარ. არ ვიცი მიზეზი რა არის, ანდაც ვიცი, არ ვიცი მართლა. მარტო მე არ შემიმჩნევია, რაღაც უჩვეულოდ ვარ. პლიუს, სულ ჩხუბის ხასიათზე და მშვენივრადაც ვასრულებ. ხომ არსებობს ყველა ჩვენთაგანის ცხოვრებაში ისეთი რაღაც, რაც არ გვინდა რომ სხვებს გამოვუტყდეთ და მარტო ჩვენ ვიცოდეთ. შეიძლება გამოვუტყდეთ ვინმეს, მაგალითად საყვარელ ადამიანს, მაგრამ ბოლომდე ვერა და ისიც იმიტომ რომ ისე კარგად გვიცნობს და ისე ახლოს ვართ, დამალვა რამის უკვე შეუძლებელი ხდება. ხოდა ასე ვარ ზუსტად, არის ისეთი რაღაც რაც მაწუხებს,რომელზეც სხვას კი არა, ჩემს თავსაც არ მინდა რომ გამოვუტყდე და ვიფიქრო. არადა როგორ მინდა ვინმეს ვუთხრა და გავიგო, არის თუ არა ჩემი მდგომარეობა ამ საკითხთან ადეკვატური? თუ ისევ ვქმნი არსაიდან არაფერს და ჭიანჭველასგან სპილო გამომყავს? პირადად მე ასე არამგონია, იმიტომ რომ ჩემთვის ბევრს ნიშნავს ეს "დავის და ფიქრის საგანი".<br /><br />ეხლა ერთ რამეზე დავფიქრდი, ყველაფერი ჩემს ცხოვრებაში რაც ხდება, ნათქვამი მაქვს ვინმესთვის, ზედაპირულად მაინც. მაგრამ არის ერთი რაღაც, ერთადერთი, რომელიც არავისთვის არ მითქვამს და ვიცით მარტო ორ ადამიანმა, მე და იმან. საოცარია რომ ვუფიქრდები, რომ ამ რაღაცას მხოლოდ ორი ადამიანის გული ატარებს და დანარჩენი აზრზე არაა რა ხდება:)))))). ვისაც რაიმე ცოტა ისეთი აზრი გაგიჩნდათ, მინდა გითხრათ ცდებით, ეს ის არაა რასაც თქვენ ფიქრობთ:))))))))).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8568440576937434180?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-86970416029791575792009-06-15T20:31:00.000-07:002009-06-15T20:50:01.072-07:00<strong>მინდა:</strong><br /><br /><br /><br />- მომეხსნას კომპლექსები<br /><br />- მქონდეს გრძელი და ხუჭუჭა თმა<br /><br />- ვცხოვრობდე მარტო<br /><br />- მქონდეს უზომოდ ბევრი ტანსაცმელი, აქსესუარი და კოსმეტიკა<br /><br />- ვაკეთებდე ძალიან მაგარ მაკიაჟებს<br /><br />- ვიყო დამოუკიდებელი<br /><br />- ვყოფილიყავი კომუნიკაბელური "იდიოტი" :))<br /><br />- შემეძლოს ყველაფრის თუ არა, ბევრი რამის გულთან ახლოს არ მიტანა და დაკიდება<br /><br />- მქონდეს წარმატებული კარიერა<br /><br />- მქონდეს ფული საკაიფოდ <br /><br />- მყავდეს მანქანა<br /><br />- დიდი ხანია მინდა აიფონი :((<br /><br />- დავიკლო<br /><br />- მქონდეს ერთი დიდი ოთახი, რომელიც იქნება მოწყობილი ჩემთვის, მარტო ჩემი ნივთებით. ვალკ-ინ ცლოსეტის პონტში (აქ ლათინურზე გადასვლა დამეზარა).<br /><br />- იყოს ჩემი ცხოვრება მრავალფეროვანი<br /><br />- ხშირად დავდიოდე საღამოობით გასართობად<br /><br />- მინდა მყავდეს ნამდვილი, ნამდვილი მეგობრები, ან თუნდაც ერთი ადამიანი, რომელიც არც გაჭირვების დროს არ დამიკიდებს და არც ჩემი ბედნიერების შეშურდება<br /><br />- მინდა შევცვალო ჩემი თავი ფიზიკურად, ვიყო ისეთი როგორიც მომწონს<br /><br />- ჩემი თავი ძალიან მიყვარდეს <br /><br />- არ ვიყო მორცხვი<br /><br />- ყველაფერი არ მწყინდეს და ყველაფერზე არ ვბრაზდებოდე<br /><br />- ვიყო სხვებივით, არ ვუსმენდე არავის და ჩემს ნებაზე ვაკეთებდე ყველაფერს. მეკიდოს აბსოლიტურად ყველა და ყველაფერი, უფრო დამაფასებდნენ<br /><br />- მინდა უფრო ყურადღებიანი იყოს<br /><br />- მინდა თავს მარტოსულად არ ვგრძნობდე ხშირად<br /><br />- უმიზეზოდ არ ვიწყენდე<br /><br />- ცხოვრება მიხაროდეს და ყოველი ახალი დღის გათენებას ხალისი მოჰქონდეს<br /><br />- თვითშეფასება ამიმაღლდეს<br /><br />- შემეძლოს ყველაფრის თქმა, რასაც ვფიქრობ<br /><br />- უფრო მეტად დამაფასონ<br /><br /><br /><br />კიდევ ბევრია, რაც ეხლა უბრალოდ არ მაფიქრდება :(((((((<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8697041602979157579?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-40681672367555584712009-06-15T11:27:00.001-07:002009-06-15T11:39:07.963-07:00მოკლედ ეს ორი დღეა რაღაც გაურკვეველ და უაზრო მდგომარეობაში ვარ.<br /><br />პირველ რიგში, გუშინ თავს კარგად ვერ ვგრძნობდი ფიზიკურად და ხასიათზეც იგივე აისახებოდა. რამდენიმე დღის წინ ონლაინ ვნახე ერთი ფეხსაცმელი რომელიც დიდი ხანია მინდოდა და ძალიან მომწონს. მქონდა ეგეთები და ზამთარში და შემოდგომაზე ძალიან გემრიელად ვიხმარე. მიუხედავად იმისა რომ ყიდვას აზრთა სხვაობა მოყვა, რამდენიმე დღის ფიქრის,წუწუნის და სიზმარში ნახვის შემდეგ გადავწყვიტე საბოლოოდ გამომეწერა და დამესვენა.<br /><br />მოკლედ, გუშინ ეგრეც ვქენი. და რომ დავმშვიდდი და ვიფიქრე ვსიო, უკვე ჩემია და სანერვიულოც არაფერი არაა თქო, ეგრევე სხვა პრობლემა დამესხა თავს. უნდა მიმეღო იმეილი, მაგრამ არ მიმიღია არაფერი. კვირაც გადაგორდა და დღეს უკვე ორშაბათია, მაგრამ არაფერი არ ისმის. ეხლა ამაზე დავიწყე ნერვიულობა, რატომ არ მომივიდა იმეილი. იმეილს არ ვჩივივარ, ნეტა შეკვეთა ხო დაფიქსირებულია და გამოგზავნიან? დრო ხვალამდე მაქვს, წესით 2დღეში უნდა გაამზადონ შეკვეთა და პლასტიკურზეც აისახება ჩამოაჭრიან თანხას თუ არა. არადა და დარეკვა სიკვდილივით მეზარება, ვერ ვიტან ტელეფონზე ლაპარაკს საერთოდ , მითუმეტეს კომპანიებში და საქმიან ადგილებში.<br /><br />ნეტა მომივიდოდეს მეილზე რამე, არ მინდა გაუქმებული იყოს ან რამე, ძალიან მინდა ეს ფეხსაცმელი და ყოველთვის მალე ეყიდებათ ყველაფერი:(.<br /><br />კიდევ ერთი რაღაც დავაფიქსირე ჩემს თავზე და ონლაინ შოპინგზე. ძირითადად სულ ინტერნეტში ვშოპინგობ, რამდენი ხანია ჩვეულებრივად მაღაზიებში არ წავსულვარ რამის საყიდლად, უბრალოდ ისე გავლისას თუ შევსულვარ და რამე მიყიდია. ჯერ ერთი სული მაქვს როდის გამოვიწერ. მერე გამოვიწერ, ერთი სული მაქვს როდის მოვა და ვნახავ. ვამოწმებ თრექინგს ყოველ დღე, რამდენიმეჯერ თუ არა და ბოლოს უკვე რომ მოდის, არაფერი რეაცია არ მაქვს, ვითომც არაფერი არ მომხდარა. ნეტა ყველა ასეა თუ მე ვარ ასეთი "განსაკუთრებული"?? :)))).<br /><br />ეხლა ამის გამოც რაღაც ნიტო ხასიათზე ვარ, თანაც ამას ეს ლოდინი და ნერვების შლა (უკვე სხვა რამეზე) უფრო უარესს ხდის.<br />პ.ს. გუშინ დამესიზმრა ჩემი შეკვეთა სიზმარში და რომ გავიღვიძე ვფიქრობდი, რა დებილი ვარ რომ ასეთ რაღაცაზე ვნერვიულობ საერთოდ?:))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4068167236755558471?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-74158758317804565652009-06-11T20:43:00.000-07:002009-06-11T20:54:50.564-07:00ეხლა ღამის 12 ხდება. დღევანდელი ნახევარი დღე ისევ უაზროდ დაღამდა.<br />დილას ავდექი, უფრო სწორად შუადღეს. ჩაიც მოვიდგი გვერდზე და დღეც დაიწყო.<br />მთელი დღის განმავლობაში ჩაის მეტი არაფერი მიჭამია,ამასაც თუ ჭამა ქვია, უფრო სწორად დალევა :დ. აი ეხლა, ძალიან, ძალიან, ძალიან მშია. როცა მშია ხოლმე ნერწყვები მომდის და ასეთი ჩვევა მაქვს, ინტერნეტში ვეძებ/ვნახულობ გემრიელობებს და მერე გული მიმდის. ეხლა გემრიელს შევჭამდი რამეს, აუ როგორ მინდა რამე გემრიელი. იმდენი მინდა ვჭამო,მერე დანახვა აღარ მომინდეს :)))).<br />რა ცუდია შიმშილი ბლ..<br />მინდა,მინდა,მინდა მაგრამ რა?<br /> <br /><br />დღეს ცარიელი კუჭით დავწვები<br /><br />იმიტომ რომ..იმიტომ რომ ერთი სულელური იმედი გამიცრუვდა და გავბრაზდი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7415875831780456565?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-804575601848987332009-05-31T12:49:00.001-07:002009-05-31T12:54:56.714-07:00დღევანდელი დღე ჩემთვის ნეგატიურიც არის რაღაც მომენტში და პოზიტივიც დიდი დაკრავს.<br />სამაგიეროდ გუშინ საშინელი დღე მქონდა, ამდენმა ნერვიულობამ რამისაა წამიღოს. უბრალოდ გული მტკივა რომ არ ესმით ჩემი, არა , უფრო სწორად ამაზე არ მტკივა გული. გული მტკივა იმაზე, რომ ყველა უბედურება მე უნდა მჭირდეს და ყველაფერში კომპლექსი რომ უნდა მქონდეს და ესეთი უაზრო ხასიათიც ჩემი უნდა იყოს. არ ვადანაშაულებ მას, განსაკუთრებით, ვიცი რომ აუტანელი გამოხტომები მაქვს და რაღაც ნეგატიური სისულელეებით ვიჭედავ თავს ჩემივე თავზე.<br />ნეგატიური ზუსტად ამიტომ არის. დილიდან ვზივარ ჩემთვის და კომპთან დაჯდომის ტრადიციას არ ვღალატობ. ველოდები როდის გამოვასწორებ სიტუაციას, ო, ღმერთო ჩემო :)). რა აუტანელი ვარ, ჩემივე თავს ვერ ვიტან ხოლმე.<br /><br />აი პოზიტიური კი ის არის, რომ ის რაც ძალიან ძალიან ძალიან არ მინდოდა რომ გამეკეთებინა, არ გავაკეთე. ფეხები უკან მრჩებოდა და გული უკან მიწევდა ამ რაღაცის გაკეთებისგან და როგორც იქნა გამოვძვერი. საშინლად ვერ ვიტან დიდი თავშეყრის ადგილებს სადაც არავის ვიცნობ და დებილის როლით ვკავდები.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-80457560184898733?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-13931548471576000832009-05-29T18:51:00.001-07:002009-05-29T18:59:36.165-07:00არაფერი არ ხდება, გარდა იმისა რომ დაკავებული ვარ ცოტა და თუ შეიძლება ითქვას ყოველ დღე გადარბენაზე. კარგია, დრო როცა მალე გადის და ტვინი დაკავებული გაქვს სხვა რამეებით, მაგრამ ცუდიცაა. არ მქონდა დრო რომ ნორმალურად დავმჯდარიყავი და მომეცალა, რაც გაბრაზებას იწვევდა -არამარტო ჩემში. <br />არ ვიცი იმედია ეს ყველაფერი მალე დამთავრდება და დავუბრუნდები ჩემს ძველ, უაზრო და უმნიშვნელო ცხოვრებას. <br />მინდა დრო ხელს არ მიშლიდეს,მაგრამ რა.. მონდომებით ბევრი რამე მინდა.<br />გუშინ წვიმდა და საშინლად მომინდა ძალიან გემრიელი ცხელი ყავა ან ცხელი შოკოლადი, ბუხარი და ძალიან მაგარი კინო. პლიუს ერთი ადამიანი, მაგრამ ამაზე ოცნება არარეალობაში და ძალიან შორს წაგვიყვანს, უბრალოდ მაგარ კინოზე შევჩერდი. მონდომება მონდომებად დარჩა, რათქმაუნდა არ განმიხორციელებია.<br />ხოდა შევატყვე ამ ბოლო დროს არ ვწერ ძალიან დეტალებში არაფერს, ნუ დეტალებში ყოველდღიურ ცხოვრებას ვგულისხმობ. უბრალოდ რაღაც ამჩემდა და ამეკვიატა,რომ ყველაფერს თუ დავწერ და რაღაც ვინმე ამომიცნობს. მე კი არ მიყვარს როცა ჩემზე ბევრი იციან, თანაც იმ ხალხმა რომელმაც ყველაზე ნაკლებად მინდა რომ იცოდნენ. ამის შიშით (თუ შეიძლება დავარქვა), თამამად შეიძლება ითქვას, რომ საკუთარ სამყაროშიც კი ბოლომდე ვერ ვარ გახსნილი და ვერ ვწერ ყველაფერს, რასაც მინდა. <br />დღეისათვის უბრალოდ ეს მინდოდა რომ მეთქვა, მეტი არაფერი, იმისდა მიუხედავად რომ სათქმელი, თუნდაც წვრილმანები ძალიან ბევრია :).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1393154847157600083?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-49884729499053805962009-05-25T20:54:00.000-07:002009-05-25T21:00:06.687-07:00ფუცკ ფუცკ ფუცკ ფუცკ<br />როგორ მეეეეზარებაააააააააა. <br />ძაან მეზარება, თან ყველაფერი ერთმანეთს ემთხვევა. რა საშინელებაა რაა :(. შევწუხდი უკვე და მართლა შევღონდი. როგორ არ მიყვარს როცა რამის გაკეთება არ მინდა და იძულებული ვარ მაინც გავაკეთო. ხანდახან რა ძალიან მომინდება ხოლმე მარტო ცხოვრება,მაგრამ საკითხავია იქ მომასვენებდნენ მაინც? <br />იმედია დიდი ხანი არ გაგრძელდება რაა. <br />თან რაღაც კომპლექსივით მაქვს ამ ბოლო დროს.<br />კომპლექსები. ეს ფუცკინგ კომპლექსები.<br />ნეტა ჩემი თავით ოდესმე ვიქნები კმაყოფილი? ან შიგნიდან ან გარედან?<br />ნარცისი მაინც ვიყო ბლდ. აუ როგორ მინდა რომ ვიყო.მარა ეგეც რომ არ გერგება ადამიანს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-4988472949905380596?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-84795168463272069092009-05-21T16:56:00.000-07:002009-05-21T17:04:17.136-07:00აუ როგორ არ მიყვარს, როცა ადამიანი არ გევასება და მაინც პირში უცინი და უხეშად რომ ვთქვათ უძვრები რა.<br />ვერ ვიტან ადამიანები ესე რო იქცევიან. არ შემიძლია ვიღაცა არ მომწონდეს და მაინც ისე ვექცეოდე ვითომც არაფერი. <br />კიდე ის არ მიყვარს როცა ერთ დროს ადამიანი შენთან მაგრად არის, ყველაფერს გეფიცება, ძალიან უყვარხარ და მერე რაღაც იცვლება ან შენს ან მის ცხოვრებაში და უცებ ბახ. ის ყველაფერი რაც ითქვა აქამდე მხოლოდ სიტყვები იყო და ეხლა კიდიხარ!<br />და საერთოდ რას დავაკვირდი და რას მივხვდი ამ ბოლო ხანებში, ის არის რომ ადამიანებს (ან უბრალოდ ადამიანებთან რომელთანაც მე მეგობრობა მაკავშირებს), მაშინ უნდიხარ როცა რაღაც გაწუხებს და მთლად ბედნიერი არ ხარ . როცა არაფერი არ გაწუხებს და ბედნიერი ხარ და ყველაფერი გიხარია მაშინ უკვე იწყება რაღაც გაცივება. <br />აი მაგალითად მაშინ რომ იქ ვიყავი, რა ბედნიერი ვიყავი, ყველაზე ბედნიერი ვიყავი. ვის ვახსენდებოდი? ვის ვახსენდებოდი ნორმალურად, ცალკბილა მესიჯების გარდა, ვის ვახსოვდი ,ვინ ვიყავი საერთოდ? რამდენჯერ შემოსულა ჩემს ტელეფონზე ზარი? არცერთხელ.<br />რას უნდა დავაბრალოთ? :) უბრალოდ მეტი ახსნა არც მოიძებნება.<br />მე კიდე ისეთი ვარ, ესეთ რაღაცეებს რო ვამჩნევ ძაან გული მიცივდება ადამიანებისკენ და სურვილი აღარ მიჩნდება ხოლმე არაფრის. უბრალოდ გულდასაწყვეტია რა. როცა ძალიან მიხაროდა არც მაშინ იყვნენ და როცა ძალიან ძალიან მიჭირდა არც მაშინ. ფიზიკურად ვინ დაეძებს, სულიერად მაინც.<br />ერთი სიტყვით რა.. <br />უბრალოდ ძალიან ნერვების მომშლელია.<br />არაჩვეულებივი ანდაზაა, რასაცა გასცემ შენია,რაც არა დაკარგულიაო.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8479516846327206909?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-14355625665422656482009-05-14T17:19:00.000-07:002009-05-14T17:21:30.197-07:00so sad:(<br />ძალიან მოვიწყინე :( და ყველაფერი მომბეზრდა :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1435562566542265648?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-68866000127074472092009-05-09T15:07:00.000-07:002009-05-09T15:18:07.639-07:00ეხლა იქ ვარ..იქ ვზივარ. იქ რა, სადაც ყოველთვის. უჩვეულოდ.<br />თვალები მტკივა და მეხუჭება. კომპიუტერი სადმე უნდა გადავმალო.<br />თავში რაღაც უცნაურად წამომატკივლებს.<br />შმიერიც არ ვარ.<br /><br />გამოცდები იწყება. უამრავი სასწავლი მაქვს. უამრავი სამუშაო მაქვს ჩასაბარებელი ძალიან მალე.<br />არ ვიცი რას ველოდები, ვის ველოდები, ვინ უნდა გამიკეთოს.<br />ვცდილობ თავი ავარიდო და სულელივით ინტერნეტში დავბოდიალობ მთვრალი ადამიანივით.<br />ყველაფერი ჩემი გასაკეთებელია და თავი ჯერჯერობით ვერ მომიბია.<br />და საერთოდაც ვატყობ ხოლმე ჩემს თავს, როცა უკვე თითქმის ფინალში ვარ, მაშინ მოვასუსტებ ხოლმე ჩემს ძალებს და მაშინ დამიძახებს ხოლმე ეშმაკიც, მე კი მას დაუფიქრებლად მივდევ და ვნებდები. ხანდახან მყოფნის იმის ძალაც უკან შევეჭიდო. ამჯერად მომიწევს შეჭიდება.<br /><br />ხო , რა უნდა მეთქვა. მეთქვა კი არა დამწერა.რაღაცას ვფიქრობდი და მომენტალურად გადამავიწყდა. ვერ ვიტყვი საშინელი პერიოდია თქო, უბრალოდ ისეთი პერიოდია,ხან რომ მსიამოვნებს და ხან არა. იმიტომ არ მსიამოვნებს, რომ ხანდახან მიწევს დროის ტყუილად დახარჯვა და ყურყუტი, და დადებულებული ვბრუნდები უკან. <br />სხვა ყველაფერი ისევ ისე მიდის. ყველაფერი გარშემო ტრიალებს, ტრიალებს, კიდევ ტრიალებს, ისევ ტრიალებს. ამდენი ტრიალისკენ ერთხელაც გული ამერევა და დავმშვიდდები.<br /><br />დროს ვითვლი, ბევრი მძინავს, მინდა მალე გავიდეს ეს უაზროდ გაწელილი დრო, რომელსაც კარგი არაფერი არ მოაქვს. ანდაც მოაქვს კიდეც ნაწილობრივ, ოღონდ ცუდი ჭარბობს.<br /><br /><br />იმ დღეს ჩემი ერთი ნაცნობი ვნახე, ჩემი ყოფილი კლასელი იყო, 5 წელი არ მყავდა ნანახი. გაეხარდა ჩემი დანახვა და მეც გამეხარდა მისი.<br />ხო, იქ კიდე ბევრი, უფრო სწორად რამდენიმე ჩემთვის ძალიან საყვარელი ადამიანი ვიპოვე.<br />ჰაჰ, ის ადამიანი რომელსაც ვეძებდი, ვერ ვიპოვე..სამწუხაროდ. და არავინ არაფერი იცის.<br /><br />ასე..<br />ბაი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-6886600012707447209?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-19901903307226829732009-05-03T21:26:00.001-07:002009-05-03T21:31:21.229-07:00უუუ<br />უუუუუუუუუუუუ<br />რა მაგარიაააააააააააააააააა <br />ძალიან კარგ ხასიათზე ვარ<br />ძალიან ბედნიერი ვარ და<br />ძალიან მიხარია<br />ყველაფერი.<br /><br />მიყვარს ის ხალხი<br />ვინც მეახლოვება და<br />ვინც გულთან მიმდის და<br />რავიცი.<br />შენც მიყვარხარ ძალიან<br />ყველაზე ძალიან.<br /><br />რა ცოტაა საჭირო ადამიანის გასახარებლად<br />და გულის მოსაგებად<br />რამდენ რამეს ნიშნავს ყურადღება<br />სულ გცვლის ადამიანს.<br /><br />ჩემი ცხოვრება იმაზე უკეთესია ვიდრე მე ვფიქრობ<br />უბრალოდ ამას ხანდახან ვერ ვხედავ<br />და უნდა მიხაროდეს რომ მე შენნაირი ადამიანი მყავს გვერდით<br />და კიდევ არცთუ ისე ბევრი,მაგრამ გულიანი ადამიანები<br />რომელთან ყოფნაც სულიერ სიმშვიდეს მიზრდის<br /><br /> ბედნიერი ვარ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1990190330722682973?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-83694275129935101482009-05-02T11:43:00.001-07:002009-08-27T17:21:56.391-07:00საშინელი გრძნობა მაქვს თავში. გეგონება ყველაფერი არეულ დარეულია და ქარბუქი ტრიალებსო. ეს მაშინ მომდის ხოლმე,როცა მშია და ცუდად ვხდები. ეხლა არ მშია.<br />ვფიქრობდი, დღეს ნორმალური დღე მექნება მეთქი, გამორჩეული დღეა მეთქი ჩემთვის, გახარებული ვიქნები თქო. ამის დედა ვატირე, ასეთ დღეებშიც არ ვარ ბედნიერი. პირიქით, დაკვირვებული ვარ ხოლმე,როცა რაღაც უნდა მიხაროდეს, ზუსტად მაშინ მოვიწყენ, რაღაც მეწყინება, მაწყენინებენ და მერე თითქოს არაფერი მომხდარა.<br />არადა გუშინ გამიკვირდა ესეთი საქციელი მისგან, ვფიქრობდი ნეტა რატო მეთქი. ჯერ ვიფიქრე ალბათ წინა წლის დანაშაულის გამოსწორება უნდა მეთქი. მერე დავიკიდე. რა სისულელეა ღმერთო, ამ კითხვას რომ ვსვავ "ნეტა რატომ". ეს ხომ ისედაც უნდა ხდებოდეს და არ უნდა იყოს ჩემთვის გასაკვირი,მაგრამ არა. <br />დღეს მთელი დღეა მარტო ვარ. ნუ, სახლში არიან კიდევ ჩემს გარდა, მაგრამ აი ასე მარტო ვარ. იმედი მქონდა დილიდან ბედნიერი დღე დამეწყება მეთქი. თავს ისე მიტოვებულად ვგრძნობ, სიტყვებით ვერ გადმოვცემ. არ მინდა უფლება მივცე ჩემს თავს იმის, რომ ჩამიმწარდეს დღეს მთელი დღე, მაგრამ ჩემს გულს ვერ ვუბრძანებ. ხანდახან გადავუწყვიტავ ხოლმე ჩემს თავს რომ ყველაფერი რაც მწყინს დავივიწყო და ყურადღება არ მივაქციო. ჩავთვალო რომ არც კი მომხდარა, რომ ის თუ ისინი თავისთვის მაინც მიხვდებიან. არ გამომდის. ნერვები მეშლება. რატომ უნდა დავივიწყო ის, რაც გულს ასე ძალიან მტკენს. რატომ უნდა შევეჩვიო სიტუაციას, სადაც ტკივილის და წყენის მსხვერპლი ვხდები.<br />განსაკუთრებით ვიშლები ხოლმე ნერვებზე, იქ რომ გავდივარ და ვხედავ ამდენ ყურადღებას, ამდენ რაღაცას. თავს საშინლად ვგრძნობ. ძალიან მარტოსულად.<br />რა სხვანაირად წარმოვიდგენდი მთლიანად ამ დღეს. ეხლა ისე ვარ გეგონება თავზე მეხი ჩამომიგდეს.<br />ხანდახან მენატრება ხოლმე ის წარსულi. არც მაშინ ვარდობდნენ ვარდები ჩემთვის, მაგრამ ყოველშემთხვევაში მისი ბრალი არაფერი არ იყო. ანუ ის არ მაკლდა რაც ეხლა მაკლია. უფრო სხვა რაღაც მაკლდა მაშინ, ალბათ უფრო მნიშვნელოვანიც კი, მაგრამ მაინც.. ვფიქრობ ისევ ისე რომ ყოფილიყო ყველაფერი, რომ არაფერი შეცვლილიყო, როგორი იქნებოდა ჩემი დღევანდელი დღე? უფრო უბედური? უფრო ბედნიერი? ისევ ასე ვიქნებოდი თუ არა?<br />არადა რატომ, რისთვის? ის მიზეზი რაც ამ ყველაფერს შეიძლება ქონდეს, იდიოტიზმია,დებილიზმია, სრული სისულელეა. ვერ ვხსნი დღემდე. ალბათ მე რომ სულ სხვანაირი ვარ სხვებთან შემართებაში,მეც იგივეს მოვითხოვ უკან. ანდაც რატომ არ უნდა ვითხოვდე? რატომ არ ვიმსახურებ?<br />იმდენ რამეს ვიტევ გულში,იმდენჯერ დავიბოღმები ამ ყველაფერზე, ერთხელაც გავსკდები და ყველაფერს საბოლოოდ ამოვანთხევ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8369427512993510148?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-6976896199560173272009-05-02T08:44:00.000-07:002009-05-02T08:45:04.518-07:00i feel like shit<br /><br />what a f*kin beautiful day huh?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-697689619956017327?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-83948754309275611532009-04-26T19:35:00.000-07:002009-04-26T19:43:34.321-07:00თქვენ ვერ წარმოიდგენთ გული როგორ მაქვს დამძიმებული, დღეს დილიდან, როცა ფორუმზე შევედი და წავიკითხე ვარსკვლავების აკადემიის შესახებ და უფრო ცუდიც, ჩვენი თანაფორუმელის ლაქიმენის გარდაცვალების შესახებ:((((. მართალია ამ ადამიანს არ ვიცნობდი არც რეალში და არც ფორუმზე დიდად, მაგრამ ისე შემტკივა გული მეტი არ შეიძლება :(((. რა საშინელებაა ღმერთო.. არადა გუშინ ქონდა თავისი ბოლო პოსტი დაწერილი საღამოს, ბოლო სიტყვებით და ვინ რას წარმოიდგენდა დღეს თუ ეს ადამიანი აღარ იქნებოდა :((((. გული მაქვს ძალიან დამძიმებული. განსაკუთრებით რომ გავიგე ცოლი ყოლია და პატარა 3 წლის ბავშვი. რამხელად ირონიულია ეს ცხოვრება, ნიკი ლაქიმენი, რომელიც ერთ დღეს ასე უცბად წავიდა ამ ქვეყნიდან და ფორუმს მხოლოდ თავისი პოსტები და მოგონება დაუტოვა. ძალიან ლაქი ყოფილა არა?:(((.<br /><br />ამავე დროს მომეშალა იუზერებზე ნერვები, ვისაც ვერ გაეგო რომელი გაბუნია გარდაიცვალა და წარამარა კითხულობდნენ დაჟინებით, თითქოს რამე მნიშვნელობა ქონდეს იმას, ვინ არის ადამიანი და ცნობილია თუ არა როცა გარდაიცვლება. როგორ არ შეიძლება ამაზე რეაქცია არ გქონდეს ან ხალხი რას ფიქრობს ნეტავ? <br /><br />ამ ბოლო დროს ძალიან მომრავლდა ახალგაზრდების გარდაცვალება და ძალიან მეშინია. გასულ წელსაც მეხხხ რომ გარდაიცვალა ორი დღე გათიშული დავდიოდი, იმის მიუხედავად რომ არც მას ვიცნობდი. <br />ძალიან ცუდად ვგრძნობ თავს,ძალიან.<br />ენა პირში არ მიტრილდება რომ რამე სანუგეშო ვუთხრა იმ ადამიანებს, ვისთვისაც ეს ადამიანები დანაკლისები არიან. წარმომიდგენია ის ხალხი ვინც იცნობდნენ როგორ გრძნობენ თავს.<br /><br />ნათელში იყავით ბიჭებო! უფალმა გაგანათლოთ. <br /><br />R.I.P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8394875430927561153?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-84872538715849984522009-04-15T15:20:00.000-07:002009-04-15T15:42:18.967-07:00დღეს არც ისეთი საშინელი დღე არ იყო, როგორიც წარმომედგინა.<br />გუშინ საღამოს, უფრო სწორად ღამეს, რაღაცამ დამარტყა თავში და ჩემს ძველ ნაცნობებს წერილი მივწერე და დახმარება ვთხოვე.მოკლედ სიტუაცია იმაში მდგომარეობს რომ ვეძებ ჩემს ერთადერთ და დაუვიწყარ ბავშვობის მეგობარს,რომელმაც სიცოცხლე შემანარჩუნებინა როცა ცუდად ვიყავი და რომელიც ჩემითვე დავკარგე.(არ მინდა მოყოლა რატომ,პირადულია). დიდი ხანია ვეძებ,ძალიან დიდი ხანია მაგრამ ვერ ვპოულობ. გუშინ უცბად გამახსენდნენ ის ადამიანები ვისაც შეიძლებოდა კონტაქტი ქონოდა და მივწერე. მთელი ღამე მოუსვენრად ვიყავი, წარმოვიდგენდი იმ მომენტს რომ ამ ადამიანს ისევ ძველებურად დაველაპარაკებოდი,ძველებურად ვიგიჟებდით ბევრს და ძალიან მაგრად გავერთობოდით. აქვე მინდა ვთქვა რომ, არცერთ მეგობართან და დაქალთან ისე გული არ მიმსვლია, როგორც ამ ადამიანთან ვიყავი და ვარ. ჩემთვის რაღაც შეუცვლელი ადგილი დატოვა ჩემს გულში,რომელსაც ვერავინ ვერ იკავებს წლების განმავლობაში.<br />ჯერ პასუხი არცერთს არ მოუწერიათ. ან არ შეუმოწმებიათ,ან არ ვიცი.მაგრამ ძალიან დიდი იმედი მაქვს რომ დამეხმარებიან და რამე ეცოდინებათ ისეთი რომ დაკავშირება შევძლო. რაღაცნაირად იმედით მაქვს სავსე გული და იმედია ეს იმედი არ გამიცრუვდება.<br />დილას ჩვეულებრივად ავდექი ,ცოტა გვიან. ეგრევე კომპიუტერს მივვარდი,მეთქი ხომ არაფერი მომწერეს.ამის მერე ისეთი მნიშვნელოვანი არაფერი არ გამიკეთებია.უბრალოდ დავბოდიალობდი ინტერნეტში,სახლიდან არ გავსულვარ.<br />კიდევ ერთი ამბავი -ვიპოვე ინტერნეტში ჩემი ძველი კლასელი,ვისთან ერთადაც პირველი კლასიდან მოვდივარ და 4 წელი ერთ კლასსში ვიყავით(მერე კლასი დაიშალა და გადავედით ყველა სადღაც). რათქმაუნდა ძალიან გამიხარდა მისი დანახვა და მივწერე და ასე შემდეგ.თვითონაც ძალიან გაეხარდა და ძალიან თბილად მომიკითხა,მიუხედავად იმისა რომ ამდენი წლის განმავლობაში ერთმანეთი არ გვყავდა ნანახი.რაღაც ძალიან დიდი სითბო მოდიოდა მისი სიტყვებისგან,რაც სამწუხაროდ სხვებისგან ნაკლებად წამოსულა. დაკვირვებული ვარ, რაც დრო გადის ხალხი თანდათან ცივდება ანდაც მე ვარ უცნაური. რაღაც არ აჩენენ ხოლმე რეაგირებას რაღაცეებზე თუ რავიცი არ შემიძლია კარგად გადმოვცე. განა იმიტომ არ აჩენენ რომ რამე დავუშავე ან რაღაც. არ ვიცი უბრალოდ ძალიან უცნაურად მეჩვენება ხოლმე. მაგალითად გყავს ხალხი კლასნიკებზე დამატებული და შეიძლება თვეები ისე გავიდეს, გხედავდნენ ონლაინზე და არ მოგწერონ და არ მოგიკითხონ. ერთი პერიოდი მე ვწერდი ხოლმე სუყველას პირველი, მაგრამ მერე ეს რო შევამჩნიე დავიკიდე. აი ამაზე მაქვს დაახლოებით ლაპარაკი. რავიცი რავიცი.<br />კიდევ ერთი ამბავი,ჩემი ბავშვობის დაქალი გამითხოვდა,ადამიანი რომელთანაც მთელი ჩემი ბავშვობა მაქვს გატარებული.სულ ერთად ვიყავით,სულ ერთად. ვულოცავ,მართლა გულით მიხარია.<br />ამ საღამოს კი ისეთი რაღაც მომივიდა,რასაც საერთოდ არ ველოდებოდი და ძალიან გამიხარდაააააა.იმედი მქონდა გადაწურული უკვე.15აპრილს არ ეხება,ლოლ.<br />მიუხედავად იმისა რომ გუშინვე ვიყავი დაგრუზული ამ სიყვარულის დღეზე,საერთოდ არ ვარ. ნუ შეიძლება სულ ცოტაზე. თანაც ამას ისიც რომ ემატება რაც ყველაზე ძალიან მეზიზღება.მაგრამ მადლობა მინდა მოვუხადო იმ ხალხს, ვინც შეგნებულად თუ არა შეგნებულად გამამხნევა და მითხრა, რომ ეს უბრალოდ ერთი ჩვეულებრივი დღეა, რომელსაც სიყვარულის დღე ტუფტად აქვს შერქმეული ვიღაცის ხარჯზე და ის,რომ არაფერს არ ნიშნავს. და საერთოდაც,არ იგრძნობოდა ქალაქში. დიდი მადლობა,ვინც წაიკითხავს და ვინც ვერ წაიკითხავს იმასაც.ხანდახან გჭირდება ადამიანს სხვისი ნათქვამი,რომ რაღაცაში დარწმუნდე და აზრი შეიცვალო ასე თუ ისე.<br /><br />და ბოლოს,მინდა დავამატო ერთი რაღაც ჩემს შესახებ.საშინლად არ მიყვარს როცა ადამიანს ახლობლად თვლი და იმასთან იაზვობ და წაუკბენ რაღაცეებზე,თანაც კულტულურად. წეღან ერთმა ადამიანმა ზუსტად ეგ გამიკეთა. არ არის ლამაზი და არ არის საჭირო. მითუმეტეს მე არავის ვუკეთებ ეგრე. უბრალოდ ნერვები მეშლება. უნდა იცოდე ვისთან როგორ უნდა მოიქცე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8487253871584998452?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-19190057740830396402009-04-14T15:27:00.001-07:002009-04-14T21:33:35.064-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SeUOGhbUuVI/AAAAAAAAACc/70e1ZBd4MxY/s1600-h/Crying%2520Woman%2520___.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 226px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SeUOGhbUuVI/AAAAAAAAACc/70e1ZBd4MxY/s320/Crying%2520Woman%2520___.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324677639650457938" /></a><br />ხვალე სიყვარულის დღეა...<br /><br />ხო, რავი აბა :( <br /><br />ვნახოთ<br /><br /><br />p.s. გული მწყდება რა, ძალიან მწყდება. ყოფნას და არ ყოფნას შორის ვარ გაჭედილი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1919005774083039640?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-8160206170321441082009-04-13T15:32:00.000-07:002009-04-13T15:37:05.969-07:00ბრრრრრრრრრრრრ<br />რა საშინელი დღეა..რა ცუდი დღეა.<br />დღეს ისეთი რაღაც შემემთხვა,რაც ცხოვრებაში არ შემმთხვევია.<br />კარგი არაფერი, პირიქით შიშისგან კინაღამ გავიყინე ადგილზე.<br />კიდე კაი გამოვძვერი(თ) თორე არ ვიცი რა მოხდებოდა.<br />ეს ამბავი მოხდა რამდენიმე საათის წინ და შიში კიდე სხეულში მიქრის.<br />ეს ბედი იყო თუ უბრალოდ გამიმართლა არ ვიცი. მაგრამ ფაქტია რომ გახარებული ვარ. გამოვძვერი(თ).<br />უჰუუუუუუუ<br />პ.ს. ჩემი დასვენება-ruined. მთელი კვირის მანძილზე.<br />ფკ, არადა როგორ არ მინდოდა რომ ესე მომხდარიყო.<br />whatever.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-816020617032144108?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-82777478910112241082009-04-12T16:13:00.000-07:002009-04-12T16:15:07.741-07:00Bird : Lady? <br /><br />Lady : Yes Bird? <br /><br />Bird : It's cold <br /><br />Lady : I know <br /><br />Lady : Bird...<br />I cannot see a thing <br /><br />Bird : It's all in your mind <br /><br />Lady : I'm worried <br /><br />Bird : No one will come to see us <br /><br />Lady : Maybe they come but we just don't see them<br />What do you see? <br /><br />Bird : I see what's outside <br /><br />Lady : And what exactly is outside? <br /><br />Bird : It's grown-ups <br /><br />Lady : Well maybe if we scream they can hear us <br /><br />Bird : Yeah, maybe we should try to scream <br /><br />Lady : Ok, Bird <br /><br />Lady & Bird : Heeeelp, Heeeelp<br />Can you hear us now ? <br />Hello ! <br />Help ! <br />Hello it's me <br />Hey<br />Can you see<br />Can you see me <br />I'm here<br />Nana come and take us <br />Hello<br />Are you there <br />Hello<br /><br />Lady : I don't think they can hear us <br /><br />Bird : I can hear you lady <br /><br />Bird : Do you want to come with me lady <br /><br />Lady : Will you be nice to me Bird <br /><br />Lady : You're always be nice to me because you're my friend <br /><br />Bird : I try but sometimes I make mistakes <br /><br />Lady : Nana says we all make mistakes <br /><br />Bird : Maybe we should scream more <br /><br />Lady : Yes, Bird let's scream more <br /><br />Lady & Bird : Help ! Help us ! Come on ! Help<br />Hello ! <br />Help<br />Hello ! <br />We're lost <br /><br />Lady : I don't think they cannot see us <br /><br />Bird : Nobody likes us <br /><br />Lady : But they all seem so big <br /><br />Bird : Maybe we should just jump <br /><br />Lady : What if we fall from the bridge and then nobody can catch us <br /><br />Bird : I don't know let's just see what happens <br /><br />Lady : Okay <br /><br />Bird : Come with me <br /><br />Lady : Shall we do it together <br /><br />Bird : Yeah <br /><br />Lady & Bird : 1 2 3....Aaaaaaah <br /><br />Bird : Lady? <br /><br />Lady : Yes Bird <br /><br />Bird : It's cold <br /><br />Lady : I know <br /><br />Lady : Bird...I cannot see a thing <br /><br />Bird : It's all in your mind<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jYIuc2Oiqmk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jYIuc2Oiqmk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8277747891011224108?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-61850422340708491072009-04-09T12:44:00.000-07:002009-04-09T12:56:35.510-07:00ჩემს თავზე ძალიან გაბრაზებული ვარ. ვერ გამიგია რატომ ვარიდებ თავს ადამიანებთან და უფრო მეტიც, მეგობრებთან და დაქალებთან ურთიერთობას? ვცდილობ ამოვიცნო ის მიზეზი რაც მაკავებს რომ აქტიურად ჩავება მათთან ურთიერთობაში. უბრალოდ სურვილიც კი არ მაქვს იმის რომ წავიდე და რაღაც რა :(((. რამდენმა ადამიანმა მითხრა უკვე რომ წავიდეთო და რამე და ხან რა მოვიმიზეზე და ხან რა. არადა ჩემთვის უფრო უკეთესი არ არის ის, რომ წავიდე, გული გადავაყოლო და დრო გავატარო? მაგრამ რატომ ვერ მივდივარ? კაი, ერთ დაქალთან ვიცი რაც მაკავებს და შეიძლება ასე არ უნდა იყოს,მაგრამ ასეა და რა ვქნა. მაგრამ დანარჩენებთან რა? იმდღეს ერთ ნაცნობს შევხვდი, სკოლაში ერთად დავდიოდით და ერთად ვსწავლობდით. ურთიერთობა გვქონდა და რაღაც. ეხლა თურმე ჩემთან სწავლობს ისევ და რომ დამინახა ძალიან გაეხარდა. ტელეფონი გამომართვა და მითხრა გავიდეთო სადმე, გადმომირეკეო ან დამიმესიჯეო. მეც ჩავიწერე იმის ტელეფონის ნომერი მაგრამ რა? არც მესიჯი გამიგზავნია და არც დამირეკია. მეორე მეგობარმაც რამდენი ხნის უკან მითხრა, გავიდეთო კინოში მაინცო. მეთქი არ ვიცი,ბლაბლა. მოვახერხებ და გავიდეთ. იმის მერე სულ მეკითხება, აი ეხლა რას შვრები, აი რას შვრები. ვტვინავ რო გასვლა უნდა და რაღაც არა-არსებულს ვეუბნები. მესამე კი სექტემბრიდან მეხვეწება სადმე გასვლას. ვპირდები კი, წავიდეთ. დღემდე არ წავსულვარ. იმდღეს ადრე მოვიდა უნივერსიტეტში. მე უფრო ადრე მეწყება ლექციები ვიდრე მაგას და მელოდებოდა. მითხრა გავიდეთო რა. ისეთი მიზეზი ვუთხარი ჩემი თავისაც არ მჯერა. ესეთი დაკავებული ვარ, ისეთი მეთქი. რატომ? ნაწილობრივ მემგონი ვხვდები კიდევაც და უბრალოდ არ მინდა აღიარება. გარეთ რომ გავდივარ, რაღაცნაირად უფრო არასრულფასოვანი ვხდები საკუთარი თავისადმი. რაღაცნაირად ზიზღის შეგრძნება მიჩნდება ხოლმე. ჩემი თავის სიყვარული უფრო მიქვეითდება და ვფიქრობ ხოლმე: რას გავხარ, სხვებივით თამამი რატომ არ ხარ, ასეთი წყნარი რატომ ხარ, რატომ ხარ ასეთი არაკომუნიკაბელური, რატომ არ შეგიძლია სხვებივით ითამაშო. <br />არ ვიცი ჩემი თავისადმი დამოკიდებულება როგორ შევცვალო :(. ხანდახან სერიოზულად დავფიქრდები ხოლმე, ჩემს მეორე ნახევარს რატომ უნდა ვუყვარდე და რატომ ვუყვარვარ საერთოდ. ვერცერთ რაღაცას ვერ ვპოულობ ჩემს თავში ისეთს, რომ მას ვუყვარდე.<br />როგორ უნდა გავხდე უფრო თამამი, როგორ უნდა ვისწავლო ნორმალურად ცხოვრება და ხალხთან ურთიერთობა და ჩემი სამყაროდან გასვლა როგორ შევძლო? არ ვიცი..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-6185042234070849107?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-75787645612547255452009-04-04T19:52:00.000-07:002009-04-04T20:04:15.687-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sdgfp1g2AYI/AAAAAAAAACU/zBFf_tX3GNM/s1600-h/b6704a4b8e7a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 238px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/Sdgfp1g2AYI/AAAAAAAAACU/zBFf_tX3GNM/s320/b6704a4b8e7a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321037763338174850" /></a><br />ვგრძნობ რომ რაღაცნაირად ვცარიელდები შინაგანად. ანუ, რაღაცის უკმარისობის გრძნობაა ჩემში, რომელიც განწყობას მიკარგავს, მასევდიანებს და მადარდიანებს. ყველაზე ცუდი გადასახარში ისაა, რაღაც უსაშველო გასაჭირში რომ ხარ, არაფრის გაკეთება რომ არ შეგიძლია და რაღაცას შეყურებ ხელებში,ისიც კი არ იცი რას. ზუსტად ასე ვარ. კონკრეტული იმედი ჩემში არ არსებობს,უბრალოდ რაღაცის მჯერა ცოტა მაინც და ბოლომდე ხელი არ ჩამიქნევია.<br />ვცდილობ ხოლმე ფიქრებს გავექცე. ხანდახან როცა დაკავებული ვარ, გამომდის. როცა თავისუფალი დრო მრჩება ფიქრისთვის, ვეღარ ვახერხებ ყველაფრის გვერდძე გადადებას და დავიწყებას. ყველაფერი მაღიზიანებს, განსაკუთრებით იმაზე ფიქრი რომ არ ვიმსახურებ იმ სტადიაში ყოფნას, რომელშიც ეხლა ვარ. მონატრების სტადიაში ვარ. მენატრება და თავს საშინლად მარტო ვგრძნობ. ძალიან მენატრება.ნეტა როდემდე გავძლებ ასე? უკვე დღეებს ვითვლი,მეტი აღარ შემიძლია. :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7578764561254725545?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-11050745231099395952009-04-03T11:58:00.000-07:002009-04-03T12:07:37.539-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SdZeZTKPh3I/AAAAAAAAAB8/NjwNW_fiuJE/s1600-h/post-59-1211959551.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SdZeZTKPh3I/AAAAAAAAAB8/NjwNW_fiuJE/s320/post-59-1211959551.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320543798517794674" /></a><br />დღეს 12ის ნახევარზე ავდექი. სასწავლებელში არ ვყოფილვარ. მოღრუბლული ამინდი იყო და რო გავიღვიძე დილა მეგონა ისევ. როგორც ავდექი ფანჯარა გავხსენი. რაღაცნაირად თბილოდა და კარგი ჰაერი შემოდიოდა. მერე "ვისაუზმე" ამას თუ საუზმე ქვია და დავჯექი კომპთან. ცოტა გავერთე. მერე წვიმაც დაიწყო.. რა მაგარია სახლში რომ ხარ, არსად რომ არ ხარ გასასვლელი და გარეთ წვიმს. შენ კიდე სითბოში ხარ და ჩაის მიირთმევ. ძალიან მაგარი გრძნობაა ჩემთვის. მიხარია დღეს რომ წასასვლელი არ ვიყავი. ისეთმა მაგარმა წვიმამ დაუშვა დაუშვა მერე, რაღაცნაირად მიხაროდა და არც ხასიათი არ გამფუჭებია,იმისდა მიუხედავად რომ უმეტეს შემთხვევაში ესეთი ამინდი მოქმედებს ცუდად. იმ ცუდ ცვლილებებს,რომელიც ჩემს ცხოვრებაში უკვე ერთი თვე ხდება, რაღაცნაირად შევეგუე. ისეთი მწვავე რეაქცია აღარ მაქვს. ყველაფერმა შეჩვევა იცის, ან კიდევ დავიღალე სულ ცუდად ყოფნით, ანდაც , ანდაც იმედი მაქვს რომ მალე გამოსწორდება. ალბათ უფრო ბოლო..<br />ეხლა მაკარონის მოხარშვა მინდა,მაგრამ რაღაცნაირად მეზარება. არ ვიცი ბოლოს რას გადავწყვიტავ. <br /><br />პ.ს. დავისტრესე, უმეტესობა კრეატიულ რაღაცეებს წერს ბლოგებზე და მე სულ ჩემს ცხოვრებაზე ვყვები.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1105074523109939595?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-12982646712929802792009-03-31T18:38:00.000-07:002009-03-31T18:52:38.649-07:00აუ დღეს რა მაგარი ამინდი იყო :ჯუმპ:<br />რა ბედნიერებაა კურტკა რო არ გაცვია და შეფუთნული არ ხარ. თხელი ჟაკეტი შემოვიცვი მაიკაზე და ისე წავედი. თან ახალი კაშნი მეკეთა ლოლ. მომწონს ძაან :ლოვე:<br />გამოცდა მქონდა, უფრო სწორად ტესტი. დავწერე, ადრე ჩავაბარე და შედარებით ადრე წამოვედი.სახლში მოსვლა არ მინდოდა და მაღაზიებში გავიარე. ორი ყელსაბამი ვიყიდე. ერთი დიდი გულის ფორმის,ლამაზი თვლებით გაფორმებული და მეორე ჯვარი,ისიც თვლებით ოღონდ რამდენიმე თვალი აქვს მხოლოდ.ძაან ნაზი და ლამაზებია. ვფიქრობ ეს ჯვარი ვინმეს ხო არ ვაჩუქო :უსერ:არვიცი,ვნახოთ.<br />ჩემ თავს შევპირდი რო ეს ბოლო საჩუქარი იყო ჩემთვის და მეტს აღარ დავხარჯავ. აღარც მაღაზიებში გავივლი უნივერსიტეტის მერე და საერთოდ არსად არ შევალ,სულმა რომ არ წამძლიოს. რაც არ უნდა უაზრობა იყოს სახლში და არავინ მელოდეს, მაინც სახლში მოვალ და რაღაცას გამოვძებნი რომ დავკავდე. ვნახოთ როგორ შევასრულებ ჩემს პირობას. ხო სახლში რო მოვედი დიდი არაფერი. არავინ არ მელოდა,სამწუხაროდ.ისევ რაღაც პრობლემების გამო. ვიჯექი ინტერნეტში რაღაცეებს ვათვალიერებდი. ფორუმს და რავიცი. <br />მერე მოსაღამოვდა კიდეც და რაღაცეები მქონდა გასაკეთებელი უნივერსიტეტისთვის.რაღაცეები დავბეჭდე და მათემატიკაში დავწერე კიდე.დავიღალე.<br />უი ხო, ის უნდა ავღნიშნო როგორ მეზიზღება ჩემი ისტორიის ლექტორი. იმენა ნერვებზე მშლის ეგ ქალი რა. აი ძაან დიდი წარმოდგენა აქ თავის თავზე რო პროფესორია და ძაან პრესტიჟული უნივერსიტეტი დაამთავრა და რამე. და ნაზი ფორმებით სტუდენტებს შეურაწყოფას აყენებს სიცილთან ერთად. ნერვებზე ვიშლები მაგრად. მთელი საღამო ვიჯექი იმდღეს, მაგის სამუშაოს ვბეჭდავდი რამდენი ხანი და დღეს ნიშანი რო დავინახე მომინდა ეს ყველაფერი თავზე გადამეხია. ყველას ესეთი საშინელება ნიშნები დაუწერა, მე კიდე ნორმალური მქონდა სხვებთან შედარებით და იმის შიშში არ ვარ რო შემეტენება. ჩემი ჯგუფელები მაგარს ნერვიულობენ. არადა სხვა ვინმე რო ყოფილიყო მაგარ ნიშანს მივიღებდი. ვერ არის ეს ქალი საერთოდ. თან ბოლოში იმხელა წერილი მიმიწერა, რაღაც სისულელეები დაწერა ნორმალურად არც კი წამიკითხია. აააააა,მეზიზღება ესეთი ლექტორები,თანაც ძალიან. რო ვხედავ მოვითენთები ხოლმე. სულ ბოლოში ვზივარ მაგის ლექციაზე და არაფერს არ ვაკეთებ. არც არაფერს ვწერ,არც არაფერს ვუსმენ. ხან ტესტებისთვის ვსწავლობ,ხან კიდე რაღაცას გამოვნახავ ხოლმე ლოლ. ხო, ეს სამუშაო ლექციებზე აგებული არ იყო,რო არ ითქვას არ უსმენდი და იმიტო და ა.შ.<br />მეზიზღები დეგენერატო.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1298264671292980279?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-6136273751104105642009-03-31T15:58:00.000-07:002009-03-31T16:10:04.000-07:00ხალხის უგულობაზე და უვიცობაზე ვგიჟდები. უბრალოდ ვერ ვხვდები ამდენი ზიზღი და ბოღმა საიდან მოდის. ამდენი გაბოროტებული ხალხი საიდან ჩნდება. ხალხი უკვე ყველაფერზე მიდის და უკან აღარ იხევენ თავიანთ საკუთარ მორალებზეც კი. ეხლა ნერვები ძალიან მაქვს მოშლილი. ერთმა ფაქტმა განსაკუთრებით მომიშალა. ამასთან დამატებით,კიდე შედიხარ ფორუმზე და ათას საზიზღრობას კითხულობ პოლიტიკის განყოფილებაში. "მე ყველაფერზე ვარ წამსვლელი ოღონდ მიშა გადადგეს" და შემდეგი ფრაზები როგორიცაა "ნეტა რამე მოუვიდოდეს". ნუთუ ამ ხალხს აღარაფრის არ ეშინია? განცვიფრებული ვარ ასეთი გამგელებული როგორ უნდა იყო ადამიანი. ყველა ვუშვებთ რაღაც შეცდომებს და არავინაა იდეალური, არც საქართველოს პრეზიდენტი. ძალიან მაინტერესებს ვინ უნდა ამ ხალხს რომ ხელისუფლებაში მოვიდეს, ნუთუ ისეთი მასხარა და ცანცარა ხალხი როგორიცაა ნათელაშვილი? ან ვიღაც უბედური ქურდები და ნარკომანები? არა! ქართველებს ეგ დიდი ხანია მოგვდევს,მხოლოდ ცუდი დავინახოთ და კარგს გვერდი ავუაროთ. ელემენტალური შევარდნაძის დროს ხალხს შუქი და გაზი არ ქონდა და ლამფის შუქებზე იყვნენ ოცდამეერთე საუკუნეში. ჩემთვის პირადად სააკაშვილი ერთადერთი იმედია ამჟამად რომ საქართველო ნორმალურ ქვეყანას დაემსგავსოს. დანარჩენების ხელში წარმოდგენაც მიჭირს რა მოხდება და რას დავემსგავსებით. <br />ღმერთს ვთხოვ სააკაშვილი კარგად და ჯანმრთელად ამყოფოს და დიდხანს აცოცხლოს. მაგ კაცის იმედით ვარ რაც პრეზიდენტი გახდა. <br />ძალიან მეშინია კიდე 9 აპრილის. იმედია მშვიდობა იქნება და ყველაფერი ისე იქნება როგორც საჭიროა.<br /><br />პ.ს. აუცილებელი არ არის დამეთანხმოთ. თუ კომენტარის გაკეთებას აპირებთ თავი შეიკავეთ იერიშზე გადმოსვლაზე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-613627375110410564?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-3055930005758107112009-03-30T21:01:00.000-07:002009-03-30T21:06:23.215-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SdGWq58dFbI/AAAAAAAAAB0/3WAO67Ghmg4/s1600-h/9e2d8994-06cf-4ab8-a065-24ca940277b8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hT_Bw4Hg1OI/SdGWq58dFbI/AAAAAAAAAB0/3WAO67Ghmg4/s320/9e2d8994-06cf-4ab8-a065-24ca940277b8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319198298754323890" /></a><br />ამ ბოლო დროს ორეოზე ჩავიციკლე.არასდროს არ მიყვარდა ადრე მაგრამ ეხლა შემიყვარდა და არ ვიცი რატომ. უფრო სწორად ვიცი რატომაც. ზამთრის პერიოდში ერთხელ საღამოს ვიჯექი ტელევიზორთან და კარგად ციოდა. თბილად მეცვა და რაღაც რომანტიკას ვუყურებდი,როგორც ყოველთვის. უცბად გადის რეკლამა ორეოსი რძესთან ერთად ლოლ. ძალიან მომინდა. იმ დღეს ვერა მაგრამ მეორე დღეს ჩავედი მაღაზიაში და ვიყიდე. რძესთან ერთად არ მიჭამია რატომღაც მაგრამ ჩაისთან კი მივირთმევ ხოლმე გემრიელად. დანახვაზე სულ ნერწყვები მომდის :დ. ეხლაც ცოტაღა დამრჩა და არ მინდა გათავდეს :უსერ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-305593000575810711?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-28453752505220120842009-03-30T16:24:00.000-07:002009-03-30T16:47:20.091-07:00არ ვიცი ყველა გოგო ჩემნაირია თუ მარტო მე ვარ ასე.<br />რამდენიმე წლის უკან, ერთი ადამიანი მიყვარდა და იმასაც ვუყვარდი.მართალია მაშინ ბავშვი ვიყავი და რაღაც,მაგრამ მაინც ხო მიყვარდა იმ დროს. 2 წელზე მეტი გვქონდა ურთიერთობა,მაგრამ ვერ აეწყო რაღაცეები და დავშორდი. ხო, ჩემი ინიციატივით.<br />მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა. მართლა ძალიან ვუყვარდი და ვერ მივიწყებდა. რით აღარ ცდილობდა რომ უკან დავებრუნებინე,მაგრამ მე აღარ მოვინდომე. ვეუბნებოდი ხოლმე სხვა ნახე მეთქი და ა.შ. დაშორებიდან კარგა ხნის მერე როგორც იქნა დამივიწყა(?) კიდევ საკითხავია და სხვა შეუყვარდა( რავიცი იქნებ მართლა?) ერთი დებილური მიზეზის გამო რომელზეც სიცილით მოვკვდი კინაღამ რომ მითხრა. ჩემთვის სასაცილო იყო ყოველშემთხვევაში და სხვებისთვის არ ვიცი. ხო, შეუყვარდა იმიტომ რომ ლამაზია :დ :დ<br />არ ვიცი, ნაღდად არ ვიცი რას ვფიქრობ და საერთოდ რა აზრის ვარ ამ ყველაფერზე. თან მგონია რომ უბრალოდ უნდა რო უყვარდეს თან მგონია რო უყვარს,იმის მერე დიდი დრო გავიდა და ხო შეიძლებოდა სხვა ადამიანი შეყვარებოდა როგორც მე?<br />მაგრამ ის კი ვიცი, რო რაღაც საშინელი ეგოისტობის გრძნობა მეუფლება როცა ვიგებ რაღაცეებს,ან სურათებს რო ვნახულობ. თითქოს ვერ ვუშვებ იმას რომ სხვა შეყვარებოდა ჩემს მერე,უბრალოდ იმიტო რო ძაან ვუყვარდი. რაღაცნაირად ისევ მინდა რომ მარტო მე ვუყვარდე და მარტო ჩემზე ფიქრობდეს,იმისდა მიუხედავად რო მის მიმართ გრძნობა 0 მაქვს.<br />მგონი გიჟი ვარ. ჩემს თავს ვერ ვუჯერებ ასეთ ეგოისტობას.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2845375250522012084?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-8101508220921621332009-03-28T13:29:00.000-07:002009-03-28T13:36:35.805-07:00რა საშინელებაა რა :( ეს უაზროდ ყოფნა.<br />მთელი დღე გუშინ ასე უაზროდ ვიჯექი. ჯერ დილას კარგ ხასიათზე გავიღვიძე, დავაწყე გეგმები მაგრამ რა. რამდენი ხანია უკვე, აი პროსტა რამდენი ხანი გრძელდება ეს უსაშინლესი რაღაც. ნეტა ბოლო როდის მოეღება და როდის გაკეთდება ყველაფერი? ნერვები მეშლება, ისე ძალიან მოქმედებს ჩემზე, ისე ძალიან რომ მეტი არ შეიძლება. როცა უფრო მეტი დრო მაქვს და ძალიან არ ვარ დაკავებული, ყველაფერი მაშინ გაწყდება და უნდა ვიარო ნერვებ მოშლილმა. გუშინ ხო ამეთხარა ნერვები, მთელი დღე დებილი ბავშვივით ვიჯექი სახლში. ფეხი არ გამიდგია არსად, მაღაზიაშიც კი. დღესაც იგივე მეორდება. ავდექი დილას 12 საათზე. უკვე იმის იმედიც არ მაქვს რო შევალ და ძველებურად ბევრს ვილაყბებ. რაც იმას ნიშნავს რო სანამ გავიღვიძენ ნერვები მანამდე მაქვს აშლილი. მერე გავედი შევჭამე, დავუჯექი ინტერნეტს და რაღაცეებში ვბოდიალებ ჩემთვის ინტერნეტში. კინოების ყურება საშინლად მეზარება, განსაკუთრებით კომპიუტერზე, რაღაც ისეთი მუღამი არ აქვს. შევბოდიალდები ფორუმზე, იქაც ისევ ერთიდაიგივეს მილიონჯერ ღეჭვა, ერთიდაიგივე ტვინიმჭმელი თემები. ვიჯექი იუთუბზე და რაღაც დეგენერატობებს ვუყურებდი. ღმერთო ჩემოოოოო რა საშინელებაა. <br />გუშინაც ანალოგიურს ვაკეთებდი, დღესაც და ხვალაც დარწმუნებული ვარ იგივეს გავაკეთებ.<br />სასწავლებელში მინდა, სახლში უკვე ვეღარ ვჩერდები. ამდენ უაზრობას უკვე ვეღარ ვიტან. თან მითუმეტეს ესეც რო დაემატა,რამისაა გავაფრინო :(((.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-810150822092162133?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-3532372404494460022009-03-25T20:03:00.000-07:002009-03-25T20:25:40.799-07:00წოწ რამდენი ხანია არ დამიწერიაააა : )))<br />თუმცა ბლოგებს თითქმის ყოველდღე ვსტუმრობდი და ვკითხულობდი.<br />აღარ მინდოდა ცუდი ენერგიის გადმოფრქვევა ლოლ.<br />ორი კვირაა ზუსტად აღარაფერი არ დამიწერია.<br />ხოდა რა ხდება, ყველაფერი კარგად მიდის-პატარა გამონაკლისის გარდა ჯერჯერობით, რომელიც დღეს მოხდა. (იმედია მოევლება, ვნერვიულობ...).<br />უნივერსიტეტში საქმეები კარგად მიმდის, იმაზე კარგად ვიდრე ვიფიქრებდი. არ ვიცი ეს რისი ბრალია,მე ვარ მონდომებული თუ უბრალოდ ბედის ამბავია.<br />ბევრი არაფერი არ შეცვლილა. როგორც იქნა ჩემი ნაჭუჭიდან გამოვედი და გადავწყვიტე ჩემს დაქალებთან ერთად გავსულიყავი და დრო გამეტარებინა. ძააალიან მაგარ ადგილას ვიყავით. ძალიან საყვარელი და მაგარი კაფე იყო.ატმოსფეროზე აღარ ვლაპარაკობ და დესერტზე. ბევრი ვილაპარაკეთ თქო ვერ ვიტყვი, იმიტომ რომ..იმიტომ რომ ერთი "ზედმეტი" ტიპი იყო და ენას კბილს ვაჭერდი და მამენტ დავიგრუზე კიდევაც რადგან არ ვიცოდი ეგრე თუ იქნებოდა. მე მეგონა მარტო ჩვენი სადაქალო წავიდოდით და გულს ვიჯერებდით გემრიელად ჭორაობით. მაააგრამ ჩემთან რაღაც პრობლემა ხო ყოველთვის გამოიძებნება და მოკლედ ცოტა გავფსიხდი და მეწყინასავით რა.. მაგრამ მაინც კაი იყო ცოტა მრავალფეროვნება და ბოლობოლო რამდენი ხანი არ მყავდნენ ნანახი. ზოგადად კმაყოფილი მოვბლაყუნდი სახლში. 11 იყო თუ 12 დაწყებული. იმ დღის მერე, ფანტაზიები მაქვს ლოლ. წარმოვიდგენ მე და "ის" რო მივალთ საღამოს იმ კაფეში, ყავას და ნამცხვარს შევუკვეთავთ და ბევრს ვილაპარაკებთ :(((. ყველაფერს წარმოვიდგენ ხოლმე, განსაკუთრებით ადგილებს, სადაც ჩვენ წავალთ და მოვინახულებთ. არ ვიცი ესეთი რაღაცეები სხვებს თუ ემართებათ, მაგრამ მე ძალიან ხშირად მომდის ხოლმე რამე ადგილს რომ ვეწვევი.<br /><br />კარგი იყო იქ წასვლა და მიზეზის ნაწილი თუ რატო მიყვარს ხოლმე ჩემ დაქალებთან დაჯდომა და გულის მოოხება, არის პირველ რიგში ის რომ რაღაც მგონია რო გულიდან ტვირთი მეხსნება და ვიცლები.რაც რათქმაუნდა კარგი შეგრძნებაა. მეორე რიგში ის, რომ რაღაც ძალიან დიდ სტიმულს მაძლევენ ჩემი პირადი რაღაცეები როგორიცაა კარიერა, არ გავიფუჭო და დავამსხვრიო და მიბიძგებენ იმისთვის რომ ორივე მქონდეს, სიყვარულიც და კარიერაც/ ადვილად არ ჩავიქნიო ხელი. ხოდა მოვდივარ ხოლმე სახლში გაახლებული და დიდი იმედებით და შეიძლება ითქვას მიზნად ვისახავ ამ ყველაფერს. <br /><br />აქ რა მოსტანია მაგრამ მინდა დავწერო მაინც. ახალი აღმოჩენა არაა. უბრალოდ ვრწმუნდები რომ შოპინგი მშველის ხოლმე როცა მოწყენილი ვარ ან გაბრაზებული. ფულს ისევ ისე ვხარჯავ და შოპმანია მჭირს. არადა როგორ მჭირდება. ვაი ვაი ვაი... იმ დღეს ვიყავი გასული და შემომეყიდა რაღაც რუღაცეები. ერთი საფულე (ჩემი სისუსტე :ლოვე:), ორი კაშნი, ერთი მაისური და ორი სამკაული მომეწონა, რომელიც ვერ ვიყიდე რატომღაც და ხვალე ვუმიზნებ ყიდვას ლოლ. ძალიან ცუდი ჩვევა მჭირს, რო მომეწონება რაღაც გავიფიქრებ ხოლმე არ იყიდო, აი ფული როგორ გჭირდება და ა.შ. მერე ეს ნივთი გულში მივარდება და შეიძლება სიზმარშიც კი დამესიზმროს. იმ დღეს მაგალითად ერთი კრემისფერი ტყავის ჩანთა ვნახე, რომელიც ძალიან მომეწონა მაგრამ ვერ ვიყიდე რადგან ძვირი მომეჩვენა და იმ საღამოს სიზმარში ვნახე რომ ვყიდულობდი ლოლ:)))))). პ.ს. არ მიყიდია, ჯერჯერობით :უსერ:.<br />ხოდა რას ვამბობდი, ჩამივარდა ეს სამკაულები გულში, ნუ ისეც არა რო დამესიზმროს მაგრამ მაინც. ხვალე თუ ძაან არ დავიღალე წავალ და ვიყიდი, მაგის დედაც ჯეკ.მახეა ეს მაღაზიები, ნამდვილი მახე. შეხვალ და ან შემოგეყიდება რამე, ან კიდე მეორე დღეს ისევ უკან მიხვალ.<br />აუ არადა ის ჩანთა როგორ მომეწონა. აუ აუ აუ..:(((.<br /><br />უჰჰ.რამდენი ვწერე, მომნატრებია წერა. მგონი :უსერ:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-353237240449446002?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-22837474194699416742009-03-08T21:23:00.000-07:002009-03-08T21:24:19.038-07:008 მარტი... ჰეჰ : )<br /><br />ესეც არაფერია..გაივლის. :)<br /><br />გული ჩამწყდა ძალიანძალიანძალიან.:)<br /><br />ძილინებისა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2283747419469941674?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-35551561146033405432009-03-05T17:52:00.000-08:002009-03-05T17:56:35.396-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Gtnf9EqijT0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Gtnf9EqijT0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Honey why you calling me so late?<br />It's kinda hard to talk right now.<br />Honey why are you crying? Is everything okay?<br />I gotta whisper 'cause I can't be too loud<br /><br />Well, my girl's in the next room<br />Sometimes I wish she was you<br />I guess we never really moved on<br />It's really good to hear your voice saying my name<br />It sounds so sweet<br />Coming from the lips of an angel<br />Hearing those words it makes me weak<br /><br />And I never wanna say goodbye<br />But girl you make it hard to be faithful<br />With the lips of an angel<br /><br />It's funny that you're calling me tonight<br />And, yes, I've dreamt of you too<br />And does he know you're talking to me<br />Will it start a fight<br />No I don't think she has a clue<br /><br />Well my girl's in the next room<br />Sometimes I wish she was you<br />I guess we never really moved on<br />It's really good to hear your voice saying my name<br />It sounds so sweet<br />Coming from the lips of an angel<br />Hearing those words it makes me weak<br /><br />And I never wanna say goodbye<br />But girl you make it hard to be faithful<br />With the lips of an angel<br /><br />It's really good to hear your voice saying my name<br />It sounds so sweet<br />Coming from the lips of an angel<br />Hearing those words it makes me weak<br /><br />And I never wanna say goodbye<br />But girl you make it hard to be faithful<br />With the lips of an angel<br /><br />And I never wanna say goodbye<br />But girl you make it hard to be faithful<br />With the lips of an angel<br /><br />Honey why you calling me so late? <br /><br /><br />რა უბედურია 'girl in the next room'.<br /><br />ესეთ რამეს მთელი ცხოვრება სიმარტოვე მირჩევნია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-3555156114603340543?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-24761881251237605452009-03-04T17:09:00.000-08:002009-03-04T17:33:40.680-08:00რა ცუდი შეგრძნებაა როცა რაღაცას ელოდები.<br />ელოდები<br />ელოდები<br />ელოდები<br />ელოდები.<br /><br />და არ მოდის!<br /><br />აი ასე ველოდები მე იმ დღეს, როცა მე და შენ აღარაფერი არ შეგვაწუხებს და ცალ-ცალკე დარჩენის შიში არასოდეს არ გვექნება.<br />ძალიან დიდი ხანი ველოდები ამ დღეს.<br />ველოდებით.<br /><br />ვნერვიულობ..<br />იცი რაზე?<br />რომ ყველაფერი ისე არ იყოს, რომ კიდევ დაბრკოლება წარმოიქმნას, რომ ეს ყველაფერი გაიწელოს.<br />მოთმინების ფიალა უკვე მევსება.<br />გრძნობებისგან თავს ვერ ვაკონტროლებ.<br />უბრალოდ დავიღალე, ესე მარტო ყოფნით.<br />აღარ მაკმაყოფილებს შენი ხმის მოსმენა, ვირტუალური დანახვა.<br />უფრო მეტი მინდა, ყოველდღე მინდა, ყოველ წამს.<br /><br />მინდა ყოველდღე გხედავდე, როგორ იმ დროს.<br />მინდა რამე რომ მეწყინება, ან ცუდ ხასიათზე ვიქნები ჩამეხუტო და მანუგეშო.<br />მინდა გხედავდე და გეხებოდე.<br />შენს სურნელს ვგრძნობდე და მონატრებას გვერდი ჩავუარო.<br />ამ უსასრულობას მინდა წერტილი დავუსვა, ერთხელ და სამუდამოდ.<br /><br />ძალიან ცუდად ვარ..<br />რამხელა მნიშვნელობა აქვს იმას, რომ შენი საყვარელი ადამიანი შენს გვერდითაა, თვალებში რომ უყურებ, პირისპირ რომ ესაუბრები.<br /><br />ის რამდენიმე თვე, ყოველდღე რომ გნახულობ(დი) სამოთხესავით იყო ჩემთვის(და შენთვის).<br />რა საოცარი შეგრძნება იყო, რომ ჩემს გვერდით იყავი, ჩემს გვერდით იჯექი, გეხებოდი, გიყურებდი და ხვალინდელი დღის შიში რომ არ მქონდა, ჩვენი დაცალკევების.<br /><br />მერე ყველაფერი ხელიდან მერთმეოდა.<br />ჩემი უდიდესი ბედნიერება იმსხვრეოდა.<br />ბედნიერება და უბედურება ერთმანეთს უწონასწორდებოდნენ.<br />და ეს რიტუალი რამდენი ხანი გრძელდება, შეხსენება არც მინდა:).<br /><br />აღარანაირი იმედი არ დამრჩა.<br />ყველაფერი გამიქრა, ჩაიმტვერა.<br />ლოდინმა დამღალა.<br /><br />აღარ ვიღვიძებ იმედებით არცერთი დღე.<br />ერთი ის, რაც მასულდგმულებს დღიდან დღემდე, ის არის რომ სასწავლებლიდან დაბრუნებულს შენ სახლში მხვდები.....ვირტუალურად.<br />(ღმერთო, რამდენი ხანია მინდა ეს ფრაზა ვთქვა, ბოლო სიტყვის გარეშე).<br /><br />საშინელი ლოდი მაწევს გულზე. ვცდილობ არ შევიმჩნიო. ხანდახან გამომდის, ხანდახან ვერა. ესე მგონია ლოდინი გულს შიგნიდან დღითიდღე მაწიწკნის.<br />ვერავის ვერ ვეუბნები,არ მინდა ვინმეს ჩემი პრობლემები თავზე მოვახვიო. ვერც შენ გეუბნები, ვიცი ისედაც ჩემზე მეტად ნერვიულობ და დამატება არ მინდა. არადა როგორ მინდა მართლა გითხრა როგორ ცუდად ვარ.<br /><br />ძალიან მეშინია.<br />არ მინდა ყველაფერზე ხელის ჩაქნევამ მომიწიოს.<br />არ მინდა ამდენი ხნის წვალება წყალში გადავყარო.<br />კარგი მომავლის და კარიერის დაკარგვა არ მინდა.<br />რათქმაუნდა ვერაფერი შენ ვერ გადაგწონის, მაგრამ ყველაზე ნაკლებად ამ ორ შორის არჩევნის გაკეთების მეშინია.<br />არ მინდა ამ არჩევანს ოდესმე დავუპირისპირდე.<br />ორივე მინდა, შენც და ჩემი კარიერაც, რომლის გულისთვისაც წლების მანძილძე ვიბრძვი, უშენოდ და სულ მარტო.<br /><br />ღმერთი გადმოგვხედავს(?)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2476188125123760545?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-75334691820777086432009-03-01T18:27:00.000-08:002009-03-01T18:36:42.444-08:00მახსოვს მაშინ რა ძალიან გიჭირდა..<br />ის ცხელი ზაფხულის დღე მახსოვს, შემორჩენილი ოქრო რომ გამოიტანე სახლიდან და ჩასაბარებლად წავედით..მე და შენ..<br />12 ლარი მოგცეს სულ, 12 ლარი. ზუსტად არ მახსოვს, ცეპი იყო თავისი კულონით და მგონი სამაჯური..<br />მშიერი მაინც არ ვიქნებითო..<br />ძალიან ცხელოდა. ჩახუთული ჰაერი ტრიალებდა და სიტუაციას უფრო ამძიმებდა.<br />პატარა ვიყავი, მაგრამ მაინც მესმოდა. იმას ვხვდებოდი, რომ ყველაფერი კარგად არ იყო.<br />სტუმრად წასვლა გადავწყვიტეთ.<br />შენ მიხვედი და ნაყინი იყიდე, ჩემთვის და შენთვის.<br />დარჩა 11...<br />მაღაზიაში სტუმარს ბანბანერკა უყიდე.<br />უკვე 8..<br />ნეტავ 8 ლარი რამდენი ხანი გყოფნიდა ენ?<br />რამდენჯერ ყოფილხარ მშიერი ენ..<br />რამდენჯერ ყოფილხარ უშაქრო ჩაიზე.<br />რამდენჯერ უტკენიათ შენთვის გული..<br />და დღეს ისევ ისეთი ძლიერი ხარ, ისევ ისეთი იმედებით.<br />არც იუმორი დაგკარგვია ენ..<br />ნეტავ შევძლებდი მე ამდენს?.. არამგონია.<br /><br />დღეს რომ გიყურებ, ვერ ვიჯერებ რომ ამდენი გაქვს გადატანილი.<br />გული ცოდვით მევსება.<br />ცხოვრებამ წელში მაინც ვერ მოგტეხა.<br />მიყვარხარ ენ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7533469182077708643?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-56051564206753908852009-02-27T15:05:00.000-08:002009-02-27T15:14:36.009-08:00შაბათ-კვირა...<br />სახლში ყოფნა, მობეზრება დაღლილობამდე.<br />ფიქრი იმაზე, როდის გავა ეს ორი დღე.<br />ყოველი შაბათი-კვირა.<br />ერთიდაიგივე.<br />არა, მე მარტოობისთვის ვარ გაჩენილი.<br />იმისთვის, რომ მთელი დღე არავინ ხმა არ გამცეს. არავინ შემაწუხოს.<br />ანდაც შემაწუხონ, ოღონდ ცუდად ნუ შემაწუხებენ.<br />კრიტიკის მოსმენის თავი აღარ მაქვს.<br />დაიკიდებ, დაიკიდებ და მერე უკვე ვერა.<br />დღევანდელმა მორიგმა დღემაც ასე უაზროდ ჩაიარა. მთელი დღე ვიჯექი, ხან სად შევდიოდი ხან სად. მერე კინოს ყურებით გადავწყვიტე დროს გაყვანა.<br />არადა ვფიქრობდი, დავკავდები თქო.<br />ჰეჰ...<br />ვეღარ მივხვდი აქამდე იმდენს, რომ ასეთი მცდელობები და ფიქრები კრახით მთავრდება.<br />ბედი მაინცდამაინც უქმე დღეებში უკუმიგდებს ხოლმე თავის დამპალ ქვებს და მეც ვზივარ და დროის დინებას მივყვები. ამჯერად უკვე ურეაქციოდ.<br />კარგი ხანია აღარავინ აღარ მინახავს, იმდღეს ჩემს საუკეთესო დაქალს, რომელიც შემთხვევით შემხვდა, იმის გაანალიზება გაუჭირდა ჩემზე, მართლა მე ვიყავი თუ არა.<br />ხალხი ვეღარ მცნობს.<br /><br />მომბეზრდა ასე გარიყულად ყოფნა, მაგრამ ძალა არ შემწევს ცვლილება შევიტანო.<br />ფეხებს ვითრევ, ბევრი რამ მაკავებს.<br />ეხლა უბრალოდ მოწყენილი ვარ. შენ დღეს მწვანედ ვერ ენთე და იმიტომ.<br />ხედავ რამხელა გავლენა გაქვს ჩემზე?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-5605156420675390885?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-81960226126156401312009-02-27T08:00:00.000-08:002009-02-27T08:04:33.847-08:00nothings right<br />when you're not here<br />id give all that i have<br />just to to keep you near.....<br /><br /><br /><br /><br />თავს მარტო ვგრძნობ :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8196022612615640131?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-81552307642776266142009-02-26T18:09:00.002-08:002009-02-26T18:23:02.719-08:00თითქმის ყოველ დილას, ჩემთან ერთად, ერთი შუა ხნის კაცი მგზავრობს.<br /><br />კეთილშობილი სახე აქვს ძალიან (აი ისეთი, 7ფაუნდში რომ ბრმა კაცს აქვს).<br />მას მუქი სათვალე უკეთია და ყოველთვის ფეხზე დგას გაშეშებული, ყოველთვის ღიმილიანი სახით.<br /><br />ის მემგონი ბრმაა.<br /><br />მის დანახვაზე ჩემი ყავის ჭიქა ხელებში მიშეშდება და თავს დალევის უფლებას არ ვაძლევ. ყველა ყლუპი ყელზე მადგება. მახსენდება 7ფაუნდი და დამცირებული ეზმა.<br /><br />ვზივარ და ჩუმად ვუყურებ , სევდანარევი თვალებით. მგონი მას როგორ ძალიან ტკივა. ტკივა და მაინც იღიმის მუდამ.<br /><br />სურვილი მიჩნდება, მივიდე და ადამიანურად ჩავეხუტო და ვუთხრა, რომ ასეთი კეთილშობილი, სევდიანი და მაინც მომღიმარე სახე, კარგი ხანია არსად მინახავს.<br /><br />რათქმაუნდა ამას ვერ ვბედავ. ვდგები და გავდივარ.<br />მერე იწყება იმაზე ფიქრი, რომ რა კარგი შეგრძნება იქნება, მას რომ რამით დავეხმარო. ან უბრალოდ რამე ვუთხრა, გული რომ გავუხარო.<br />რატომ არიან ესეთი ადამიანები ყოველთვის რაღაცით დაჩაგრული?<br /><br />ასე გრძელდება ყოველ დღე, მეც ყოველდღე მივიწევ იმ ადგილისკენ, სადაც ვიცი რომ ის იდგება და ვუყურებ. ვუყურებ და გული მეწვება, სიბრალული მჭამს და ცუდად ვხდები.<br /><br />იქნებ ის სულ არაა ბრმა?<br />იქნებ უბრალოდ მე მგონია ასე?<br />მაშინ მუქ სათვალეებს რატომ ატარებს?<br />მზის სათვალე არ უნდა იყოს..<br /><br />ღმერთო, ამას გთხოვ, ყველა კეთილშობილი და ნამდვილი ადამიანი დაიფარე.<br /><br />ნეტავ ვცდებოდე. ეს ადამიანი მე ამისთვის არ მემეტება.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-8155230764277626614?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-70044136658803557752009-02-20T10:26:00.000-08:002009-02-20T10:29:18.494-08:00აი ასე, უაზროდ ვზივარ ჩემს სახლში დივანზე და ნერვები მეშლება.<br />რატომ არის, როცა ადამიანს ყველაზე ძალიან მოგინდება რაღაც და არ არსებობს რამე არ მოხდეს, რომ იმ დღეს ეს რაღაც ვერ მიიღო.<br />მეგონა დღეს დავისვენებდი და თან კარგი დღე მექნებოდა.<br />მაგრამ არა.<br />როგორ შეიძლება მე კარგი დღე მქონდეს.<br />როგორ შეიძლება არ ჩამშხამდეს, ნერვები არ მომეშალოს.<br />როცა ძალიან მინდა, მაშინ წყდება სულ ყველაფერი.<br />ნერვები მეშლება.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-7004413665880355775?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-25216267693162581732009-02-18T17:33:00.000-08:002009-02-18T17:45:18.412-08:00კარგ ხასიათზე ვარ..<br />დრო სწრაფად გადის და მეც თან მივყვები.<br />აი რატომ ვარ კარგ ხასიათზე.<br /><br />ბევრი არაფერი არ ხდება. თითქმის ყველაფერი ძველებურად. ვცლილებები აბსოლიტურად არ არის. ხანდახან ასე ჯობია, ცუდ ცვლილებას.<br /><br />ის ადამიანი რომელიც ასე ძალიან მიშლის ნერვებს(ქვემოთ ხსენებული), უფრო და უფრო მაღიზიანებს. ისეთ რაღაცეებს მეუბნება და თავს ისე ადიდებს-:პუკე: აი ასე მომდის მორალურად ზუსტად.<br />რა საჭიროა ნეტავ, ჩემთან ასე მოქცევა?<br />უკვე ვრწმუნდები რომ ადამიანის უმეტესობამ,ვისთან რა უნდა თქვას და ვისთან რა უნდა მოიტყუოს არ იციან.<br />ნუ კარგი.. ვეცდები ყურადღება არ მივაქციო, თავი დავუკრა, მოვუსმინო და კომენტარი არ გავაკეთო.<br />არ ვიცი ოღონდ როდემდე.<br />იმედია ჩემი ზიზღის ბუშტი არ გასკდება.<br /><br />უნივერსიტეტში ახალ ჯგუფელს დავუახლოვდი.<br />კარგი გოგოა, ოღონდ ჩემთან შედარებით საპირისპირო ხასიათის ადამიანი.<br />სულ იღიმის და მაცინებს. ჯერ მოწყენილი არ მინახავს :)).<br />როცა მასთან ურთიერთობა მიწევს, შესაბამისად არც მე ვარ მოწყენილი და უხასიათოდ..<br />ხო, მითხრა სადმე გავიდეთო. ერთი ადგილის აწევა და სახლიდან გასვლა მესიკვდილება. რათქმაუნდა პირდაპირ დადებითი პასუხი არ მიუღია. ხო მეთქი, როცა მოვიცლი.<br /><br />ჩემმა გოგოებმა დამირეკეს იმდღეს, გამოდიო ჩემთან. ვერ გავედი, არ/ვერ მოვახერხე. ისე კი მინდა გასვლა. მინდა ცოტა აქტიურ ცხოვრებაში ჩავება და ცხოვრება გავიადვილო.<br /><br />ეს არის და ეს.<br />სხვა ისეთი არაფერი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-2521626769316258173?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-11014550635700764532009-02-13T16:04:00.001-08:002009-02-13T16:09:21.111-08:00გული მწყდება ძალიან...<br />როგორიც მინდოდა რომ ყოფილიყო, როგორსაც ველოდებოდი, ისეთი საერთოდ არ იყო:):).<br />პირიქით, ისეთი იყო, ყველაზე ნაკლებად რომ მოგინდება ადამიანს:).<br />და საერთოდ, დაკვირვებული ვარ ასეთ დღეებში, ყველაზე მეტად მიცრუვდება გული.<br />მინდა რომ ჩემს გრძნობებს არ ავყვე. არ გავბრაზდე, ნერვები არ მომეშალოს და ყველაფერს მშვიდად შევხვდე. მაგრამ არ შემიძლია, რადგან ეს ყველაფერი ჩემთვის უბრალო არაა. ისეთი რამეა რაც ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავს. უნდა ნიშნავდეს კიდეც, ჩემი აზრით :(((.<br />რატომ უნდა ვიყო ასე, ერთი ადამიანის გულისთვის, რატომ უნდა ვგრძნობდე მე თავს ამ მდგომარეობაში. ან ის რატომ უნდა ჯერდებოდეს ამ ყველაფერს. ნუთუ მეტი ძალა არ აქვს იმისთვის, რომ ყველაფერი თავის ადგილზე დააყენოს.<br />არ ვიცი, ძალიან გულნატკენი ვარ და მწყინს.<br />მართლა ძალიან ძალიან მწყინს.<br />ალბათ იმიტომ რომ ეგოისტი ვარ, მაგრამ ეს მიზეზი არ არის.<br />მინდა არაფერზე არ ვიფიქრო.<br />ვიქნები ესე.<br />უბრალოდ არ ვიმსახურებ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-1101455063570076453?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6684821963647323455.post-66322666411348876202009-02-13T08:49:00.000-08:002009-02-13T08:52:33.869-08:00i feel miserable<br />ხვალ ვალენტინობაა.<br />მემგონი სიტყვები საჭირო არც არის.<br />ვეცდები თავი ძალიანაც არ გავიუბედურო<br />და ყველაფერს უფრო პოზიტიურად შევხედო.<br />კონკრეტულად იმას, რომ ჩვენს ქუჩაზეც მალე მოვა გაზაფხული.<br />და იმას, რომ მეორე წლის ამ დროს, miserable will change into happiness.<br /><br />ჰოდა ასე..<br />ხვალ შაბათია, რაც იმას ნიშნავს, არსად არ ვარ წასასვლელი.<br />ცოტა ნაკლებად მეტკინება გული.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6684821963647323455-6632266641134887620?l=egoisti.blogspot.com' alt='' /></div>egoistkahttp://www.blogger.com/profile/04918007428615049460noreply@blogger.com1